ข้างหลังภาพ เป็น นวนิยายของ ศรีบูรพา

กุหลาบ สายประดิษฐ์

จำได้ว่า อ่านหนังสือ เรื่อง ข้างหลังภาพ

ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น (ถ้าจำไม่ผิด) ประทับใจมาก

กว่าจะอ่านจบเล่ม เสียน้ำตาไปหลายถังทีเดียว

จากนั้นต่อๆมา เมื่อมีเวลาว่าง หรือนึกอยากอ่าน

ก็มักจะหยิบมาอ่านแบบรวดเดียวจบทุกครั้งไป

แล้วก็ไม่มีสักรอบที่จะไม่เสียน้ำตา

เมื่อข้างหลังภาพ ถูกนำมาทำเป็นภาพยนตร์

ที่ นำแสดงโดย นาถยา แดงบุหงา

และ อำพล ลำพูน จำได้ว่า ได้ดูแล้ว

อินมากๆ  นาถยาเหมาะกับบทคุณหญิงกีรติเสียเหลือเกิน

อำพลก็น่ารักสมกับบท นพพร หนุ่มน้อยผู้แอบรักคุณหญิง

(ซึ่งแต่งงานแล้วกับท่านเจ้าคุณ)

คงเป็นเพราะความประทับใจกับภาพยนตร์ที่ดูครั้งแรก

ดังนั้นเมื่อได้ดูภาพยนตร์เรื่องนี้อีกครั้ง

ที่แสดงนำโดยคาร่า พลสิทธิ์ และ ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์

จึงไม่ค่อยประทับใจมากเท่าไรนัก

ดูแล้วไม่ซึ้งเท่าเวอร์ชั่น นาถยา อำพล

แต่ถึงกระนั้นภาพยนตร์ใน versionนี้

ก็สามารถเรียกน้ำตาจากสาว over (sensitive)

อย่างเรา ไปได้ไม่น้อย

และแล้วในปีนี้ เมื่อ ข้างหลังภาพ ถูกนำมาจัดแสดง

ในรูปแบบของละครเวที ที่นำแสดงโดย

สุธาสินี พุทธินันท์ และ สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว

มีหรือ ผู้คลั่งไคล้เรื่องนี้อย่างเราจะยอมพลาด

จองตั๋วกันไว้ล่วงหน้าหลายเดือนทีเดียว

(เพื่อดูวันเสาร์ที่ ๓๐ ส.ค.)

ก่อนเข้าดู เตรียมทิชชูไปซับน้ำตาเต็มที่

ตั้งแต่ดูละครเวทีมา (ทวิภพ ฟ้าจรดทราย บัลลังก์เมฆ ลูกคุณหลวง)

แต่ละเรื่องก็ชอบต่างกันๆไป แต่สำหรับเรื่องนี้

ประทับใจสุดๆกับฉากที่ดูสมจริงสมจังเป็นพิเศษ

ไม่ว่าจะเป็นฉากพายเรือท่ามกลางแสงจันทร์

หรือฉากโรแมนติกสุดๆกับน้ำตกที่มิตาเกะ

ใครที่ไปชมมาแล้ว คาดว่าคงชอบฉากที่มิตาเกะกันทั้งนั้น

ฉากสวยจริงๆ ต้นไม้สีส้มๆแดงๆ น้ำตกที่ไหลมาบนเวทีจริงๆ

แถมตอนคุณหญิงเต้นรำกับนพพร(ในน้ำตก)แล้ว

โอ รู้สึกว่าแทบจะหุบยิ้มไม่ลงจริงๆเลยเชียว

ไม่รวมตอนฉากสวีท(จุ๊บๆ) ซึ่งเรียกเสียงกรี๊ดได้ไม่เบา

 ละครมีทุกรสไม่ว่าจะเป็น แบบ โรแมนติก สนุกสนาน

เสียดสีการเมืองพองาม (สะใจ) ไปจนถึงบทเศร้า

ซึ่งทำให้เราต้องกลั้นสะอื้น (และน้ำมูก)

อยู่หลายครา กลัวคนข้างๆจะว่าเว่อร์

น้ำตาไหลเป็นระยะๆ เอาทิชชูเช็ดบ้าง

เช็ดแขนเสื้อคนช้างๆบ้าง (รอเจ้าตัวมาบ่นละกัน)

แต่ฉากที่ทำเอาบ่อน้ำตาเริ่มแตก เห็นจะเป็นฉากที่

นพพรกลับประเทศไทยแล้ว และทำตัวเหินห่างกับคุณหญิง

เมื่ออยู่ญี่ปุ่น คุณหญิงกีรติและนพพร

จะกล่าวร่ำลากันด้วยประโยคที่ฟังแล้วแสนจะอบอุ่นว่า

คุณหญิงกีรตี :โอยาซูมินาไซ เด็กดีของฉัน

นพพร :โอยาซูมินาไซ คุณหญิงของผม

แต่เมื่อนพพรกลับมาเมืองไทย และกำลังจะแต่งงานกับคู่หมั้น

คำร่ำลาของทั้งคู่ทำให้สาวแข็งนอกอ่อนในอย่างเรา

ถึงกับสะอื้นไม่หยุด (พืมพ์ไปยังแอบน้ำตาคลอ)

