เมื่อวานซืน ไปหาหลานต้นข้าวกับไม้น้ำ ได้เปิด blog ให้พ่อเค้าดู
อุ๊ย..สุดแสนจะดีใจ ที่เห็น Cowgirl ได้ปรากฏอยู่ในหน้าแนะนำบล๊อกเกอร์ด้วย
ยังบอกกับพ่อของไม้น้ำว่า เดี๋ยว capture หน้าจอนี้ แล้ว Mail มาให้ที จะได้เอามาลงไว้เป็นที่ระลึก

วันนี้ มาถึง Office ยังเห็นว่าปรากฏอยู่ ก็ไม่รอช้า
รีบจัดการด้วย Photo Shop แล้วมาโพสต์ลงที่นี่เลย
เก็บไว้เป็นความภูมิใจเล็กๆที่มีค่าอย่างยิ่งสำหรับเรา

มาเล่าถึงเมื่อวานนี้ดีกว่า..
วันอาทิตย์ที่ 27 พ.ค. แม่ไปเยี่ยมลูกๆที่โรงเรียน
ไม่ลืม ของที่โทรมาสั่ง ทั้งพิซซ่า (อันนี้เน้นมากกกก เอาเยอะๆนะ เพื่อนๆหนูจะกินด้วยยยยย)
ไก่ย่าง ขนมสารพัด และที่ขาดไม่ได้คือเป็บซี่

เด็กๆคงรออย่างใจจดใจจ่อ
เพราะแม่ก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน
หลังจากวนหาซื้อของจากในเมืองเสร็จสรรพ
พ่อก็รีบบึ่ง (ซิ่ง) ไปหาลูกๆกันทันที
เพราะว่าแม่ใจร้อน กลัวลูกจะคอยนาน

เพราะช่วงเช้าลูกชายโทรมาครั้งหนึ่งแล้วว่าเราจะไปถึงกี่โมง
เราตอบไปว่าลูกต้องกินข้าวมื้อกลางวันก่อนนั่นล่ะ
แม่คงถึงเกือบบ่ายโมงนะจ๊ะ

อีกสิบนาที่คาดว่าจะถึงที่โรงเรียนละ ลูกก็โทรมาถามอีกว่าถึงยัง
แม่ก็อยากรีบถึงจะแย่ เพราะคิดถึงลูกๆมากๆๆ
เอาน่า..อีกสิบนาทีเจอกัน

พอเลี้ยวรถเข้าโรงเรียนก็เห็นว่าลูกและเพื่อนๆยืนรออยู่แล้ว

"พิซซ่า ล่ะแม่ อยู่ไหน?" 


พ่อกับแม่ซื้ออาหารมามากมายเลยจ๊ะ
แบ่งเพื่อนๆของลูกทั้งสอง กินกันแล้วก็ยังเหลืออยู่อีกมาก
พ่อกับแม่ก็เก็บลงตะกร้ากลับบ้านตามระเบียบ ไว้ไปอุ่นกินมื้อเย็นก้ยังได้

เรานั่งคุยกันสอบถามทุกข์สุขกันตามประสา
ดูแล้ว เด็กๆมีความสุข เพราะสังเกตุได้จากสีหน้าที่สดชื่นมากกว่าอาทิตย์ก่อนโน้น
ลูกๆน่าจะเข้ากับสังคมและสภาพแวดล้อมได้แล้ว
ถึงกับบอกว่าคราวหน้าหนูขออยู่ที่โรงเรียนเพราะมีเพื่อนบางคนเขาก็ไม่กลับบ้าน
ได้ฟังแค่นั้น  พ่อก็โวยวายใหญ่เลย ไม่กลับได้ไงเนี่ยลูก พ่อคิดถึงจะแย่รอวันที่ลูกกลับบ้าน
นี่ลูกมาอยู่ได้สามอาทิตย์ ไม่อยากกลับบ้านเลยเหรอ

แต่ เจ้าลูกสาวขอกลับบ้านเพราะที่โรงเรียนมีเวลาว่างมากกกกกกกกกก
ไม่รู้จะทำอะไร กลับบ้านดีกว่า

แม่ก็ว่าอย่างนั้น ถึงเวลาที่ครูอนุญาตให้กลับบ้านตามตารางที่กำหนด
เด็กๆก็ควรกลับบ้าน เพื่อที่เราจะได้มีการติดตามสังเกตุพฤติกรรมของเด็กๆด้วย
ว่าพวกเขามีการเปลี่ยนแปลงอะไรไปบ้าง พ่อกับแม่จะได้คอยชี้แนะและให้คำปรึกษา
กลับมาสู่บ้านอันอบอุ่นของพ่อกับแม่บ้างในบางเวลา
เพื่อดูแลความรักซึ่งกันและกันให้แน่นแฟ้นตลอดไป