ทำไมข้าพเจ้าต้องชอบหมวกดาวแดง?

ครวญโดย...คอมมูน  บรรพกาล

1

วันที่ฟ้าครึมมืดมึด แต่ข้าพเจ้ายังคงนั่งกินเหล้า...

"ตอนนี้คนเข้าป่ามาเถียงกันเองอีกแล้วว่ะ" เป็นเสียงที่ดังขึ้นของพี่ที่นั่งในวงเดียวกันกับข้าพเจ้า

"เอ็งคิดว่าไงบ้างว่ะ ในฐานะที่เอ็งเป็นคนที่ศึกษาเรื่องนี้มานาน" ครั้งนี้ข้าพเจ้าไม่ได้มองหน้าของพี่ มัวแต่ครุ่นคิด...

"ผมคิดว่าบนสถานการณ์ตอนนี้มันตอบไม่ได้หรอกว่าคนออกมาจากป่าจะคิดเหมือนกันทั้งหมด" เป็นคำตอบที่ผมไม่ใส่ใจว่าคนที่ถามต้องการอย่างนี้หรือเปล่า

2

เสียงผู้คนคุยกันในสำนักงานอย่างวุ่นวาย  ข้าพเจ้ารีบเดินไปอย่างสนใจ เพราะตอนนี้สถานการณ์บ้านเมือง ต้องติดตามทุกวินาที นึกว่ากำลังเรื่องนี้อยู่

"คิดว่าคนที่เข้าป่ากลับออกมาจะคิดเหมือนกันไหม?" เป็นคำถามที่ยังก้องดังในสมองอันเล็กน้อยของข้าพเจ้าตั้งแต่เมื่อคืนยังอยู่เหมือนเดิม ทั้งที่คนพูดไม่ได้ถามข้าพเจ้าสักหน่อย

"เฮ้ย..โน่นคอมมิวนิสต์มาพอดี " เป็นเสียงที่เสียดสีและเหยียดหยัน หรือเป็นเสียงที่ประกาศก้องหนุนเสริมอุดมการณ์ของข้าพเจ้า

"ถามมันดูซิว่าคอมมิวนิสต์อุดมการณ์เดียวกัน แต่ตอนนี้ทำไมมาเถียงกันเอง" เป็นคำถามที่ต้องการให้ข้าพเจ้าตอบแล้วกระมัง จึงพยายามค้นหาคำตอบที่ให้เขาเข้าใจง่ายที่สุด หรือตอบไปแล้วให้เขาได้กลับไปครุ่นคิดบ้าง

" ขนาดตอนใส่หมวกดาวแดงและร่วมกันต่อสู้กับศรัตรูกลุ่มเดียวกันยังคิดไม่เหมือนกันเลย แล้วต่างคนต่างถอดหมวกมีเหรอจะให้คิดเหมือนกัน" เป็นคำตอบที่ไม่ต้องการคำถามต่อไปจากข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าเดินไปท่ามกลางร้องเพลงขึ้นอย่างเสียงดัง "พรรคคอมมิวนิสต์ชี้ทิศนำทาง " แล้วก็หยุด! คิดต่อว่า ทำไมเขาไม่คิดถึงกระบวนการทำงานเพื่อทะลุเป้าหมายของพรรคคอมมิวนิสต์ทั่วโลกบ้างว่าเขาต้องการอะไร ทำไมยึดติดแค่ตัวคน

"สงสัยคิดไม่ได้" ข้าพเจ้าให้คำตอบกับตัวเอง แต่ตัวข้าพเจ้าเองยังเชื่อมั่นในหมวกดาวแดงเสมอ เพราะนี่คือสัญญาลักษณ์แห่งการต่อสู้แห่งปัจจุบันและอนาคต....