ด้วยภาระหน้าที่  ที่ต้องทำพร้อมกันหลาย ๆ อย่าง บางหน้าที่จึงอาจไม่สมบูรณ์หรือถึงขั้นผิดพลาดไปบ้างก็มี  แต่ก็ต้องทำเพราะว่านั่นเป็นหน้าที่ของเรา

หน้าที่อย่างหนึ่งของคุณครู  คือการดูแลนักเรียนในห้องประจำชั้น  และทุกปีการศึกษาที่ผ่านมา ดิฉันกับคุณครูเตือนใจ  ครูประจำชั้นร่วมกันจะพากันเดินสายเยี่ยมบ้านนักเรียนในปกครอง  ไม่ได้ไปเพราะว่านั่นเป็นภาระหน้าที่หรือว่าเป็นคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา  แต่ว่าพวกเราไปกันด้วยใจ  นั่งรถเมล์ไป (เพราะทั้งสองคนต่างขับรถไม่เป็น)  หรือไม่เราก็จ้างมอเตอร์ไซด์รับจ้างให้ขับไปส่งตามบ้านนักเรียนต่าง ๆ   ถ้าระยะทางระหว่างบ้านของนักเรียนไม่ไกลจากกันมากนัก  เราก็พากันเดินเท้าตากแดดตากลมไปด้วยกัน  อย่างไม่หวั่นและไม่ย่อท้อ

มาในช่วงสองสามปีหลังที่การเดินทางเยี่ยมบ้านนักเรียนเป็นไปตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา  ซึ่งมีตัวแปรที่สำคัญอันประกอบด้วยเวลาและเอกสารหลักฐานที่ต้องจัดทำส่ง  จึงทำให้การเยี่ยมบ้านต้องเร่งรีบจนต้องใช้รถโรงเรียนในการเดินทางในบางเส้นทาง  ที่เราไม่อาจดั้นด้นไปเองได้เหมือนเคย  (เพราะสังขารไม่เอื้ออำนวยเหมือนเก่า)

จุดประสงค์หลักของการเยี่ยมบ้านนักเรียน  คือการได้ประสานความสัมพันธ์อันดีระหว่างครูกับผู้ปกครอง  การได้เรียนรู้ว่านักเรียนเกิดและเติบโตมาในสภาพแวดล้อมอย่างไร  ปัญหาลึก ๆ ที่นักเรียนประสบอยู่จริงเป็นเช่นไร  หลังจากการเยี่ยมบ้าน เราจะมีการปรึกษาพูดคุยกันและหาทางแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น

เราสองคนเดินทางเยี่ยมบ้านนักเรียนกันเป็นประจำทุกปี  จนปัจจุบันนี้เราเริ่มชำนาญเส้นทางต่าง ๆ  อันเป็นแหล่งชุมชนที่นักเรียนของเราพักอาศัย   และหลายบ้านเราก็ไปมาซ้ำสองสามรอบ  เพราะบ้านนั้นมีพี่น้องเรียนกับเราหลายรุ่น    บางชุมชนมีนักเรียนห้องอื่นพักอยู่บ้านติดกัน  ดิฉันก็แวะเยี่ยมให้ด้วย 

บ้านไหนที่นักเรียนเขียนแผนที่  ดูแล้วคุณครูต้องหลงทางแน่ ๆ  เราก็จะจับเด็ก ๆ ใส่รถโรงเรียนให้พวกเขานำทางไปบ้านของเขาเอง   หรือบางบ้านเราก็พากัน(ทั้งครูและนักเรียน) ขึ้นรถประจำทางไป  เป็นที่เอิกเกริกและสนุกสนาน  

วันถัดมาเด็กนักเรียนห้องอื่นจะมาถามเรากันเซ็งแซ่  "ครูขา ๆ เมื่อไหร่ครูจะไปเยี่ยมบ้านหนู" 
ครูก็จะตอบว่า "ครูไม่ไปหรอกค่ะ  ครูไปแต่ห้องครู(ก็เหนื่อยลิ้นห้อยแล้ว) "
"อ้าว หนูก็คิดว่าครูชอบไปเยี่ยมบ้านเด็กซะอีก"  (เป็นงั้นไป)

ผู้ปกครองนักเรียนบางคนก็ใจดีมากค่ะ  เมื่อเห็นครูแก่ ๆ สองคนหอบสังขารขึ้นรถสองแถวมาเลยอาสาไปส่งครูที่บ้านถัดไป  เขาคงเห็นแล้วว่าถ้าปล่อยให้ครูเดินออกไปถึงปากทางและขึ้นรถสองแถวไป  อาจจะต้องไปเยี่ยมครูที่โรงพยาบาลก็เป็นได้  เราแสนจะเกรงใจเพราะน้ำมันลิตรละตั้งเกือบ 40 บาทแล้ว 

