พิมพ์หน้านี้
|
แม่ยังไม่กลับจากตลาด ที่นี่ดูเศร้าเสมอ เม็ดฝนโปรยพรำลงบนลานดินเจิ่งนอง แมกไม้เขียวสดไปจรดเทือกภูที่มีหมู่เมฆห่มคลุมอยู่ตลอดเวลา แว่วเสียงไก่หนุ่มโก่งขันดังมาจากเรือนหลังไกล ในตลาด เพื่อนบ้านอาจเอ่ยถามแม่ ถึงเรื่องของฉัน เขาจะกลับมาอยู่ที่นี่จริงๆหรือ มาเที่ยวนี้จะค้างซักกี่วัน ฉันได้กลายเป็นคนอัมพาตไปแล้วโดยสมบูรณ์ หลังจากวันที่ถูกขอร้องให้ลาออกจากงาน ด้วยเหตุผลของภาวะวิกฤติของระบบเศรษฐกิจระดับมหภาค อันยากเกินกว่าพนักงานตัวเล็กๆอย่างเราจะเข้าใจ บ้านและแม่ ดูเหมือนจะเป็นความคิดแรกในตอนนั้น แม้ว่ากระทั่งนาทีนี้ ฉันยังไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี กับวันเวลาที่เหลือของชีวิต แม่คงจะขายหน่อไม้ได้หมดกระจาด หลังจากหาซื้อไม้ขีดไฟ น้ำตาล และหนังสือสมัครงานให้ฉันแล้ว แม่คงจะเหลือเงินไม่เกินร้อยบาทกลับมาถึงบ้าน แต่ในครัวเรายังพอมีข้าวสาร และหน่อไม้อวบสวยหน่อใหญ่ ที่แม่แยกไว้อีกหน่อ แค่นี้ก็คงเพียงพอ ที่จะทำให้วันเวลาที่ยาวนานของวันนี้ พ้นผ่านเลยไปโดยไม่ยากเย็นนัก ฉันเพียงแต่นึกกลัว ความเงียบของที่นี่ในยามดึก และความรู้สึกของตัวเอง เท่านั้น... |
| บ้ า น ไ ร่ ริ ม เ ม ย | ||
โ ล ก ใ น บ า ง ด้ า น ข อ ง บ้ า น ไ ร่ |
||
|
View All |
||
| ย า ม บ่ า ย | ||
โลกในสายแดดบ่าย |
||
|
View All |
||
| << | มิถุนายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |