เธอคงสังเกตเห็นท่าทางเคร่งเครียด

และอาการคล้ายจะประหม่าของผม

เธอจึงบอกว่า ทำตัวตามสบายนะค่ะ

ผมสารภาพกับเธอตรงๆว่า

ผมมีความทรงจำที่ไม่ค่อยจะดีนักกับการตัดผม

ผมลงทุนเล่าย้อนให้เธอฟังว่า ตอนยังเป็นเด็กนั้น

ผมเผอิญได้เคยดูภาพยนตร์ต่างประเทศเรื่องหนึ่งเข้า

มันเป็นเรื่องราวของช่างโกนหนวดในเมืองเล็กๆ

ซึ่งปลดประจำการจากสงคราม

และอาการประสาทหลอนเป็นครั้งคราว 

ตอนที่เขาแน่ใจว่า ลูกค้าที่หลับตาแหงนคอ

รอใบมีดโกนคมกริบในมือของเขาอยู่นั้น

คือชายที่แอบลักลอบตีท้ายครัวเขานั่นเอง

ฉากนั้นมันช่างน่าสยดสยองและติดตาผมมาจนทุกวันนี้

นี่อาจเป็นเหตุผลสำคัญอันหนึ่งที่มักทำให้มือไม้ของผม

ดูเกะกะวางผิดที่ผิดทางไปบ้าง

อย่างคนที่ฝังจำต่อสิ่งเร้าให้ต้องมีอาการหวาดผวาทุกคราไป

และคงต้องขอโทษหากเผอิญมันรุ่มร่ามไปบ้างในบางครั้ง

ผมสาธยายเสียยืดยาว เผื่อให้เธอได้เข้าใจอะไรๆได้ดีขึ้น

ไม่เป็นไรค่ะ เธอว่า

แม้ร้านของเราจะไม่ค่อยได้มีโอกาสได้ต้อนรับลูกค้า

ประเภทนี้บ่อยครั้งนัก แต่รับรองได้เลยว่า

ใบมีดโกนของเราคมพอที่จะช่วยให้มือไม้

ของลูกค้าทุกคนอยู่กับร่องกับรอยได้อย่างชะงัดนัก"

เธอทิ้งเพียงรอยยิ้มไว้ตรงริมแก้ม

แล้วลงมือทำงานของเธอไป

เหมือนไม่ใส่ใจเรื่องราว

ที่ผมอุตส่าห์นำเล่าให้ฟัง

เอาเสียเลย...