นักเรียนบางคนที่ขี่รถมอเตอร์ไซด์ได้  จะอาสาพาคุณครูซ้อนท้ายไปส่งที่บ้านเพื่อน  ส่วนคุณครูก็จะซ้อนท้ายไปก็หายใจไม่ทั่วท้องไป  ด้วยไม่แน่ใจว่าเด็ก ม. 1 จะขี่รถมอเตอร์ไซด์ได้แข็งแรงหรือยัง

ถ้าบ้านนักเรียนคนใดอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน หรือไม่ไกลจากบ้านคุณครูนัก  เราก็จะไปเยี่ยมบ้านกันในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน   ถ้าบ้านของนักเรียนอยู่ไกลออกไปหลายสิบกิโลเมตร   เราก็จะไปเยี่ยมบ้านของเขาในช่วงวันหยุด  

การเข้าออกบ้านโน้นบ้านนี้  หลังแรก ๆ ก็ยังสนุกสนานหน้าเบิกบานดีอยู่  แต่พอถึงหลังที่ห้าที่หก  ตาก็เริ่มตก คิ้วเริ่มขมวด  เหงื่อก็เริ่มย้อยลงมา   ที่คุยจ้อในบ้านหลังแรก  ก็เหลือไม่กี่ประโยคแล้ว  หน้าตาที่ดูสดใสเมื่อสาววัย 18  มองไปมองมา เอ๊ ทำไมคล้ายกับคุณยายวัย 80 ของนักเรียนไปได้

ปีนี้เราทำสถิติดีมาก  เยี่ยมบ้านนักเรียนจำนวน 45 หลัง ด้วยเวลาไม่ถึง 1 เดือน  คงเพราะว่าปีนี้นักเรียนส่วนใหญ่มาจากชุมชนเดียวกัน  เราจึงใช้เวลาเดินทางไม่มากเหมือนปีที่ผ่านมา

ไปชมภาพการเดินทางกันเลยนะคะ

หนูดีใจที่คุณครูมาเยี่ยมบ้านหนูค่ะ

คุยไปจดบันทึกไป

เดี๋ยวพ่อผมไปส่งครูนะครับ

คุณแม่หนุ่มซันก็ใจดีมาส่งเราถึงโรงเรียนเลยค่ะ

วันหยุดพวกเรารวมตัวกันที่บ้านนี้แหละครับ

อากาศยามเช้าสดชื่น

ขอถ่ายรูปเล่นก่อนค่ะ

ถนนนี้แหละค่ะพาครูไปบ้านหนูได้

ถนนสายนี้เช่นกันทำให้ครูปวดขาไปหลายวันทีเดียว

ครอบครัวอบอุ่น ญาติเยอะจริง ๆ ค่ะ

คุยกับคุณยาย

ทำงานไปคุยไปก็ได้ค่ะ 

หนูเพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัดค่ะ

คนนี้น้องสาวหนูเองค่ะ (พี่น้องกันเหรอคะ ครูก็สงสัยอยู่แล้วเชียวว่าหน้าเหมือนใครกันนะ)

วันหยุดหนูช่วยแม่ขายของค่ะ

หนูชอบวาดรูปค่ะ 

บ้านนี้มาสองรอบแล้ว   เมื่อ 5 ปีที่แล้วที่ผมยังเด็กอยู่ครูก็มาเยี่ยมบ้านพี่ชายผมไง
(นักเรียนจำได้  แต่ครูแก่แล้วครูลืมค่ะ)

ลูกสาวบ้านนี้ทำงานบ้านทุกอย่างค่ะ

สะพานจะหักไหมเนี่ย

เราอยู่กันหลายคนครับ

ฝากลูกหนูด้วยนะคะครู

บ้านหนูอยู่ไม่ไกลหรอกค่ะครู

ขอย่าคุยด้วยคนนะ

แม่น้องฟ้าฝากฟักทองผลโตให้ครูติดมือกลับบ้านมาด้วยค่ะ

ภาระหลังเลิกเรียนคือช่วยทำงานบ้านและเก็บร้านค่ะ

และเพราะเดินทางไปเยี่ยมบ้านนักเรียนบ่อย ๆ  ผู้ปกครองส่วนใหญ่จะจำดิฉันกับคุณครูเตือนใจได้  แม้ว่าครูสองคนจะจำเขาไม่ได้ก็ตามที  จึงเป็นการเดินทางที่อบอุ่นเต็มไปด้วยมิตรไมตรี  และคงเป็นไปแบบนี้ทุกปี ถ้าเราสองคนไม่หมดแรงไปเสียก่อน

ป.ล. ต้องขออภัยนะคะถ้าเรื่องนี้ไม่สมบูรณ์หรือมีข้อผิดพลาดหลายที่  เพราะคนอัพกำลังมึน  เรียกว่าอัพบล็อกไปมึนไปเลยก็ว่าได้  เป็นโรคอะไรไม่รู้ รู้แต่ว่าความดันลดกระหน่ำเลยทีเดียว