...

เมืองไทยได้รับอำนาจแห่งสภามาจากการคืนอำนาจสู่ประชาชนโดยรัชกาลที่ 7 อันมีพื้นฐานดั้งเดิมมาจากการประกาศเลิกทาสให้คนไทยในสมัยรัชกาลที่ 5 ประชาชนจึงเริ่มมีสิทธิเสรีภาพในบ้านในเมือง  เป้าหมายแท้จริงของอำนาจรัฐสภาก็เพื่อให้ประเทศไทยได้มีตัวแทนของประชาชนมาช่วยกันทำงานเพื่อนำความสุขสงบมาให้แก่พี่น้องร่วมชาติ โดยมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุขของคนไทย

ในการปกครองประเทศ ฝ่ายธรรมมะและฝ่ายอธรรมต่อสู้กันมาตลอดนับตั้งแต่ยุคโบราณ และตลอดระยะเวลา 75 ปีที่ผ่านมา  เป็นที่ประจักษ์ชัดแล้วว่าทั้งสองฝ่ายยังคงต่อสู้กันอยู่ในรัฐสภาของไทย  อำนาจของประชาชนไทยไม่เคยได้รับการครอบครองอย่างสร้างสรรค์ในระบอบรัฐสภา

เมื่อมีคนดีเข้าสภา ก็จะมีคนเลวมาก่อกวนกีดกันอนาคตที่ดีของชาวไทย นโยบายที่มั่นคงระยะยาวก็มักกลายเป็นพับกลางครัน  และเมื่อมีคนเลวเข้าสภา ก็จะมีคนดีมาปกป้องสิทธิของชาวไทยไม่ให้ตกอยู่ในมือของพวกพ้องของคนเลวและคู่ค้า  นโยบายที่จะให้ประชานิยมก็มักจะแฝงไปด้วยวงเงินกู้และกองทุน ...

แต่มันแปลกตรงที่ว่าหลังจากพ้นตำแหน่งแล้ว ... ทุกฝ่ายก็มักจะได้รับอานิสงค์อีกนานชั่วลูกชั่วหลาน

ในช่วงตลอด 75 ปีที่ผ่านมา คนไทยสร้างปัญหากันเองให้ระคายเคืองเบื้องพระยุคคลบาทพระราชาอยู่บ่อยครั้ง  ก็ในเมื่อคนไทยพร่ำบอกว่ารักองค์พ่อหลวง  แล้วทำไมถึงสร้างภาระหนักให้พระองค์อยู่หลายครั้งหลายครา  หรือว่าคนไทยเก่งแต่พูดไปงั้น แต่จิตใจไม่เคยเข้าถึงความหมายแท้จริงในคำพูดแม้แต่น้อย 

ยามใดที่มีเหตุการณ์เผชิญหน้าของคนไทยด้วยกันเอง ก็คล้าย ๆ ลูก ๆ ทะเลาะเบาะแว้งกัน  และมักจะต้องจบลงด้วยการไปฟ้องพ่อฟ้องแม่  แต่ยังนับเป็นโชคดีของประเทศไทยที่มีพระราชาผู้ทรงเป็นที่เคารพเทิดทูนยิ่ง  ไม่เพียงแต่คนไทย แต่ทั่วโลกยังแซ่ซ้องสรรเสริญ  ทุกครั้งที่พ่อหลวงทรงแผ่เมตตาแก้ไขปัญหาเพื่อความสงบของประเทศไทย เรื่องที่ดูเหมือนจะเลวร้ายก็มักจะจบลงอย่างเรียบง่าย

อำนาจรัฐสภาเหมือนจะกลายเป็นแค่เพียงสมบัติผลัดกันใช้ ..แต่ใช้อำนาจเพื่อใคร .. พวกพ้องหรือประชาชน ..

