“ไอ้ต้อม”  มันเป็นผู้หญิงครับ ผู้หญิงสวย โฉบเฉี่ยว เปรี้ยวฉูดฉาด มาดเฉิดฉายทีเดียวเชียวแหละ...

          แต่อดีตของ"ไอ้ต้อม "มันเคยเป็นทอม มันบอกผมอย่างนี้

          ทอมที่หล่อเริ่ดสะแมนแตนเสียด้วย....

         “ไอ้ต้อม”...ทำงานด้านการเงินการทองมาหลายปีดีดัก

และมีความจำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนสายงาน

“ไอ้ต้อม” มันเลือกเส้นทางเดินมาสู่ความเป็นนักประชาสัมพันธ์

          เป็นนักประชาสัมพันธ์แบบที่ผมเป็นอยู่นี่แหละครับ “นักประชาสัมพันธ์การศึกษา”

         “ไอ้ต้อม”มันเคยถามผมก่อนที่จะก้าวย่างเข้ามาสู่วิชาชีพความเป็นนักประชาสัมพันธ์ว่า

“พี่ว่าหนูจะทำงานแบบพี่ได้ไหม...”

“ไม่รู้สิ...” จำได้ว่าผมตอบแบบไม่ต้องคิดนาน ในขณะที่นิ้วมือก็ “จิ้มดีด”คีย์บอร์ด ตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ในห้อง e-network สถานที่ทำงานของผม

“ทุกอย่างมันอยู่ที่ต้อมนะ...ต้อมว่าตัวเองทำได้มันก็น่าจะได้...” ผมตอบ“ไอ้ต้อม”อย่างไม่อินังขังขอบ

“ไม่รู้สิ...” ไอ้ต้อมมันเผยอปากบางเนียนพูดล้อเลียนคำพูดผมบ้าง  

“หนูเห็นพี่ทำได้ หนูก็ต้องทำได้”

เห็นแววตากุ๊กกิ๊กขี้เล่นผสมผสานกับคำพูดห้วนๆแบบติดงอนนิดๆของ“ไอ้ต้อม”แล้ว ผมก็อดอารมณ์ดีลมๆแล้งๆไร้อารมณ์และความรู้สึกใดใด...

“จะไปได้สักกี่น้ำกันว้า...” ผมดูแคลน“ไอ้ต้อม”ในใจอย่างนี้จริงๆ แต่ไม่กล้าส่งเสียงดังออกไป

แบบว่ากลัว“ไอ้ต้อม”มันจะกระโดดกัด!

เดือนพฤษภาคม 2550 “ไอ้ต้อม” มานั่งทำงานอยู่ในกรุ๊ปเดียวกันกับผม

ผมก็ทำงานไปตามปกติ  เหมือนไม่มีอะไรแปลกปลอมเพิ่มเติมเข้ามาในวิถีชีวิตประจำวัน 

“ไอ้ต้อม” สาวนักประชาสัมพันธ์การศึกษาคนล่าสุดที่เข้ามาในบัญชรชีวิตงานสร้างภาพลักษณ์ของหน่วยงาน โดยผมให้เริ่มต้นทำงานและเรียนรู้งานด้าน public relation โดยมอบให้จับงานเอกสารด้านการจัดแฟ้มข่าว พิมพ์ต้นฉบับ ถอดเทป  เป็นหัวเชื้อเรียกน้ำย่อย

“งานประชาสัมพันธ์ไม่มีสูตรสำเร็จในชีวิตการทำงานจริงๆ หนังสือ ตำราหรือวิทยาการใดๆ ไม่เท่ากับประสบการณ์และการฝึกฝนบ่มเพาะประสบการณ์อย่างเป็นระบบและค่อนข้างใช้ความอดทนสูง....สูงจนน่าเบื่อ”

“เบื่ออะไรเจ้าค่ะ...” ไอ้ต้อมมันลอยหน้าลอยตาถามแบบกวนโอ๊ย

“เบื่อตัวเองมั้ง” ผมตอบแบบขอไปที ในขณะที่ “ไอ้ต้อมกลับเบ้ปาก ส่งสายตาดูแคลน “เชื่อตายล่ะ!”

เกือบ 1เดือนผ่านไป.......งานประชาสัมพันธ์ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วมิใช่ลักษณะงานรูทีนแบบครบสเต็ปแล้วปิดฉากอะไรทำนองนั้น แต่มันมีงานจร งานพิเศษ งานขอความร่วมมือ งานแทรก งานซ้อน งานที่ “เจ้านาย”สั่งการ มีเข้ามาเป็นระยะๆ

ผมรู้สึกเหนื่อยผลิตงานไม่ทันจนเริ่มอ่อนอกอ่อนใจ คิดจะปล่อยวางลงบ้างในบางครั้ง เพราะบางงานคงไม่ต้องทุ่มเทถึงขนาด “งานไม่สิ้น กินข้าวไม่ได้”ประมาณนั้น

แต่จะทำแบบขอไปที ผลิตชิ้นงานประชาสัมพันธ์วันต่อวันแบบลวกๆ ขอไปที เจ้านายก็รู้ เพื่อนร่วมงานก็เห็น ผู้บริโภคข่าวสารก็คงไม่เชื่อมั่น ขาดความศรัทธาและสุดท้ายก็ไม่เชื่อมือ ส่งผลถึงคุณภาพการบริหารจัดการทั้งชีวิตการงานและภาพลักษณ์อันดีงามทั้งหลายแหล่ขององค์กรไปโน่น

มีวันหนึ่ง....ผมต้องเดินทางไปทำงานนอกพื้นที่ ไกลถึงต่างจังหวัด

เพลิดเพลินเจริญใจอยู่กับภาระงานจนลืมสนิทว่า ทุกวันจันทร์ตอนหัวค่ำ ผมมีรายการวิทยุทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย ชื่อรายการ “เชียงรายปริทรรศน์”

“ตายล่ะ” ผมอุทานได้แค่นั้นจริงๆ ไอ้ครั้นจะเดินทางกลับก่อนเสร็จสิ้นภารกิจก็ไม่ใช่วิสัย จะออนแอร์แบบโทรทางไกลไปในรายการก็ไม่ได้ เพราะมีแต่เจ้าหน้าที่ตำแหน่งช่างอิเลคทรอนิกส์นั่งควบคุมเสียง นักจัดรายการหลักนั่งจัด นั่งจ้อ.....ไม่มี

นึกถึงตัวช่วยอย่าง “ไอ้ต้อม” ก็ให้ละเหี่ยใจ ขนาดเขียนข่าว ถ่ายภาพ ไอ้น้องต้อมมันยังทำไม่ได้ สำมะหาอะไรกับการไปนั่งพูดสดๆในห้องออกอากาศที่สถานีวิทยุรายการ

แต่เมื่อหลังจนตรอกถึงทางตันครั้นจะงดจัดรายการแบบเงียบหายไปเฉยๆไม่ดูดำดูดีก็ดูกระไรอยู่ ตัดสินใจกดโทรศัพท์บอก “ไอ้ต้อม” มัดมือชกให้ไปจัดรายการวิทยุเพื่อการศึกษา

“หา...!”

จำได้ว่าปลายสายแหกปากส่งเสียงใสๆร้องตอบมา ผมหลับตามองเห็นท่าทางตาเหลือกตาปลิ้นชักแหง็กๆขึ้นมาในมโนจิต

ผมจำไม่ได้ว่าผมบอกอะไร“ไอ้ต้อม”ไปบ้าง เพราะพูดเร็วลาเร็ว ทำนองว่า จัดก็ได้ไม่จัดก็ได้แต่ไม่อยากให้เสียเครดิตเท่านั้น....

รู้ว่ามันโหดเกินไปสำหรับมือใหม่หัดขับ แต่เมื่อนึกถึง “หน้าที่” แล้ว ก็สุดวิสัยที่คนเป็นนักประชาสัมพันธ์จะส่ายหน้าด๊อกแด๊กเหยียบเบรกแบบตัวโก่งสถานเดียว

คืนวันจันทร์วันนั้น เวลาสองทุ่มครึ่งผมกดโทรศัพท์ทางไกลหาพรรคพวกกันให้ช่วยเปิดวิทยุคลื่น 95.75 เมกกะเฮิร์ตซ สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยแล้วนำโทรศัพท์มือถือไปจ่อที่ลำโพงเพื่อฟังรายการ “เชียงรายปริทรรศน์” 

ภายหลังจิงเกิ้ลนำเข้าสู่รายการตามด้วยเสียงทักทาย “สวัสดีค่ะ...เข้าสู่รายการเชียงรายปริทรรศน์” เป็นเสียงใสๆของ “ไอ้น้องต้อม” ผมแอบยิ้มอย่างมีความสุขขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย นั่งฟัง “ไอ้ต้อม”มันพูดจ๋อยๆสลับกับเปิดเพลงจนจบรายการก่อนที่จะปิดสัญญาณโทรศัพท์

เส้นทางนักประชาสัมพันธ์หน่วยงานราชการ มิใช่สักแต่ว่าเข้ามานั่งแล้วขยับแข้งขยับขาวิ่งไล่ล่าหาซีหาความดีความชอบ  แต่การเป็นนักประชาสัมพันธ์ “พันธ์ใหม่-ยุคใหม่” อันดับแรกต้องตระหนักในภาระหน้าที่ซึ่งมีอยู่มากมายให้คิด ให้สร้างสรรค์ ให้วางแผนและให้พัฒนา....

แบบทดสอบแรกที่ผมหยิบยื่นให้ “ไอ้ต้อม” คือ ความตระหนักในหน้าที่แบบไร้ขีดจำกัดซึ่งวัน เวลา และต้นทุนข้อมูล “ไอ้ต้อม”สอบผ่านทั้งๆที่ฐานรองรับศักยภาพความเป็นนักจัดรายการวิทยุยังเป็นวุ้น

เจอหน้า “ไอ้ต้อม”วันแรกที่กลับมาทำงานที่เชียงราย ผมแจกยิ้มและชูนิ้วหัวแม่มือก่อนที่จะบอกว่า

“พี่แอบฟังนักจัดรายการหน้าใหม่จัดรายการแล้วยอดเยี่ยมมาก”

“ไอ้ต้อม” ยิ้มหน้าบาน ดวงตาแวววาว น้อมรับคำชมอย่างแฉล้มแช่มช้อย

“วันจันทร์หน้าอย่าลืมไปจัดอีกนะ....” ผมมอบหมายงานแบบทันทีทันใด

“หา...!!” 

ไอ้ต้อมตาเหลือกตาปลิ้นแหกปากร้องปานจะชักแหง็กๆมาดสวยเฉิดฉายหายวับทันใด.......

                                                                        กร  มกุชะ

                                                    9  ตุลาคม 2550