หลายท่านคงทราบดีว่า  พรบ. สถาบันคุ้มครองเงินฝาก 2551 ซึ่งลงนามโดยยุคขิงแก่  ได้รับการประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2551  ในยุคหมูหมัก   และต้องนับไปอีก 180 วัน นับจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป  ซึ่งจะมีผลบังคับใช้ ... วันที่ 11 สิงหาคม 2551  ( ก่อนวันแม่ ...)

http://www.bot.or.th/bothomepage/General/Laws_Notif_Forms/Legal/Law03.pdf

ตอนแรกที่ไปเจอ  ผมก็แค่คิดจะดูผ่าน ๆ  ... แต่อ่านไปอ่านมาก็ ขำกลิ้ง... วิธีออกจากตำแหน่งประธานสถาบัน ... ใช้วิธีจับสลาก  !!! (มาตรา 20)  ผมจึงเริ่มให้ความสนใจมากกว่าที่เคยคิด

เป้าหมายของสถาบันคุ้มครองเงินฝากก็เพื่อจะเอาเงินมาทำเป็นกองทุนกองใหม่   ก็ไม่รู้ว่าจะตั้งสถาบันนี้เพื่อเอาเงินไปกองกันไว้ทำไม  ปัจจุบันนี้มีเงินกองทุนสารพัด  กองทุนฟื้นฟูฯ  กองทุนน้ำมัน  กองทุนประกันสังคม  กองทุนหมู่บ้าน  บริหารกันเป็นจริง ๆ สักกี่กอง  ใครได้ประโยชน์กันบ้างล่ะ  ???  ...  ผมอ่านไปสักครึ่งรอบ ผมเริ่มมีข้อสงสัยหลายประการต่อ พรบ. ฉบับนี้.-

มาตรา 3  --- มีการเขียนนิยามถึงคำว่า สถาบัน  สถาบันการเงิน  เงินฝาก ฯลฯ ... แต่ไม่เห็นกำหนดนิยามถึงบุคคลสำคัญ นั่นคือ ”ผู้ฝากเงิน” !!!  แต่มีการอ้างถึง ”ผู้ฝากเงิน”  ในหลายมาตรา   ทั้ง ๆ ที่เป็นบุคคลที่สำคัญมากต่อสถาบันนี้  เพราะถ้าไม่มีผู้ฝากเงิน  แล้วสถาบันแห่งนี้จะมีไว้ทำไม ??? 

การไม่กำหนดนิยามของผู้ฝากเงินไว้ตั้งแต่แรก  จะส่งผลอย่างไรต่อผู้ฝากเงินหรือไม่ ???  เพราะเมื่อถึงเวลามีปัญหา  สถาบันฯอาจจะกำหนดคุ้มครองแก่ผู้ฝากเงินบางประเภทเท่านั้นก็ได้ ... ซึ่งถ้าเราไม่รู้ล่วงหน้าตอนนี้ว่าเงินฝากประเภทใดไม่คุ้มครอง  แล้วมันจะยุติธรรมได้อย่างไร ???  ถึงตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าบุคคลที่ดูแลสถาบันฯขณะนั้น  จะมีพฤติกรรมเหมือน รอ มอ ตอ ตอ แหล บางคนในขณะนี้หรือไม่ ???  เพราะมันจะส่งผลต่อแนวคิดการตัดสินใจแก้ปัญหาแต่ละขณะ  ...

มาตรา 3 มีนิยามคำว่า “สถาบันการเงิน” หมายความว่า ธนาคารพาณิชย์ บริษัทเงินทุน หรือบริษัทเครดิตฟองซิเอร์  ตามกฎหมายว่าด้วยธุรกิจสถาบันการเงิน หรือธนาคารที่มีกฎหมายเฉพาะจัดตั้งขึ้นตามที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกา

ธนาคารที่มีกฏหมายเฉพาะหมายถึงธนาคารไหนเป็นพิเศษบ้างอ่ะ ???

มาตรา 5  --- ให้ รมต.กระทรวงการคลัง  ดูแลและกำกับการออกกฏกระทรวงและประกาศเพื่อให้เป็นไปตาม พรบ นี้ ...  ก็สถาบันการเงินส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของแบงก์ชาติ  ทำไมไม่ให้แบงก์ชาติมากำกับดูแลสถาบันแห่งนี้ล่ะ  เพราะแบงก์ชาติก็ดูแลกองทุนฟื้นฟูฯอยู่แล้ว ซึ่งเป็นการดูแลสถาบันที่ล้มไปในยุคปี 40   ถ้ารัฐบาลยุคนี้ต้องการจะตั้งสถาบันคุ้มครองเงินฝากเพื่อคุ้มครองผู้ฝากในยุคปัจจุบัน  ก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับกองทุนฟื้นฟูฯ  ก็น่าจะให้แบงก์ชาติดูแลได้เช่นกัน  แต่ พรบ นี้กลับให้สถาบันคุ้มครองแห่งนี้เป็นผู้แจ้งให้แบงก์ชาติตรวจสอบสถาบันการเงินต้องสงสัย  ทั้ง ๆ ที่แบงก์ชาติก็ดูรายงานความเคลื่อนไหวของสถาบันการเงินทุกแห่งเป็นระยะ ๆ อยู่แล้ว  และแบงก์ชาติก็มีมาตรากันเงินสำรองไว้เป็นระยะอยู่แล้ว  ซึ่งสามารถปรับสัดส่วนความคุ้มครองให้เพียงพอและเหมาะสมต่อผู้ฝากเงินได้ตามสถานการณ์ได้คล่องตัวกว่า  ...  

