อ่านความรักครั้งแรกของใครหลาย ๆ คนในบางโอเคเนชั่น  ก็ให้รู้สึกว่า ช่างเป็นความรักที่งดงามอ่อนหวาน ซาบซึ้งใจยิ่งนัก

พร้อมกันแอบหวั่นใจว่าจะมีใคร tag เราหรือเปล่านะ  และเราจะทำอย่างไรดี   เพราะเกิดมาไม่เคยรักใคร(จริง) ซักที   

และแล้วในที่สุดก็ไม่อาจหลบหนี Tag ไปได้   เมื่อคุณฅนผ่านทาง   ส่ง Tag   รักครั้งแรกมาให้   รับการบ้านมาก็มานั่งรื้อฟื้นความทรงจำ    เวลาผ่านไปหลายวันจึงเค้นความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องราวของใครคนหนึ่ง       ซึ่งเมื่อผ่านเลยวัยเยาว์มาเนิ่นนานจึงรับรู้ว่ามีเขาอยู่ในความทรงจำ

หวลเวลากลับคืนไปสู่วัยเยาว์    วัยอันไร้เดียงสา   เด็กหญิงตัวน้อยผมม้าหน้ากลม  เธอเป็นเด็กเงียบ ๆ ไม่คุยไม่เล่นกับใคร  วัน ๆ เธอหมกตัวอยู่แต่ห้องสมุด   เธอจึงเหมือนเด็กไร้เพื่อน

เมื่อขึ้นชั้น ป.5  เด็กหญิงตัวน้อยนั่งโต๊ะที่ 2  ริมประตูคู่กับเด็กหญิงผิวขาวร่าเริงช่างพูด    นอกจากเธอสองคนแล้วที่เหลือในแถวก็เป็นเด็กผู้ชายล้วน ๆ  ในวัยนั้น เด็กหญิงและเด็กชายจะแบ่งกลุ่มกันอย่างชัดเจนไม่ปะปนกัน    แต่เด็กหญิงตัวน้อยต้องจำใจนั่งตรงนี้   เพราะเธอแย่งเก้าอี้กับเพื่อน ๆ ไม่ทัน

ไม่ว่าจะเรียนวิชาใด ๆ ถ้าครูแบ่งกลุ่มให้ตามแถวที่นั่ง   กลุ่มริมประตูจะได้คะแนนต่ำสุดเสมอ  เพราะเหล่าทโมนไพรนักเรียนชายทั้งหลายในแถว    เรียนอ่อนที่สุดในห้อง

แน่นอนการบ้านทุกวิชาของเธอจะต้องถูกแบ่งปันให้ขาซ่าส์ทั้งหลายในแถวลอก  หลายครั้งที่เธอถูกดุ  เด็กหญิงนั่งก้มหน้านิ่ง  ไม่ปฏิเสธไม่บ่นว่าใคร  จนครูใจอ่อนและอ่อนใจเลิกดุว่าเธอไปเอง

และหนึ่งในกลุ่มทโมนทั้งหลายก็มีเด็กผู้ชายคนนั้นรวมอยู่ด้วย      ความเกเรของเขาคงเข้าขั้น   เพราะแต่ละวันของการเรียนรู้  ไม้เรียวต้องหวดก้นเจ้าหนูน้อยคนนี้เสมอ  ไม่ว่าจะเป็นข้อหาชกต่อย  ทะเลาะวิวาท  ไม่ทำการบ้าน  ทำข้าวของเสียหาย  ฯลฯ

วันหนึ่งเขาโดนตีหน้าห้องเรียน  พร้อมกับคำบ่นว่าของคุณครูยาวเหยียด  ก่อนสรุปท้ายประโยคว่า
  "น้ำหน้าอย่างเธอ  ฉันตราหน้าไว้เลยว่า  ไม่มีทางได้ดี"

