ในการประชุม แม่ พ่อและกู๋เอ็มก็ได้เข้าดู Slide ประวัติโรงเรียนและฟัง ผอ.นเรศ สายหล้า พูดถึงการรับการนักเรียนและครูกรองแก้วครูปกครองพูดถึงการปฏิบัติเรื่องชีวิตประจำวันของนักเรียนประจำ กฎระเบียบต่างๆ ในการอยู่หอพัก และเรื่องการรับ-ส่งนักเรียน  มีเรื่องขำๆหลายเรื่องที่ครูเล่าให้ฟัง

จากนั้นลูกๆก็มาเรียกให้นำของใช้ไปเข้าหอพักได้แล้ว  แม่กับกู๋เอ็มจึงได้ไปเอาของที่รถ ลูกๆ ก็ช่วยกันหิ้วไปคนละไม้คนละมือ กู๋เอ็มอดไม่ได้ที่จะบอกว่า โรงเรียนนี้เหมือนรีสอร์ทเลย บรรยากาศร่มรื่น อากาศดี ด้านหลังหอพักเป็นภูเขา เป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่บริเวณชัยภูมิที่ดีมาก ทางเดินไปหอพักเหมือนขึ้นเนินเล็ก  ถึงหอหญิงก่อน ที่โรงเรียนแบ่งหอพักเป็น หอหญิง 1 -4  และหอชาย 1-4 เช่นกัน เด็กๆชั้น ม.1 จะเข้าพักที่หอ 1 ทั้งชาย-หญิง  หอพักมี 3 ชั้น ชั้นล่างน่าจะเป็น ห้อง Study  หอนอนหญิง 1 ชั้น 2 ชื่อ “ผ้าไหม” หอนอนหญิง 1 ชั้น 3  ชื่อ “ไหม ..อะไรซักอย่างแม่จำไม่ได้ละ”  ส่วนหอนอนชาย 1 ชั้น 2 ชื่อ “พุดตาน”  หอนอนชาย 1 ชั้น 3  ชื่อ “พุดชาด หรือพุด ..อะไรซักอย่างแม่จำไม่ได้เหมือนกัน”  เอ..หรือจะจำสลับกันก็ไม่แน่ใจ

ทันทีที่มาถึงหน้าหอหญิง 1 แม่ก็บอกลูกว่า เดี๋ยวแม่ไปจัดของให้น้องก่อนนะ หิ้วของขึ้นไปด้วยกัน แต่เขาก็ส่ายหัว บอกว่าไม่กล้าขึ้นหรอกแม่ นี่มันหอหญิง ??? งั้นแม่ขึ้นไปก่อน  พอก้าวผ่านประตูชั้นสองเข้าไปในห้องใหญ่ ยาว  โอ้โห....คนเต็มไปหมดเลย  เราต้องเดินหาชื่อของตู้และเตียงนอน เนื่องจากว่าตู้และเตียงอยู่กันคนละที่  เดินเข้ามาลึกพอควรก็เจอชื่อแล้ว 

อ๊ะ....ตู้เหรอเนี่ย..ตู้ไม้ทึบเตี้ยๆเรียงเป็นแนวริมหน้าต่าง..แม่เปิดตู้สอดสายตาเข้าไปมอง โห..ขี้ฝุ่นทั้งนั้นเลย  ดีที่แม่เตรียมผ้าขี้ริ้วมาด้วย ใช้ให้ลูกไปชุบน้ำมาเช็ดตู้เช็ดเตียงให้สะอาด  ตู้เสื้อผ้าเล็กๆมีสองชั้น  แล้วก็โชคดีซ้ำสองอีกตู้ที่เป็นของลูกดันอยู่ตรงมุมเสา พื้นที่ภายในตู้จึงเหลือน้อยกว่าตู้ของเพื่อนๆ  แม่ยืนอึ้งและคิดอยู่พักนึงคิดว่าจะจัดของให้ลูกยังไงดี ตู้เล็กและแคบขนาดนี้ ไม่มีแม้ราวแขวนเสื้อ ซึ้งก่อนมาลูกรีดเสื้อผ้าใส่ไม้แขวนไว้อย่างดี  คงต้องปลดลงมาพับซะแล้วล่ะลูกเอ๋ย  เอ..แต่แม่ก็เตรียมการมาแล้วอย่างดี ก็ตรงฝาประตูตู้ ติดกระดานโน๊ตผ่าเล็กๆ แขวนตะกร้าใส่ของใช้ และแขวนกระเป๋าหลายๆช่องไว้ใส่ของได้โดยไม่เปลืองเนื้อที่เก็บเสื้อผ้าในตู้  โอ..เป็นไอเดียที่แม่คิดล่วงหน้าไว้ให้ลูกอยู่แล้ว  จึงได้ไปซื้อจากร้าน 60 บาทมาเก็บไว้ให้ลูกทั้งสองคนเหมือนกันแต่ต่างกันก็ตรงเป็นแบบผู้ชายแม่เลือกให้เป็นสีเขียว  กับแบบน่ารักๆดูเป็นผู้หญิงสีชมพูสีโปรดของลูกล่ะ 