และก่อนที่จะไปเลือกใครมาเป็น รมต.คลัง  ไม่เคยเห็นมีการระบุคุณสมบัติของ รมต.  ซึ่งควรมีประสบการณ์สายตรงกับงานกระทรวงนั้นไม่น้อยกว่า 10 ปี  และมีอายุไม่น้อยกว่า 45 ปี   ลองคิดเล่น ๆ สมมุติว่า ... ถ้า รมต.คลัง  เรียนจบทันตแพทย์  อายุแค่ 40 ปี   แล้วโชคดีวาสนาสูงได้มาดูแลคลัง  ถึงแม้เขาจะมีคณะกรรมการ คณะที่ปรึกษาผู้ทรงคุณวุฒิมากมาย  แต่เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าที่ปรึกษาของเขาคนไหนที่รู้จริงหรือมั่ว ???  รู้ได้อย่างไรว่าการตัดสินใจแต่ละเรื่องนั้นจะส่งผลเสียหายต่อใครอย่างไรบ้าง  เพราะเขาไม่มีประสบการณ์ตรงที่เพียงพอจะเชื่อได้ว่า"พอรู้"  ...  แล้วเขาจะมารับผิดชอบอะไรได้ ???   ก็แค่โตแต่ตัว จะให้มานั่งเป็นหัวตอสมองกลวงแค่นั้นหรือ ???  ขนาดคนที่รู้จริงและรับผิดชอบสายตรงยังพลาดได้เลย  ... ดูตัวอย่าง รอ มอ ตอ. ปิกนิก  อายุตอนนั้นยังไม่ถึง 40 ปีเลยมั๊ง ... แล้วเป็นไงล่ะ ???

มาตรา 6 -- สถาบันเป็นนิติบุคคล มีวัตถุประสงค์  ข้อ 1. ... “คุ้มครองเงินฝากในสถาบันการเงิน” (เอาข้อเดียวก่อน)

คำสั้น ๆ ว่าคุ้มครองเงินฝากในสถาบันการเงิน  ก็ฝันไปว่ามันควรจะครอบคลุมได้ทั้งครบทุกบาททุกสตางค์ในบัญชีเงินฝาก  แต่มันมีเงื่อนไขในมาตรา 53 แบบยาว ๆ ว่า ... จะคุ้มครองเงินฝากของผู้ฝากเงินแต่ละราย สำหรับทุกบัญชีที่ผู้ฝากเงินมีต่อสถาบันการเงินที่กำลังจะถูกควบคุมและเพิกถอนใบอนุญาต  ดังนี้ .-

...ปีแรก            คุ้มครองเต็มจำนวนเงินที่ปรากฏในบัญชี  (เริ่ม 11 สิงหาคม 2551)
...ปีสอง             คุ้มครองรวม 100 ล้านบาท                  (เริ่ม 11 สิงหาคม 2552)
...ปีสาม             คุ้มครองรวม 50 ล้านบาท                    (เริ่ม 11 สิงหาคม 2553)
...ปีสี่                 คุ้มครองรวม 10 ล้านบาท                    (เริ่ม11 สิงหาคม 2554)
...ปีห้าเป็นต้นไป   คุ้มครองรวม 1 ล้านบาท                     (เริ่ม 11 สิงหาคม 2555)

การกำหนดสัดส่วนความคุ้มครองเงินฝาก  ควรต้องพิจารณาสัดส่วนของสถานะสินเชื่อควบคู่กันไปด้วย   เพราะหากสถาบันการเงินปล่อยสินเชื่อแบบเน้นทำเป้า   โดยไม่เน้นคุณภาพสินเชื่อ  ก็เป็นเหตุให้สถาบันการเงินนั้นมีปัญหาได้ง่าย ๆ  ซึ่งในอดีตที่ผ่านมาสถาบันการเงินที่มีปัญหามักจะปล่อยสินเชื่อให้แก่ญาติพี่น้องหรือคนสนิท  หรือไม่ก็ให้ธุรกิจที่สามารถต่อยอดให้แก่วงจรธุรกิจในเครือได้เป็นหลัก  หากสถาบันการเงินล้ม  ลูกหนี้ก็หนีหนี้หรือล้มบนฟูก  แล้วเงินจะไปไหน  แล้วเจ้าของเงินล่ะ ...ผู้ฝากเงินล่ะ  ... ใครรับผิดชอบ ???  แม้แต่ใน"คำนิยาม"ยังไม่อยากจะกล่าวถึงผู้ฝากเงิน... หรือว่ากำลังคิดจะมี พรบ. สถาบันคุ้มครองเงินกู้ ???