วันนั้นน้ำตาของลูกผู้ชายไหลหลั่ง    เด็กชายมาแอบร้องไห้ที่บันไดหน้าห้องสมุดที่ร้างไร้ผู้คน   และเด็กผู้หญิงตัวน้อยยืนมองจากระเบียงหน้าห้องสมุด

วัยนี้เด็ก ๆ จะชอบล้อเลียนชื่อบิดามารดากัน (ไม่รู้ทำไม)  ต่างพากันตะโกนเรียกชื่อพ่อแม่คนอื่นทั้งนั้น

และวันหนึ่งก็ถึงคิวของเด็กหญิงตัวน้อย    เมื่อหนึ่งในทโมนไพรแอบรู้มาว่าพ่อของเธอชื่ออะไร
"....................."   เสียงเด็กชายคนหนึ่งตะโกนเรียกเสียงดัง
เด็กหญิงหันขวับไปมอง  และหันหลังกลับมาทันที    ความที่เด็กหญิงเป็นคนไม่มีปากมีเสียง  เธอไม่ชอบการทุ่มเถียงทะเลาะกับใคร  เธอจึงเฉยเสีย  แม้จะไม่พอใจซักเพียงใดก็ตาม
"......"  เสียงเรียกดังขึ้นอีก
แต่ไม่ทันครบคำ  เสียงก็ขาดหายไป   เด็กหญิงจึงหันไปมอง ภาพที่เห็นทำให้เธอแปลกใจ  เด็กชายจอมเกเรกำคอเสื้อเจ้าของเสียงพร้อมง้างหมัด   เธอไม่ได้ยินเพื่อนทั้งสองพูดอะไรกัน  เห็นเพียงเจ้าคนล้อชื่อพ่อของเธอหน้าซีด  พยักหน้ารับคำอะไรซักอย่าง   หมัดที่ง้างของอีกฝ่ายจึงลดลง

ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่มีใครล้อชื่อพ่อแม่ของเธออีกเลย   เธอหลงดีใจว่าเพราะท่าทีไม่สนใจเสียงล้อเลียนของเพื่อน ๆ ที่ทำให้เธอรอดพ้นการถูกล้อเลียนชื่อพ่อมาได้

สมุดการบ้านของเธอถูกส่งผ่านจากโต๊ะหน้าไปยังโต๊ะหลังอยู่ทุกวัน  และแล้ววันหนึ่งก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้น   กลุ่มทโมนไพร 4 - 5 คน  ต่างมามุงดูว่าเกิดอะไรขึ้น  หน้าหนึ่งในสมุดการบ้านของเด็กหญิงตัวน้อย  มีชื่อของเธอกับชื่อของเด็กชายคนหนึ่งในห้อง  เขียนคู่กันไว้

เด็กผู้ชายตัวดำ อ้วนกลม  ที่เคยบอกให้พ่อแม่ของเขามาขอเธอ  เมื่อสมัยอยู่ชั้น ป.3  จึงเป็นเรื่องล้อเลียนกันในครอบครัวของเด็กทั้งสอง

เพื่อนที่โรงเรียนคงจะรู้ระแคะระคายแต่ไม่เคยมีใครกล้าล้อเลียนเธออีกเหมือนกัน   แต่ในครั้งนี้ทุกคนพบชื่อของเด็กทั้งสองในสมุดของเธอ    ต่างคิดว่าเธอเขียเอง   ขณะที่เธอยืนยันหนักแน่นว่าไม่ใช่ลายมือของเธอแน่นอน

