.

“มันดูเงียบเกินไปมั้ย  สำหรับเมืองชายฝั่งทะเล” 

         เด็กสาวในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้น เสื้อยืดแขนยาว เปรยถาม

“อาจจะใช่...สำหรับในตอนนี้”  เขาร้องบอก

. 

“แต่อีกประเดี๋ยว เธอจะรู้ว่า มันจะไม่เป็นอย่างที่เธอพูด”

.

“แต่ดูยังไงที่นี่ก็ไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่คิดไว้เลยน่ะ แถมยังมี

.

ฝุ่นทรายกระจายเกลื่อนไปทั่วพื้นถนน”  สีหน้าล้าโรย

.

ของเธอเหมือนราวจะนอนมาไม่เต็มอิ่ม

.

“ก็มันยังเช้าอยู่นี่นา  เอาไว้กลับมาอีกทีในตอนสายๆ

แล้วเธอจะได้พบว่า ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากที่ได้เห็นในตอนนี้” 

.

เขาเองก็ไม่ยอมลดละ 

.

          “ที่นี่อาจจะเป็นเมืองเล็กๆ ห่างไกลจากการรับรู้

.

ของผู้คน  แต่นั่น, ก็ทำให้ที่นี่ยังพอมีเสน่ห์บางอย่างที่หลง

.

เหลือเอาไว้ในตัวของมันเอง"

รถไฟเที่ยวล่องขบวนนั้นแล่นเลยหายลับไปแล้ว 

ทิ้งไว้แต่เพียงเสียงขับกล่อมครืนครั่นและท่วงทำนองโหยหา

ของมันให้ค่อยๆเลือนหายไปพร้อมกับสายหมอกสาง

คนทั้งสองเหวี่ยงเป้ใบย่อมแต่หนักอึ้งไว้บนหลัง

ก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อน ผละจากสถานีรถไฟ มุ่งหน้าตรงไป

.

ยังตลาดในตัวเมือง

“เราไม่ควรเสียเวลานั่งรถไฟมาเลยน่ะ ว่ามั้ย” หญิงสาว

ตั้งข้อสังเกต “หากนั่งเครื่องมา เรายังจะเหลือเวลาอีกตั้ง

ค่อนวัน"

“ยังจะมีอะไรน่าโรแมนติกไปกว่าการนั่งรถไฟไปเที่ยว

.

ทะเลอีกหรือ” ชายหนุ่มยิ้มแหย่ ขณะที่หญิงสาวกลับค้อน

.

เข้าให้ใบหน้าแดงก่ำ 

      “แน่ใจน่ะว่า พี่ชายคนเก่งจะเตรียมทุกอย่างไว้

.

ตามข้อความที่ส่งมา” เธอแสร้งทำเป็นหันมาถามด้วยสุ่มเสียง

.

ที่ดูเป็นงานเป็นการ

.

“จะยอมให้ขี่หลังอ้าว..” เขาเย้าเธอเล่นไม่ยอมเลิก

.

“หากทำให้เธอพลาดตกปลา” เธอทำเป็นเชิดหน้าใส่เขา

.

“จากจุดนี้ เราควรเลี้ยวซ้ายแล้วเดินเลียบไปตาม

ถนนเล็กๆสายนั้นอีกราว 50 เมตร ที่นั่นจะมีร้านจำหน่าย

อุปกรณ์ตกปลาคุณภาพดี บางทีเธออาจจะเลือกเบ็ดที่มีขนาด

เหมาะมือได้ซักคัน” หญิงสาวพยักหน้า  ดวงตากลมโตใต้เงา

.

หมวกผ้าค่อยฉายแวววาดหวังขึ้นมาบ้างเล็กน้อย “ลมอุ่นและ

.

เมฆบางแต่เช้าอย่างนี้  ห่างออกไปไม่ไกลฝั่ง คงจะมีปลาชุกชุม”

.

เขาตั้งข้อสังเกต

.

      “ฉันอยากอ่านหนังสือขณะตกปลา” เธอว่า

“เรือของพี่ชายมีดาดฟ้าที่แข็งแรง  เธอสามารถ

ขนนิยายขึ้นไปอ่านได้ไม่จำกัด” เขาล้อ “แล้วตามด้วยน้ำส้ม

อีกซักกี่เหยือกดีครับ คุณผู้หญิง"

ทั้งคู่ไม่พูดคุยอะไรกันอีก  หากแต่เดินตามกันไปช้าๆ

ก่อนที่หญิงสาวจะออกย่ำวิ่งไปบนฝุ่นทรายตามถนนโล่งๆ

เบื้องหน้า อย่างเริงร่าเหมือนเด็กซนจอมทะโมน

โดยไม่คณาต่อน้ำหนักของหนังสือและสัมภาระส่วนตัว

.

ในเป้บนหลัง

.

          ราวกับว่ากำลังวิ่งเล่นไปตามหาดทรายสีขาวเนียน

.

มุ่งตรงไปยังเวิ้งทะเลสีครามเข้ม  เขาเฝ้าดูเธอ แล้วเผลอหัวเราะ

.

ออกมาเบาๆ...