ในยุคที่มนุษย์ทั้งหลายไม่เข้าวัดเพื่อฟังธรรม มีแม่หมาตัวหนึ่งชวนลูกหมาไปฟังธรรม แต่ทางไปวัดนั้นต้องผ่านป่าช้าที่ทิ้งซากศพของมนุษย์ ด้วยความเคารพในธรรม แม่หมาจึงรีบเร่งลูกเพราะกลัวจะไปไม่ทันฟังธรรม ส่วนลูกหมามีความหิวมาก จึงอ้อนวอนแม่ขอกินศพมนุษย์ ว่า

แม่ * เจ้าจะกินตรงไหน ไวบอกแม่

ลูก * รสดีแท้ ตาผี ไม่มีสอง

แม่ * อย่าเลยลูก ตามัน แส่แต่มอง ทั้งโขนหนัง นั่งจ้อง กระจกเงา

จะหาแล แต่สิ่ง ที่สวยงาม อย่านะเจ้า จะทราม ขืนกินเข้า

ลูก * ถ้าอย่างนั้น กินหูมัน ได้ไหมเล่า

แม่ * หูมันเฝ้า แต่จะฟัง เสียงสอพลอ

ลูก * แม่จ๋า มันคงไม่ฟัง พระสั่งสอน ลูกขอวอน กินจมูก ได้ไหมหนอ

แม่ * อย่าเลย ถ้าเจ้าหยิ่ง ในเหล่ากอ มันชอบพอ แต่จะดม กลิ่นดีดี

ลูก * ถ้าอย่างนั้น ลูกจะกิน ลิ้นมันนะ

แม่ * ตายล่ะ! สับปลับ ปล้อนปลิ้น ลิ้นคนนี่ ปากว่าชอบ นิพพาน อย่างโน้นนี้

แท้จริงซี สังสารวัฏ เต็มอัตรา

ลูก * ถ้าอย่างนั้น ฉันกินมือ ได้หรือแม่

แม่ * อัปรีย์แท้ เทียวลูก มือคนหนา หน้าไหว้ หลังหลอก ต่อครูบา

ทั้งเข่นฆ่า เฆี่ยนตี พ่อแม่ตัว

ลูก * อย่างนั้น ลูกจะกิน ตีนของมัน

แม่ * ลูกเอ๋ยนั่น มันร้าย อยู่ใช่ชั่ว ไม่ย่างเท้า เข้าฟังธรรม ประจำตัว

เดินไปทั่ว แต่ทาง แห่งอบาย

ลูก * แม่จ๋า ลูกขอกิน หัวใจผี

แม่ * อย่านะ นั่นกาลี น่าใจหาย ตัวกู ของกู อยู่นั่น นะลูกชาย

คนใจร้าย โสมม เสียสิ้นดี

ลูกหมามองดูศพ ด้วยดวงตาอันเหยียดหยาม แล้วแลบลิ้นถ่มน้ำลายรด แล้วว่า

อ้ายชาติชั่ว เรียกตัว ว่ามนุษย์ ผลที่สุด ไม่มีดี อะไรนี่

อนิจจา หมาไม่กิน ขำสิ้นดี เสียแรงที่ แสนฉลาด ไอ้ชาติคน

การบรรยายธรรม “โครงการกะเทาะเพชรในหิน” โดย อ.ต้อม (สิงห์บุรี) ศูนย์แผ่นดินธรรมแผ่นดินทอง ต.บ้านแถว อ.เสนา จ.พระนครศรีอยุธยา