แต่เพื่อน  ๆ ต่างไม่เชื่อ   น้ำตาของเธอเริ่มเอ่อล้น  ก่อนที่มันจะหยดออกมา  จอมเกเรประจำห้องก็เดินมาจากหลังห้อง
"เทียบลายมือซิว่าลายมือใคร"  เขาเอ่ยกลบเสียงเพื่อนทุกคน
"เฮ้ยจริงด้วยว่ะ ไม่เหมือนลายมือไอ้น้ำเลย"   เด็ก ๆ ต่างลงความเห็น
"ใครเขียน แน่จริงรับมาเลยดีกว่า"   เด็กชายหลังห้องหันไปมองหน้าเพื่อนทุกคน
"กูเปล่านะ  ไม่เชื่อเทียบลายมือได้เลย"  เด็กชายอ้วนดำเจ้าของชื่อรีบปฏิเสธ  พร้อมยื่นสมุดของตนมาเทียบลายมือ 
เพื่อน ๆ ที่เหลือต่างพากันทำตามบ้าง  แต่ไม่พบว่าลายมือใครคล้ายลายมือที่เขียนชื่อสองชื่อในสมุดของเด็กหญิงตัวน้อยซักคนเดียว

"สรุปว่า ไม่ใช่ลายมือน้ำและลายมือใครในห้อง  ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้เรื่องนี้จบไป แต่อย่าให้รู้นะว่าใครเป็นคนเขียน"  เด็กชายกล่าวจบก็วางสมุดการบ้านลงบนโต๊ะของเด็กหญิง

วันนั้นเด็กชายในแถวล้วนถูกตีกันถ้วนหน้า  เนื่องจากลอกการบ้านไม่ทันเพราะมัวแต่ตามหาเจ้าของลายมือเจ้าปัญหาอยู่

จากวันนั้นวันเวลาก็ผ่านเลยไป  ท่ามกลางเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สร้างความผูกพันในความเป็นเพื่อนของเด็กหญิงและเด็กชายให้เจริญเติบโตงอกงามขึ้น

เมื่อขึ้นชั้นมัธยมเด็กทั้งสองคนต่างเลือกเรียนโรงเรียนเดียวกัน   เธอสอบเข้าเรียนได้ในห้องแรก  ในขณะที่เขาเรียนอยู่ห้องท้ายสุดของระดับชั้น

ความเป็นเพื่อนของเด็กทั้งสองคงไม่หยุดสะดุดลงถ้าไม่เพียงแต่เพราะคำพูดบางประโยค
ระหว่างทางเดินหน้าตึกเรียน
"น้ำ ๆ"  เสียงตะโกนเรียก ทำให้เด็กหญิงหยุดเดิน  และหันไปตามเสียงเรียก
"คนนี้แหละแฟนกู"   เด็กชายคนเดิมหันไปตะโกนบอกเพื่อน  
สิ้นเสียงของเขาเด็กหญิงหันหลังกลับไป  และไม่เคยหันหลังกลับมามองเขาอีกเลย  ไม่ว่าเด็กชายจะเรียกอีกกี่ครั้งก็ตาม
"น้ำ ๆ"
"น้ำ เราทำอะไรผิด"
"น้ำ"
ฯลฯ

เป็นระยะเวลาถึง 6 ปีเต็มที่เขาและเธอเรียนโรงเรียนเดียวกัน  แต่เธอไม่เคยมีเขาอยู่ในสายตาอีกเลย   เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายที่เดียวกับเธอ

จนกระทั่งพิธีจบการศึกษาผ่านพ้นไป    คงเพราะโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เธอจึงยอมพูดคุยทักทายกับเขา  แต่ระยะเวลาแห่งความห่างตั้ง 6 ปี   จึงทำให้เขาและเธอไม่อาจกลับมาสนิทกันเหมือนเดิมได้

เธอเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย  ส่วนเขาขับวินมอเตอร์ไซด์รับจ้างในหมู่บ้าน  และต่อมาก็ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรมแถวนั้น

ในยามที่เธอกลับจากมหาวิทยาลัยค่ำมืดดึกดื่น   เธอจะมีพี่ชายมารอรับที่ปากทางแยกเข้าหมู่บ้าน   พี่ชายของเธอเล่าให้ฟังว่า มักจะพบเขาอยู่แถวนั้นเป็นประจำ  และเขาเคยบอกกับพี่ชายว่า