คุณหญิงกีรตี :โอยาซูมินาไซ เด็กดีของฉัน

นพพร : ราตรีสวัสดิ์ครับ...คุณหญิง (ยกมือไหว้อีกต่างหาก)

(โอยสงสารคุณหญิงที่สุด ใจสลายเชียวนะนั่น)

แต่ฉากที่ได้ยินคนแอบสะอื้นกันมากที่สุดก็คือฉากที่

นพพรไปเยี่ยมคุณหญิงที่ป่วยและกำลังจะสิ้นลม

คุณหญิงมอบภาพวาดมิตาเกะ (ที่มาของชื่อเรื่อง)

เป็นของขวัญวันแต่งงานและถามว่า

คุณหญิงกีรติ : จำได้ไหมนพพร อะไรเกิดขึ้นที่นั่น

นพพร : ความรักของผมเกิดที่นั่น

คุณหญิงกีรติ : ความรักของเราต่างหากนพพร

ความรักของเธอ เกิดที่นั่น และก็ตายที่นั่น

แต่ของอีกคนหนึ่ง ยังรุ่งโรจน์อยู่ในร่างที่กำลังจะแตกดับ

ใครทนได้ก็คนไป แต่ข้าพเจ้าไม่ไหวแล้วค่ะ

ร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบไม่อายใคร

แถมมาตอกย้ำกับประโยคไฮไลท์ของเรื่องนี้

ประโยคที่ทำให้หลายๆคนที่ฟังแล้วต้องเสียน้ำตาไปตามๆกัน

เป็นประโยคสุดท้ายที่คุณหญิงเขียนใส่กระดาษให้นพพรก่อนสิ้นลม

"ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน

แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก"

ดูจบเสียน้ำตาไปประมาณสามลิตรได้ มังคะ

ต้องขอชมว่าละครเวทีเรื่องนี้ทำออกมาได้ดีจริงๆ

คุณแพท สวมบทคุณหญิงกีรติ ได้ดีสุดๆ

สง่างดงาม และสมบทบาทมากๆ

กับพระเอก หนุ่มบี้ ก็ เฉยๆไม่ปลื้มมากมาย

ละครเวทีเรื่องนี้ อยากให้เต็มสิบนะ

แต่ขอหักคะแนนหน่อยละกัน เพราะคุณบอย

ไม่ยอมเอาส่วนบทสนทนา ซึ้งกินใจบางตอนในหนังสือ

มาแทรกในละครด้วย เช่น ฉากที่มิตาเกะ เรื่องดอกไม้

(พลาดไปได้ไงคุณบอย ซึ้งจะตาย)

คุณหญิงกีรติ: ดอกอะไรนี่

นพพร:  ดอกหัวใจนพพรครับ!

คุณหญิงกีรติ: มีด้วยเหรอ

นพพร:  มีครับ! ดอกเดียวในโลก  

คุณหญิงกีรติ: ดอกอย่างนี้มีออกเกลื่อนป่า

นพพร:  นั่นมันดอก... แต่เป็นดอกหัวใจนพพร

ก็ต่อเมื่อนพพรเก็บและถอดหัวใจใส่ไปด้วย 

มีดอกเดียวในโลก เพราะนพพร มีหัวใจเดียว

..................................................................................

แหมถ้ามีบทสนทนานี้ด้วยละก็  เอาเต็มสิบไปเลยคุณบอย

อ้อเพิ่มเติมขออีกฉากละกัน ตอนจบในหนังสือ 

คุณหญิงมอบกล่องๆหนึ่งให้นพพรด้วย

ข้างในมีจดหมายทุกฉบับที่นพพรส่งมาจากญี่ปุ่น

และดอกไม้ที่นพพร เคยให้คุณหญิงที่มิตาเกะ

(ดอกหัวใจนพพรนั่นแหละค่ะ) แต่ในละครไม่มีค่ะ

ฉากนี้ถ้ามีคงเรียกน้ำตาอีกลิตรครึ่งเป็นอย่างน้อย

แต่ยังไงตอนนี้ ละครเวทีเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่หนึ่งในดวงใจ

ของเราแล้วล่ะ มาแรงแซง "ทวิภพ"

ที่เคยครองอันดับหนึ่งมายาวนาน

ป.ล. ขอขอบคุณข้อมูลบางส่วน จาก Wikipedia

รูปจาก Exact & Scenario และอื่นๆ

สำหรับผู้ที่สนใจอยากชมละครเพลงเรื่องนี้ อ่านรายละเอียดได้ที่

http://www.thaiticketmajor.com/performance/kanglang_parb.php

(โปรโมทให้ขนาดนี้ คุณบอยน่าจะให้บัตรฟรีอีกสักใบนะเนี่ย อยากดูอีกรอบอ่ะ)