“ห้องเรียนสีลูกกวาด” ไอเดียสวนสวย-โรงเรียนงาม  ของโรงเรียนโปลิเทคนิคเชียงราย
: กลยุทธ์ทำโรงเรียนให้น่าอยู่ เปิดประตูการศึกษาสู่ชุมชน

 ประโยคคุ้นหูที่ว่า “โรงเรียน คือ บ้านหลังที่สองของเด็กวัยเรียน” และยิ่งดีไซน์ สร้างสรรค์แบบโรงเรียน จัดภูมิทัศน์ให้สวยงามรื่นหูรื่นตา สะอาดสะอ้าน ตั้งแต่ประตูรั้วจนถึงห้องน้ำ มีสวนดอกไม้หลากสีเบ่งบานลานตา มีต้นไม้ใบหญ้าพฤกษ์พรรณนานาเขียวชอุ่มพุ่มไสว....

 โรงเรียนก็น่าจะเป็นสวรรค์วิมาน ที่แปลกหูแปลกตากว่าบ้านพำนักอาศัยของเด็กนักเรียนด้วยซ้ำไป 
 และถ้ามีโรงเรียนที่ออกแบบสีสันภายในห้องเรียน สำนักงาน ห้องประชุม ห้องน้ำห้องส้วม ด้วยเฉดสีที่หวือหวา โดดเด่น สะดุดตาสะดุดใจไม่ทึบทึมขรึมขลังเหมือนสถานศึกษาหรือโรงเรียนทั่วๆไปล่ะ...!! จะเป็นเช่นใด ?
 โรงเรียนโปลิเทคนิคเชียงราย เลขที่ 391 หมู่ 1 ต.เวียงชัย อ.เวียงชัย จ.เชียงราย เป็นเช่นนั้นจริงๆ นั่นก็คือ ห้องเรียนทุกห้อง ซอกซอยเหลี่ยมมุมห้อง เสา ไปจนกระทั่งถึงโต๊ะ เก้าอี้ ฝ้าเพดาน โครงหน้าจอคอมพิวเตอร์ ฯลฯ ล้วนแล้วแต่พ่นและทาสีฉูดฉาดแบบสุด สุด ไว้ทุกห้อง ทุกอาณาปริมณฑลพื้นที่ 
 ห้องเรียนที่มีเฉดสีผนังห้องทั้งสี่ด้านกับสีสันเฟอนิเจอร์ โต๊ะ เก้าอี้ แบบหวือหวาโฉบเฉี่ยวโดนใจเด็กนักเรียน-นักศึกษาชาย-หญิงในวัยที่เรียกว่า วัยสดใส วัยกล้าแสดงออก ชอบความแปลกใหม่ท้าทายกรี๊ดกร๊าด ไม่ว่าจะเป็นห้องเรียนสีชมพู ห้องเรียนสีแดง ห้องเรียนสีฟ้าอ่อน ห้องเรียนสีเขียวใบไม้ ห้องเรียนสีครามน้ำทะเล ฯลฯ ในขณะเดียวกันสำนักงานต่างๆภายในตัวอาคารที่ทำหน้าที่ให้บริการนักศึกษาในด้านต่างๆก็ตกแต่งและทาสีห้องแบบสุด สุด ตามใจผู้อยู่และผู้นั่งทำงานภายในห้องนั้นๆเช่นเดียวกัน เช่น สำนักงานกิจการนักศึกษาใช้สีฟ้า สำนักงานส่งเสริมการศึกษาใช้สีเขียว สำนักงานวิชาการใช้สีชมพู ฯลฯ เป็นต้น

“เด็กๆที่มาเรียนในโรงเรียนโปลิเทคนิคเชียงราย จำนวนกว่า 600 คน ล้วนแล้วแต่อยู่ในวัยรุ่น วัยเรียนรู้ การที่จะจูงใจให้เด็กเกิดความรู้สึกอยากมาโรงเรียน อยากมาเรียนหนังสือ อยากมาฝึกปฏิบัติงาน นอกเหนือจากบุคลิกภาพการแต่งกาย คำพูดคำจาของคุณครูและเจ้าหน้าที่ภายในโรงเรียนแล้ว การตกแต่งสภาพแวดล้อมและบรรยากาศภายในโรงเรียนก็มีส่วนสำคัญ โดยเฉพาะสี ซึ่งมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเด็กๆ ที่จะทำให้เกิดการตื่นตัว ไม่ซ้ำซาก ไม่เกิดความรู้สึกจำเจอยู่กับบรรยากาศเก่าๆ ทางโรงเรียนจึงได้พัฒนาและปรับแต่ง พ่นและทาสีผนังห้อง เปลี่ยนรูปทรงและเฉดสีของโต๊ะ เก้าอี้ ให้มีสีสันตัดกับสีพื้นผิวผนังห้อง ซึ่งตนเรียกว่า ห้องเรียนสีลูกกวาด ทำให้มีความรู้สึกแปลกใหม่ ตื่นตัวต่อการเรียนรู้ตลอดเวลา โดยเฉพาะช่วงเปลี่ยนห้องเรียน เด็กๆก็จะบอกต่อๆกันว่า ไปเรียนห้องเรียนสีชมพูบ้าง สีแดงบ้าง สีชมพูบ้าง ฯลฯ ซึ่งก็จะเป็นอันที่รู้กันของเด็กๆว่า กำลังจะไปเรียนวิชาอะไร”

