| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||
พิมพ์หน้านี้
|
จริงๆช่วงนี้เป็นช่วงที่งานยุ่งมากๆ จนไม่มีเวลาอัพบล็อก แต่ด้วยความที่วันนี้เป็นวันที่ ๙ มิถุนายน จึงอดนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์วันที่ ๙ มิถุนายน ๒๕๔๙ ไม่ได้ ![]() วันนั้นฉันตั้งใจจะไปร่วมรับเสด็จที่พระที่นั่งอนันตสมาคม แต่ด้วยความที่ติดต้องเป็นตัวแทนโรงเรียนไปร่วมพิธีสวดถวายพระพรชัยมงคล ที่วัดในตอนเช้า จึงต้องติดตามการถ่ายทอดสดที่บ้าน เมื่อพิธีการที่วัดเสร็จแล้ว ฉันรีบขับรถบึ่งกลับบ้านอย่างเร็ว เพราะกลัวจะพลาดชมช่วงสำคัญที่ในหลวงเสด็จออกมาที่สีหบัญชร ......................................................................................... ฉันกลับมานั่งอยู่คนเดียวในห้องนอน ทีวีถ่ายทอดสดบรรยากาศที่ผู้คนเรือนแสนสวมใส่เสื้อเหลืองมาเฝ้ารอรับเสด็จ มีตั้งแต่ลูกเด็กเล็กแดงรวมไปถึงผู้เฒ่าผู้แก่ ฉันดูภาพเหล่านั้นด้วยความสุขใจ และแล้วช่วงนาที่ที่ฉันรอคอยก็มาถึง เวลาที่พระองค์ท่านเสด็จออกมา ณ สีหบัญชร ประชาชนที่เฝ้ารอรับเสด็จต่างส่งเสียงถวายพระพร ภาพที่พระองค์ทรงมองประชาชน ทรงโบกพระหัตถ์ และ แย้มสรวลเล็กน้อย ยังติดตราตรึงใจฉันจนทุกวันนี้ ![]() นาทีนั้นฉันพนมมือไหว้พระองค์ผ่านหน้าจอทีวี น้ำตาไหลออกมาเป็นสายแบบไม่สามารถต้านทานได้ ฉันกล่าวถวายพระพรให้พระองค์ทรงพระเจริญ ประหนึ่งว่าฉันได้ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ตรงนั้นกับคนอื่นๆ ![]() ฉันปล่อยให้น้ำตาแห่งความปลื้มปิติไหลจนเหือดแห้งไปเอง ฉันยิ้มและน้ำตาไหลสะอึกสะอื้นอยู่คนเดียวหน้าจอทีวีในห้องนอน ฉันอิ่มใจและรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ![]()
แห่งความปลื้มปิติ ![]() สองปีฝ่านมาแล้วภาพและความรู้สึกของฉันในวันนั้น ยังไม่เลือนหายไปจากความทรงจำ ทุกครั้งที่เห็นภาพพระองค์ทรงโบกพระหัตถ์และแย้มสรวลนั้น ฉันพาลน้ำตาจะไหลทุกครั้ง ............................................................................................ ทุกวันนี้ถ้าหากถามว่าฉันภูมิใจอะไรที่สุดเกี่ยวกับเมืองไทย ฉันตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดว่า ภูมิใจที่ได้เกิดมาอยู่ใต้ร่มพระบารมีของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ![]() ฉันเคยพูดเรื่องนี้และเขียนบทความเรื่องของพระองค์ ส่งอาจารย์ในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษที่ Indiana University ประเทศสหรัฐอเมริกา อาจารย์และเพื่อนๆร่วมชั้นพากันแปลกใจมากว่า ทำไมคนไทยถึงรักพระองค์ขนาดนั้น ตอนนั้นฉันตอบเพื่อนไปด้วยความภาคภูมิใจ หากมีเวลาคงได้นำรายละเอียดมาเขียนในบล็อกอีกที (อ้อไม่อยากจะบอกว่าฉันเอาชุดไทยสีเหลือง พร้อมเข็มกลัดตราสัญลักษณ์ติดเสื้อ ใส่ไปงานเลี้ยงที่นั่นด้วยนะ เห็นไหมว่าภาคภูมิใจอย่างแรง) .............................................................................................. วันนี้ฉันอยากจะมีความสุขแบบวันนั้นบ้าง แต่ก็ลางเลือนเต็มที่ สถานการณ์การเมืองช่างไม่อำนวยเสียเลย ........................................................................................... ยังไงเขียนเรื่องนี้เสร็จฉันคงกลับไปจมอยู่กับการบ้านและรายงานกองโต ที่รอการสะสางให้เสร็จสิ้น ................................................................................................... แต่เอาเถอะแค่เขียนเรื่องนี้ ได้ย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน หัวใจฉันก็รู้สึกเป็นสุขขึ้นมามากโข อย่างน้อยก็ทำให้หัวใจที่อ่อนล้าในช่วงนี้มีน้ำหล่อเลี้ยงให้ชุ่มฉ่ำบ้าง ................................................................................................. ![]() ได้ทางเมล์บ้าง จากเว็บต่างๆบ้าง จริงๆอยากจะลงให้เครดิตจากแหล่งที่มานะคะ แต่ขออภัยจริงๆค่ะ จำไม่ได้แล้วว่าได้มาจากที่ใดบ้าง) |