ติดอุปกรณ์ต่างๆเข้าที่เข้าทางดีแล้ว ก็หันมาพับผ้าเรียงเข้าตู้ ส่วนของจุกจิกก็เก็บไว้ให้เขาจัดกันเอง แม่สังเกตุเห็นว่ามีผู้ปกครองท่านอื่นมาแอบดูไอเดียเก๋ไก๋บนฝาผนังตู้ของเราด้วยซิ  แหมก็แน่ล่ะฝีมือแม่ซะอย่างเห็นมั๊ยล่ะได้ทำไว้เป็นตัวอย่างให้เพื่อนๆทำตามกันด้วย  เป็นการเพิ่มพื้นที่เก็บของให้กับตู้ใบเล็กๆได้อย่างยอดเยี่ยมเลยใช่มั๊ยลูกจ๋า

หลังจากนั้นก็ปูที่นอน จัดผ้าห่ม คลุมเตียงเรียบร้อย ก็พาลูกอีกคนไปส่งที่หอชาย จัดของตามขั้นตอนเดียวกัน ผู้ปกครองของเพื่อนๆก็ชี้ไม้ชี้มือมาที่ฝาตู้อีกด้วย (แหม แม่รู้สึกปลื้มกับไอเดียจริงๆ)  โดยเฉพาะเพื่อนสาวที่พาลูกไปเรียนที่นี่ด้วย ยังออกปากว่า ทำไมถึงไม่บอกชั้นบ้าง ชั้นจะได้ซื้อมาทำให้ลูกบ้างน่ะ  ก็แหม..ใครจะไปนึกล่ะจ๊ะว่าตู้จะเล็กขนาดเนี้ย เพราะที่แรกยังวาดภาพไว้ว่านึกว่าจะเป็นตู้แขวนใบกลางๆเหมือนกับโรงเรียนที่กู๋เอ็มเคยอยู่เมื่อสมัยก่อน

เสร็จจากตรงนี้เราไปกินข้าวที่ห้องอาหารด้วยความหิว เกือบจะบ่ายโมงแล้ว ข้าวผัดกระเพราไข่ดาว รสชาดพอได้  สักพักครูก็ประกาศให้ผู้ปกครองไปหอประชุมใหญ่เพื่อทำพิธีมอบลูกรักให้คุณครู และอีกส่วนให้ไปทำกิจกรรมผู้ปกครองสัมพันธ์ ที่ห้องวิถีพุทธ  แต่แม่กับพ่อตกลงกันไปทำพิธีมอบลูกรักให้คุณครู เพราะลูกทั้งสองคนอยู่คนละห้อง ให้ลูกชายไปนั่งกับพ่อ  ส่วนลูกสาวมานั่งกับแม่

กิจกรรมมีศิษย์เก่ารำบายศรีสู่ขวัญ และมีพี่ๆคนเก่งที่เรียนจบไปแล้วมาเล่าเรื่องต่างๆให้น้องๆ ม.1 ฟัง พิธีถวายรายชื่อนักเรียนให้กับพระราชินี และกิจกรรมเครือข่ายผู้ปกครอง  คราวนี้แม่สมัครเป็นเลขาและนายทะเบียนของเครือข่ายผู้ปกครองนักเรียน ห้อง 1/.2 ด้วย เพราะอยากรู้ข่าวและจะได้ใกล้ชิดกับลูกและโรงเรียนด้วย