ทุกวันนี้คนไทยจำนวนมากยังลำบากมากมาย  ข้าราชการจำนวนมากและในทุกระดับ  ฉ้อราษฎร์บังหลวง  รับสินบน  คดโกงเงินภาษี  เงินงบประมาณแผ่นดินไหลถึงมือชาวบ้านน้อยมาก  พฤติกรรมเยี่ยงไพร่การเมืองยังปรากฏในรัฐสภา  พฤติกรรมเยี่ยงทาสนายทุนยังผงาดในรัฐสภา  พฤติกรรมถ่อยและสถุนการเมืองยังปรากฏทั้งในและนอกรัฐสภา  หากยังคงเป็นเช่นนี้และเรายังคงปล่อยให้มันเป็นเช่นนี้ต่อไป  ระบบรัฐสภาก็จะไม่เกิดประโยชน์แก่คนในชาติได้อย่างแน่นอน  อำนาจของรัฐสภาก็จะถูกเหยียบย่ำสบประมาทอย่างให้อภัยไม่ได้  แล้วอนาคตของชาติจะเป็นอย่างไร  แม้คนไทยจะอยู่อาศัยในบ้าน  แต่สิทธิครอบครองบ้านจะตกเป็นของใครในอนาคต

สำหรับคนที่เรามองว่าเป็นฝ่ายอธรรม  ถ้าหากพวกเขาสามารถครองอำนาจรัฐสภา และต่อมาภายหลังได้เข้าถึงเจตนารมย์ขององค์ราชาและบรรพบุรุษในการที่จะทำเพื่อประชาชนทั้งประเทศอย่างเสมอภาคและจริงใจ  ก็ยังพอจะมีหวังมีแววที่ความสงบสุขจะเกิดขึ้นแก่คนไทยทุกคน  และหากเป็นเช่นนั้นได้จริง  เราคนมองก็ต้องพร้อมที่จะยอมรับความจริงว่าเรามองผิดไป  เพื่อนำความสงบสันติมาสู่คนในชาติโดยเร็ว  ก็คิดซะว่าเราคงลืมให้โอกาสแก่คนที่เคยผิดพลาดได้แก้ตัว

แต่ทุกวันนี้ปัญหาของอำนาจรัฐสภาคือถูกครอบงำโดย รอ มอ ตอ กลุ่มหนึ่งที่ประชาชนไม่อยากจะเลือก เพราะรู้กันดีว่าถ้าเลือกมาแล้วก็จะเป็นเช่นทุกวันนี้ แสดงชัดเจนให้เห็นถึงความตั้งใจแน่วแน่ที่จะดำรงอำนาจรัฐสภาไว้เพื่อพวกพ้อง เป็นพฤติกรรมแนวอธรรมต่อระบบรัฐสภา

แนวคิดแท้จริงของพวกอธรรมก็คือผลประโยชน์ส่วนรวมเป็นเรื่องไกลตัว  แค่ใช้อำนาจเงินก็ผลักดันพวกพ้องเข้ามาสู่ระบบรัฐสภาได้  หลายคนมีประวัติเกี่ยวกับคดีซึ่งไม่สมควรนำชื่อขึ้นขอทูลเกล้าฯ  หลายชื่อแม้แต่เด็กยังร้องยี้  ยอมทำทุกอย่างเพื่อแสดงว่าตนเองจงรักภักดีต่อต่อหัวหน้าแก๊งค์มากแค่ไหน  ปากพูดอย่างนึงแต่พฤติกรรมตรงข้าม  เชื้อไม่ทิ้งแถว  หัวไม่ส่ายหางไม่กระดิก  นำเงินภาษีมาผลาญด้วยนโยบายประชานิยม  เงินจะมา..ประชาก็จะมี  เป็นเพียงแค่ จะ จะ จะ จะ มาไม่ถึงซะที มาถึงก็ไม่พอ  ปีไหนเงินภาษีไม่พอให้ผลาญ  ก็สั่งให้ไปขูดรีดภาษีตุนเอาไว้ให้ได้ตามเป้า  ทำผลงานกันถึงขนาดสั่งให้ไปนับชามก๋วยเตี๋ยวทุกวัน

และเมื่อพวกอธรรมกล้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่ให้ความสำคัญต่อบรรดาองคมนตรี  ก็ถือได้ว่าพวกนี้ไม่ให้ความเคารพต่อองค์พระราชา  เป็นการทำร้ายจิตใจคนไทยอย่างซึ่งหน้า  มันแปลกตรงที่ว่าคนไทยที่สนับสนุนพวกนี้ไม่รู้สึกบ้างหรือไงนะ 