 นายวีรยุทธ  จงสถาพรพงศ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนโปลิเทคนิคเชียงราย นักบริหารนักดีไซน์ห้องเรียนและห้องสำนักงานกล่าวด้วยความภาคภูมิใจถึงจุดคุ้มทุนในเชิงพัฒนาของ “ห้องเรียนสีลูกกวาด”
 ก็น่าจะจริงอยู่สำหรับอิทธิพลของเฉดสีภายในห้องเรียนที่จะมีต่อความรู้สึกของนักเรียน นักศึกษา ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเฉดสีเหมือนๆกัน ซึ่งก็อาจจะสร้างความน่าเบื่อ ง่วงเหงาหาวนอนให้แก่เด็กๆ แม้ว่าจะมีเครื่องคอมพิวเตอร์ จอLCD เครื่องโปรเจคเตอร์ เครื่องขยายเสียง ไมโครโฟน โทรศัพท์ เครื่องรับโทรทัศน์ ฯลฯ  เทคโนโลยีเพียบพร้อม แต่คำถามที่ว่า ทำอย่างไรถึงอยากให้เด็กๆอยากไปโรงเรียน ไม่ขาดเรียน ไม่รู้สึกเบื่อโรงเรียน ยังคงเป็นคำถามที่คุณครูผู้สอนและผู้บริหาร ต่างก็แสวงหาวิธีการ ค้นหารูปแบบที่หลากหลาย ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงบรรยากาศอย่างสม่ำเสมอ นัยว่าก็เพื่อมิให้เด็กๆ ตลอดจนครูและบุคลากรทางการศึกษา บังเกิดความรู้สึกซ้ำซาก จำเจในสถานที่ทำงานและสถานที่เรียนนั่นเอง
 กระทั่งในห้องประชุม “จงสถาพรพงศ์” ซึ่งเป็นห้องโถง องค์ประกอบโต๊ะยาว ผนัง ฉาก เสา เพดาน กระทั่งโพเดียมหรือแท่นสำหรับประธานกล่าวเปิดก็ทาสีชมพูสลับริ้วสีแดงโดดเด่น มองโดยองค์รวมแบบเข้าห้องนั้น เดินออกห้องนี้ภายในโรงเรียนโปลิเทคนิคเชียงรายแล้วก็ไม่ต่างจาก “ห้องเรียนสีลูกกวาด” อย่างที่นายวีรยุทธ  จงสถาพรพงศ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนตั้งฉายาไว้จริงๆ

 “สวนสวย โรงเรียนงาม” จึงเป็นบทสรุปสำหรับบ้านหลังที่สองของเด็กนักเรียน นักศึกษา ณ โรงเรียนโปลิเทคนิคเชียงราย อ.เวียงชัย จ.เชียงรายแห่งนี้  ซึ่งท้าทายสมาชิกในชุมชน ผู้ปกครอง  นักการศึกษา นักบริหารที่นิยมแสวงหารูปแบบและการพัฒนาแบบนอกกรอบและด้วยวิธีการที่แปลกใหม่ท้าทายไม่ซ้ำใครได้มีโอกาสเดินทางมาเยี่ยมเยือนและวิพากษ์ทางอารมณ์ไปสู่การขยายผลและต่อยอดแนววิธีการปฏิบัติต่อไป

  “ผู้บริหารต้องมีจินตนาการทำโรงเรียนให้ดีกว่าบ้านของเด็กๆ เพราะโรงเรียนเป็นชีวิต เป็นสิ่งแวดล้อม ถ้าหากเด็กไม่อยากเดินเข้าโรงเรียน ขาดเรียน ไม่ใช่จะไปมองที่ครูหรือกระบวนการจัดการเรียนการสอน แต่ต้องวิเคราะห์ให้ขาดว่ามีต้นทุนปัญหาจากเรื่องใด เช่น บรรยากาศห้องเรียนไม่ดี ห้องน้ำสกปรก บริเวณไม่เรียบร้อย สกปรก เพื่อนมีปัญหา ครูสอนไม่รู้เรื่อง ฯลฯ การทำสถานที่ทั้งในและนอกห้องเรียนให้น่าอยู่ น่าเรียน ด้วยวิธีการสร้างเฉดสีตามความพึงพอใจของครูและนักเรียนในลักษณะที่เรียกว่า “ห้องเรียนสีลูกกวาด” จึงเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายสวนสวย-โรงเรียนงาม ที่โรงเรียนโปลิเทคนิคเชียงรายได้สร้างสรรค์และพัฒนาขึ้น”

ดังนั้น จึงไม่แปลกใจเลยที่จะเห็นรอยยิ้มของทั้งผู้อยู่และผู้ไปเยือนโรงเรียนจะมีให้แก่กันและกันตลอดเวลา สีลูกกวาดของห้องเรียนสร้างความสุขและความรู้สึกตื่นตา ตื่นอารมณ์และสภาพจิตใจได้อย่างล้ำลึก ลึกเร้น ซึ่งแน่นอน...เมื่อความรู้สึกนี้บังเกิดขึ้นกับนักเรียน นักศึกษา
 คุณภาพและประสิทธิภาพของการเรียนรู้ก็ย่อมจะเกิดขึ้นกับผู้เรียน...นั่นเอง !!
 

                                                      กร  มกุชะ