การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ สิ่งมีค่าและงดงามที่สุดคือ ความรัก
ความรัก ไม่ใช่ความปรารถนาที่จะครอบครองและได้จากผู้อื่น
แต่ ความรัก คือ ความรู้สึกเป็นสุขที่ได้ทำให้คนที่เรารักมีความสุข

เพราะเรามีความรักต่อกันและกัน   ชีวิตคู่   จึงเป็นชีวิตที่งดงาม
เพราะเรารักเพื่อนมนุษย์                มนุษย์  จึงเป็นสภาวะที่งดงาม
เพราะเรารักโลกใบนี้                     โลกนี้   จึงงดงาม

......

ก้าวเดินทีละก้าวอย่างมีความสุข ทำให้ก้าวเดินได้วันละ ๓๐ - ๔๐ กม. และเมื่อก้าวเดินทุกวันอย่างมีความสุข ก็สามารถเดินมาได้เกือบสองพันกิโลเมตรอย่างมีความสุข และด้วยการก้าวเดินทีละก้าวอย่างมีความสุขนี้แหละ ถ้าหากจะมีถนนจากโลกนี้ไปสู่ดาวดวงไหนก็ตาม เราก็สามารถก้าวเดินไปสู่ดวงดาวนั้นได้ไม่ยากเย็น เพราะการก้าวเดินทีละก้าวอย่างมีความสุขในทุกๆย่างก้าว สามารถทำให้เดินไปที่ใดก็ได้

จากหนังสือ เดินสู่อิสรภาพ พิมพ์ครั้งที่๕  โดยประมวล เพ็งจันทร์ 

ประมวล เพ็งจันทร์
นักวิชาการมหาวิทยาลัยเที่ยงคืนผู้เดินเท้าจากเชียงใหม่ไปเกาะสมุย
เพื่อตามหาสัจธรรมเป็นเวลากว่า ๖๖ วัน 

อาจารย์จบปริญญาตรี โท และเอก จากมหาวิทยาลัยในประเทศอินเดีย ออกเดินเท้า ๖๖ วัน เมื่ออายุ ๕๐ปี  โดยไม่มีเงินติดตัวเลย นับเป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจมากทีเดียวคะ

จากหนังสือ  "เดินสู่อิสรภาพ"  เขียนโดย อาจารย์ ประมวล เพ็งจันทร์  อดีตอาจารย์ประจำภาควิชาปรัชญา และศาสนาคณะมนุษยศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่   เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๒ ถึงปี พ.ศ.๒๕๔๘  ได้ลาออกจากมหาวิทยาลัย เพื่อเดินเท้าจากจังหวัดเชียงใหม่ กลับบ้านเกิดที่เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี 

โดยมีปฏิญญา 4 ข้อของการเดินทาง  คือ
๑. จะไม่ใช้เงินตราเป็นสื่อกลางให้เกิดความสะดวกสบาย
๒. จะไม่เดินไปด้วยเจตนาว่า หวังพบเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนรู้จัก
๓.จะไม่ขอ เพราะการขอเป็นการบีบคั้นเบียดเบียนอารมณ์จิตใจของผู้ถูกขอ
๔.จะไม่ทำอะไรด้วย ความโลภ ความโกรธ ความหลง

จากบทเสวนาในข่าวประชาไท " เจตนาในการเดิน เพื่อข้ามพ้นความเสียดาย ความเกลียด ความกลัว โดยหวังว่าจะข้ามให้พ้นไปพบกับความเสียสละ จาคะ ความรู้สึกซึ่งเป็นมิตรไมตรี ความมีเมตตา ความรู้สึกซึ่งเป็นความรู้ ที่ทำให้เราไม่หวาดกลัว คือปัญญา ซึ่งจะไปถึงเมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แต่ขอเพียรพยายามอย่างยิ่งที่จะไป ไปสู้ฝั่งของจาคะ เมตตา และปัญญา” อาจารย์ประมวลกล่าว

นอกจากนี้อาจารย์ยังได้เล่าให้ฟังย่อๆเกี่ยวกับเหตุการณ์เหล่านี้

-ประสบการณ์สุดทรหดในวันแรกของการเดินทาง
-อาหารมื้อแรกที่ได้รับเหมือนเป็นการต่อชีวิต
-ประสบการณ์เฉียดตายที่ดอยอินทนนท์
-ความงดงามของชีวิตขาลงที่แม่แจ่ม
-ความยุ่งยากใจของชีวิตเมื่อมี “สตางค์”
-พบกับกฤษณะ และสงคราม “ตู้แช่”
-เผยประสบการณ์ เด็กวัดไร้บ้านให้นอนกับรูปยักษ์ ที่สุพรรณบุรี
-พบคู่สามี-ภรรยา เก็บขยะขาย เมตตาเลี้ยงอาหาร
-เผยความเป็นมนุษย์ที่เอื้อเฟื้อ พบได้ตลอดทาง
-ชาวบ้านบางแห่งนึกว่าเป็น “ต้นบุญ”
-เผยสังคมไทยมีน้ำใจ บางที่ขับมอเตอร์ไซค์ตามเอาเงินมาให้ก็มี
-พบกับชาวมุสลิมที่ปราณบุรี
-คำนับแผ่นดินเกิด เมื่อถึงเกาะสมุย
-เผยความเปลี่ยนแปลงเชิงอารมณ์ หลังการเดินทาง
-รู้สึกชีวิต “เนียนขึ้น” หลังเดินทางไกล

 “ชีวิตนี้อร่อย”

 “ชีวิตนี้คืออาหารที่อร่อยมาก ผมบอกไม่ถูกนะครับ และรสชาติของอาหารที่อร่อยไม่ได้เกิดจากรสชาติใด รสชาติหนึ่งเพียงรสชาติเดียว เปรี้ยว หวาน มัน เค็ม เผ็ด ขม ล้วนแต่เป็นส่วนของความอร่อยทั้งนั้นเลย เราไม่สามารถบอกได้ว่ารสขมเป็นรสที่ไม่จำเป็นของอาหาร จริงๆ แล้วรสขมมันจำเป็นเราต้องหาอะไรขมๆ มาใส่ในอาหารเหมือนเรากินสะตอ”

“ผมอยากจะบอกว่าขอให้เราทุกคนที่อยู่ในวัยหนุ่มสาวได้รับรู้ว่ารสสุข ทุกข์ ผิดหวัง สมหวัง ร้องไห้นี้ เราจะไม่รู้ความหมายของความสุขเลยถ้าเราไม่ทุกข์แสนสาหัส ถ้าผมไม่หิวเหมือนกับขาดใจตาย ผมจะไม่รู้เลยว่าก๋วยเตี๋ยวที่พี่อัมพรให้วิเศษสักปานใด ผมหิวเหมือนจะขาดใจตาย ก๋วยเตี๋ยวชามนั้นจึงอร่อยจนไม่รู้จะบอกว่าอะไร ดังนั้นอย่ารังเกียจที่จะเผชิญกับความเจ็บปวด อย่ารังเกียจที่จะเผชิญกับความทุกข์ อย่ารังเกียจอย่ากลัวที่จะเผชิญกับความล้มเหลวความผิดหวัง”

ที่มา บทเสวนา จาก www.prachatai.com
ภาพประกอบ     จากอินเตอร์เน็ต

อ่านเพิ่มเติม คลิก