ผมรอคอย

กระทั่งฤดูร้อน

ล่วงผ่านเลยไป

กลิ่นหอมเย็นของลมฝน

ล่องลอยมา

ฉ่ำชื่นจับใจ

ผมมักใช้เวลาช่วงพักสั้นๆ

จากงานในไร่

เฝ้าดูหมู่เมฆ

เคลื่อนผ่านบานหน้าต่าง

กระท่อมไร่ฝ้าย

ลับหายไปอย่างตื่นตา

ฤดูกาลที่ผันแปร

เปลี่ยนไป

มักนำพาข่าวคราว

และความหวัง

มาฝากเสมอ...

มันทำให้ผมรู้สึกเป็นสุข

กับการรอคอย

แม้ว่าบางขณะ

อาจจะนึกเปลี่ยวเหงา

อยากพูดคุยบอกเล่า

บางเรื่องบางราว

กับใครบ้างสักคน...

บทกวีเล่มเก่าคร่ำ

ซีดเหลืองกรอบแห้ง

จนแทบฉีกหัก

ผมยังคงเก็บออกมา

กางอ่านซ้ำๆ

เที่ยวแล้วเที่ยวเล่า...

ต่อหน้าแสงไฟ

สีส้มซีดจาง

ก่อนทอดร่าง

ลงเหยียดนอน

ในตอนค่อนดึก

บางครั้ง

นึกอยากติดรถ

เข้าไปในเมือง

บ่ายวันสุดสัปดาห์

ไปนั่งดื่ม

และเดินหาหนังสือดีๆ

กลับมานอนอ่าน

เสียให้เต็มย่าม

แต่ผมคงไม่กล้า

บากหน้ากลับไป

ที่นั่น

ผมคงเร้นหนี

ความเจ็บร้าว

มาไกลเกินกว่า

จะย้อนหันกลับไปหา

มันอีก..