"น้ำมันโตแล้วนะครับพี่  พี่ปล่อยให้มันดูแลตัวเองได้แล้ว"
"เพราะมันโตแล้วนะซิ   พี่ถึงต้องตามดูแลมันแบบนี้"  พี่ชายของเธอตอบเขาไป

วันสุดท้ายที่เธอได้พูดกับเขาคือช่วงเทศกาลสงกรานต์   เด็กสาวไม่ชอบออกจากบ้านในช่วงนี้เพราะไม่ชอบการเล่นสาดน้ำและประแป้ง  แต่ปีนั้นเธอลงเรียนซัมเมอร์จึงจำเป็นต้องไปเรียนในช่วงที่เทศกาลเล่นน้ำสงกรานต์ของแถวนั้นยังไม่จบลง    แต่เธอก็รอดพ้นด่านเล่นน้ำสงกรานต์มาได้ทุกด่าน  เพราะเพียงเธอทำตาขุ่นเขียว หน้าเครียด  นักเล่นน้ำก็จะหยุดชะงักไม่ยุ่งกันเธอทันที 

มีเพียงแต่เขาที่กล้าถือขันแป้ง  เดินมาประหน้าเธอสำเร็จ   โดยไม่สนใจสายตาที่ขุ่นขวางของเธอเลย
"บอกว่าไม่เล่น ๆ  พูดไม่รู้เรื่องเหรอ  ไม่ชอบนะ"  เด็กสาวตะโกนพร้อมปัดมือเขาออกไปจากหน้า
ทำให้หนุ่ม  3 - 4  คนที่ถือขันแป้งดาหน้าเข้ามาชะงักงันอยู่กับที่
"ประเพณีไทย  ใคร ๆ เขาก็เล่นกันนะ"  เขาพูดยิ้ม ๆ

เด็กสาวทำหน้างอและหันขวับเดินฉับ  ๆ จากไปด้วยความโกรธ  นับจากวันนั้น  ทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีกเลย

คงเพราะเธอกำลังจะขอจบในเทอมแรกของปี 4    ด้วยจำนวนวิชาที่มากถึง 8 วิชา  การที่ต้องเรียนหนักเธอจึงต้องไปอยู่หอพักใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัย 

และเมื่อเธอกลับมาบ้านข่าวสุดท้ายที่ทำให้เธอถึงกับนิ่งอึ้งไป   เขาเสียชีวิตแล้ว ด้วยอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์       ก่อนจะเสียชีวิต  เขาต้องนอนอยู่ในห้องไอซียูนานหลายเดือนทีเดียว

เขาจากไปโดยที่เธอไม่มีโอกาสไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล  และไม่มีโอกาสไปขออโหสิกรรมเขาในวันที่ร่างของเขาเหลือเพียงเถ้าถ่าน

เมื่อเขาจากไป  ความทรงจำต่าง ๆ เกี่ยวกับเขาไหลวนย้อนกลับมา   และถ้าหากเธอย้อนอดีตได้  เธอคงจะไม่ใจร้ายกับเพื่อนที่ดีกับเธอมากมายถึงเพียงนี้   เธอคงจะมีเหตุผลมากกว่านี้   และเราคงจะเป็นเพื่อนทีดีต่อกันตราบจนวันที่เขาจากไป

เหมาะสมไหมถ้าจะมีใครเรียกเธอว่า  "นางมารร้าย"

หมายเหตุ      ตอนแรกว่าจะไม่ Tag  ใคร ด้วยเกรงใจว่า เขาอาจจะไม่สะดวกที่จะเปิดเผยรักครั้งแรกของตน  แต่ว่า ขอส่ง Tag  นี้ให้เพื่อนผู้เป็นกัลยาณมิตรตลอดมา 1 คนแล้วกันนะคะ
คนนี้แหละค่ะ 

ตะวันแดง.
http://www.oknation.net/blog/tawan642

ภาพสวย ๆ จาก Internet