การกำหนดสัดส่วนความคุ้มครองเงินฝากที่จริงใจและหวังผลเท่าเทียมกันแบบเสมอภาคถ้วนทั่ว  ควรกำหนดเป็นอัตราเปอร์เซ็นต์จากยอดเงินฝากในบัญชีเงินฝากไปเลย  รวยมาก รวยน้อย โดนหมดเท่าเทียมกัน ... เช่น

...ปีแรก             คุ้มครอง 100% เต็มจำนวนเงินที่ปรากฏในบัญชี
...ปีสอง             คุ้มครองรวม 85 % ของยอดเงินฝากแต่ละบัญชี 
...ปีสาม             คุ้มครองรวม 60 % ของยอดเงินฝากแต่ละบัญชี 
...ปีสี่                 คุ้มครองรวม 45 % ของยอดเงินฝากแต่ละบัญชี
...ปีห้าเป็นต้นไป   คุ้มครองรวม 30 % ของยอดเงินฝากแต่ละบัญชี

นี่ยังไม่ได้มองถึง... กรณีผู้ฝากเงินไม่ได้มายื่นเรื่องภายในกำหนด  ซึ่งอาจจะหมดสิทธิได้เงินคืนสักกะบาท ...  ยังไม่ได้มองถึงความเสียหายของผู้ฝากเงินที่มียอดเงินฝากจำนวนมาก ... ยังไม่ได้มองถึงรายได้ของสถาบันที่ระบุไว้ใน มาตรา 11 วรรคสอง “ รายได้ของสถาบันไม่ต้องนำส่งเป็นรายได้แผ่นดิน ”  ซึ่งรายได้เหล่านี้ก็มาจากการขายทอดตลาดทรัพย์สินของสถาบันการเงินที่ถูกระงับไปเป็นหลัก ... และถ้าขายทอดตลาดแล้ว  จะเหลือให้แก่ผู้ฝากเงินเท่าใดอย่างไรเท่าเทียมถ้วนทั่วหรือไม่  ยังไม่รู้เลย

อยากจะให้ไปดูเรื่องผู้ถือหุ้นใหญ่ของธนาคารพาณิชย์ทั้งหมดในไทย  ปัจจุบันนี้จะมีสักกี่เปอร์เซ็นต์ที่เป็นเจ้าของคนไทย  และกี่เปอร์เซ็นต์ที่เป็นของต่างชาติ  โดยเฉพาะ “สิงคโปร์”   แล้วถ้าต่างชาติมันคิดจะเก็บกระเป๋ากลับบ้าน  มันก็แค่ปล่อยให้สถาบันการเงินนั้นมีปัญหา  ไม่มีเงินให้ถอนซะอย่าง  เพราะโยกเงินตบแต่งบัญชีหรือขายกิจการไปเรียบร้อยแล้ว  ให้แก่ผู้ถือหุ้นนอมินีที่ไม่มีตัวตนและไม่มีนัยสำคัญต่อสังคม ... ใครจะเป็นยังไงก็ช่างมัน ... แล้วจะอะไรได้อีก ... 

ทรัพย์สินที่ไปตามยึดมาขายทอดตลาด  ก็เป็นทรัพย์สินของคนไทยทั้งนั้นที่มันไปใช้อำนาจแห่งความเป็นเจ้าหนี้ยึดมาจากผู้กู้ชาวไทยเป็นส่วนใหญ่  สถาบันแห่งนี้ก็ไม่สามารถไปตามยึดทรัพย์สินของพวกต่างชาติที่อยู่ในประเทศของพวกมันได้สักนิด  เหมือนกับว่าพวกต่างชาติมา "ยึดสิทธิ" บนทรัพย์สินของชาวไทย  เพื่อกอบโกยผลประโยชน์ค่าดอกเบี้ยและค่าธรรมเนียมต่าง ๆ  จนกระทั่งมันเห็นว่าหมดประโยชน์แล้ว  แล้วมันก็ "คายสิทธิ" นั้นออกมา  ให้สถาบันผู้ทรงเกียรติแห่งนี้มาแทะซากทรัพย์สิทธิของคนไทยที่พวกมันเคยเอาไปใช้หากิน ... 

 สงสัยจังเลยว่าตั้งสถาบันคุ้มครองเงินฝากมาเพื่ออะไรกันแน่ ???
... หรือแค่เหตุผลสั้น ๆ ว่า  " ดีกว่าไม่มีการคุ้มครองเลย "

หรือว่ากำลังจะมีสถาบันการเงินใดที่มีอาการร่อแร่ปรากฏให้เห็นในเร็ว ๆ นี้ ???

( หยุดบ่นชั่วคราว )
.
.