จากนั้นยังมีเวลาอีก ประมาณครึ่งชั่วโมงจะห้าโมงเย็น ครูให้เวลาได้อยู่กับลูกๆก่อนจะเดินทางกลับ  เราไปซื้อไอติมที่ร้านค้าของโรงเรียน และไปไหว้พระพุทธรูปในโรงเรียน และพาลูกไปส่งที่ห้องวิถีพุทธ ซึ่งเด็กๆจะมีกิจกรรมกันต่อ  ที่หน้าห้องวิถีพุทธ แม่เห็นเด็กๆหลายคนร้องไห้ ผู้ปกครองก็ร้องไห้ ครูกรองแก้วฝ่ายปกครอง ยืนประกาศว่าใครร้องไห้จะโดนปรับนะ ( แม่ก็คิดในใจอยู่ว่า บรรยากาศอย่างนี้ ลูกจะรู้สึกเหมือนเด็กคนอื่นไหมหนอ แต่ในใจแม่จริงๆแล้วก็หวั่นไหวนิดๆ น้ำตาอยากจะออกมาคลอเบ้า แต่แม่ก็ต้องทำเป็นเข้มแข็งไม่เศร้าใจ ไม่ดีใจจนออกนอกหน้า ต้องเป็นตัวอย่างให้ลูกๆเห็นว่าเราต้องเข้มแข้ง พ่อแม่ไม่ได้พาลูกมาทิ้งสักหน่อย แต่พาลูกมาอยู่ที่นี่เพื่อให้ได้รับแต่สิ่งดีๆในชีวิตต่างหากเล่า ) เสียงครูกรองแก้วยังพูดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แม่เกาะไหล่ลูกแล้วบอกว่า “วันอาทิตย์แม่มาหานะ”  หวัดดีกู๋เอ็มกับพ่อ.. แล้วเราก็หันหลังให้กัน แว้บๆว่าลูกเดินก้มหน้าไปถอดรองเท้า  เอ..ตอนนี้ลูกคิดอะไรอยู่ในใจนะอยากรู้จัง

เดินมาถึงที่รถแล้ว กู๋เอ็มก็ขอตัวกลับก่อน นี่มันห้าโมงเย็นแล้ว ทีแรกกู๋เอ็มจะกลับตั้งแต่เที่ยงแต่ก็ได้อยู่คอยแนะนำและให้กำลังใจหลานๆ จนวินาทีสุดท้าย อ้อ..ยังมีอีกภาระกิจหนึ่งที่ต้องทำให้ลูกๆนั่นคือเอารองเท้าลำลองไปไว้ที่บนหอลูกด้วย เพราะเมื่อตอนกลางวันไม่ได้เตรียมมา คิดว่าจะซื้อจากโรงเรียนก็ปรากฏว่ารองเท้าที่ว่ายังไม่มาตอนนี้และไม่มีของ ดังนั้นแม่ก็เลยเอารองเท้าที่ติดมาในรถไว้ให้ลูกใส่ไปก่อน  จากนั้นพ่อกับแม่ก็ค่อยๆเคลท่อนรถออกมาจากโรงเรียน แม่รู้สึกว่าพ่อจะไม่มีแรงขับรถน่ะ เหยียบคันเร่งอยู่ที่ 30-40  แม่ชะเง้อคอไปมองไมล์รถ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ในรถเงียบ พ่อก็ขับไปเรื่อยๆ เราต่างก็คิดอะไรอยู่ แต่ก็จำไม่ได้ว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่ในขณะนั้น  กลับมาถึงบ้านพ่อบ่นว่าคิดถึงลูก บ่นอยู่หลายคำ แล้วหันมาถามแม่ว่าคิดถึงลูกมั๊ย แม่ตอบไปว่าไม่  พ่อก็ว่าแม่ใจดำ ที่บ้านตอนนี้เงียบจริงๆเลย มีแต่เสียงเคาะคีบอร์ดอยู่เนี่ยล่ะ  ลูกคิดว่าแม่ใจดำอย่างที่พ่อว่าแม่ไหม ? แต่แม่คิดว่าแม่รู้นะว่าลูกรู้ว่าใจของแม่มีแต่ลูกๆเท่านั้น      .......ลูกๆมาก่อนทุกสิ่งเสมอจ๊ะ

ค่ำวันนี้ พ่อกับแม่ไปฉลอง Anniversary 14’th กันที่คาวบอย คุยกันเรื่องลูกๆว่าจะอยู่กันได้มั๊ย แม่ยืนยันกับพ่อว่าอยู่ได้แน่นอน ลูกของแม่เก่งอยู่แล้ว

พรุ่งนี้แม่จะมาเขียนใหม่นะ