พวกที่กุมอำนาจรัฐสภาแต่เทิดทูนถวายใจให้แก่หัวหน้าแกงค์  ย่อมแปลว่าทุกครั้งที่จะไปเข้าเฝ้าฯ  คนกลุ่มนี้ย่อมมาร่วมงานอย่างเสแสร้ง  แค่แต่งตัวตามพระราชพิธี  แต่หัวใจมันอยู่กับหัวหน้าแก๊งค์ตลอดเวลา ถือเป็นสัญญาณอันแน่วแน่ที่เมืองไทยจะไม่มีความสงบสุขเกิดขึ้นได้แน่นอน เพราะเป็นพฤติกรรมที่ขัดแย้งกับนิยามของคำว่า "อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข"

การยุบพรรคก็เหมือนย้ายสัมมะโนครัวจากบ้านนึงไปบ้านนึง  แค่ไปเปลี่ยนจากสถานะเจ้าบ้าน เป็นสถานะผู้อาศัยในบ้านใหม่  แต่ใครเป็นเจ้าของบ้านแท้จริงล่ะ  ใครกุมสิทธิแท้จริง

การยุบสภาก็เหมือนแค่ลาพักร้อน  ออกไปเดินเล่นเยี่ยมชาวบ้านอีกรอบ  เดี๋ยวก็ได้กลับเข้ามาใหม่ เงินหนาซะอย่าง ก็เงินในคลังไงล่ะ

การทำรัฐประหารปฎิวัติก็ล้มเหลวไม่ทันเกมส์อำนาจเงิน  หรือเพราะบังเอิญคนทำรัฐประหารก็พอจะมีเงินจึงเข้าใจหัวอกของคนมีเงินซะงั้น  นึกไม่ออกว่าคนไม่มีเงินต้องกังวลเรื่องอะไร

คงถึงเวลาที่เราจะต้องยอมรับว่า .. ชาวไทยยังไม่สามารถยกระดับจิตใจให้เข้าถึงอำนาจรัฐสภาที่พระราชาทรงมอบให้คราวนั้น .. ยังไม่มีคนไทยกลุ่มใดในรัฐสภาพิสูจน์ให้เห็นว่าสามารถนำไปใช้ให้เป็นผลดีและเป็นประโยชน์แก่ประชาชนโดยรวมได้ทั่วถึง

เรื่องภายในบ้านก็ต้องให้คนในบ้านสรุปกันเอง (ไม่ต้องไปสนใจชาวต่างชาติ) เพื่อที่จะรักษาระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขให้คงอยู่ตามเจตนารมย์แท้จริง  และเพื่อป้องกันรักษาสิทธิในสมบัติของคนทั้งชาติ ไม่ให้ถูกเปลี่ยนมือไปอยู่ในอุ้งมือพวกมาร(ทั้งร่วมชาติและต่างชาติ)หลังจากใช้อำนาจรัฐสภามานาน 75 ปี ..

แต่ถ้าความขัดแย้งในรอบนี้  ทหารไม่ต้องการแทรกแซงการเมืองซ้ำในช่วงเวลาอันใกล้  ก็คงหลีกไม่พ้นที่จะต้องเผชิญหน้า และจบลงด้วยการแบกหน้ากลับไปฟ้องพ่อกันอีกครั้ง .. ไม่อายกันบ้างหรือ ???

อำนาจเงินไม่สามารถมีได้เท่าเทียมกันทุกคน  แต่ทุกคนสามารถมีอำนาจตามระบอบประชาธิปไตยเท่าเทียมกัน .. โดยอาศัยอำนาจรัฐสภาที่เข้มข้นของคนไทย .. ทั้งนี้ ก็พื่อรักษาเกียรติศักดิ์ของคนในชาติ  เพื่อป้องกันความแตกแยกของคนในชาติ  และเพื่ออนาคตที่ดีของลูกหลานชาวไทยสืบไป ..