ผู้สื่อข่าวได้รับแจ้งจากนายพิสิษฐ์  อาษา ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านป่าเหมี้ยง หมู่ 10 ต.ห้วยสัก อ.เมือง จ.เชียงรายว่า ที่โรงเรียนได้รับหญิงชราวัย 72 ปี เข้าเรียนร่วมชั้นกับเด็กๆนักเรียนชั้น ป.2 หิ้วกระเป๋าหนังสือ พร้อมห่อข้าวเดินเท้ามาเรียนหนังสือทุกวัน ไม่เคยขาดาดเรียน เว้นแต่ป่วยเป็นไข้ไม่สบาย เผยแรงบันดาลใจเพราะถูกเจ้าหน้าที่ธนาคารแห่งหนึ่งในเชียงรายต่อว่าเขียนหนังสือไม่ได้แม้กระทั่งชื่อและนามสกุลของตนเอง ต้องใช้วิธีพิมพ์ลายนิ้วมือแทน เป็นปลื้มเขียนชื่อและนามสกุลตัวเองได้แล้ว อยากเรียนภาษาบาลีเพื่อศึกษาธรรมะ

ผู้สื่อข่าวจึงได้เดินทางไปที่โรงเรียนบ้านป่าเหมี่ยง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงราย เขต 1 ซึ่งเป็นโรงเรียนเล็กๆตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน เมื่อเดินทางไปถึงอาคารไม้ห้องเรียนชั้น ป. 2  ซึ่งเป็นช่วงที่นักเรียนกำลังเรียนภาษาไทย โดยมีนางสาววิภารัตน์ ชุ่มมะโน อายุ 37 ปี เป็นครูประจำชั้น กำลังฝึกอ่านให้นักเรียนชาย-หญิง จำนวน 17 คน สะกดพยัญชนะกับวรรณยุกต์ โดยเด็กนักเรียนอ่านตามครูเสียงดังเจื้อยแจ้ว ทั้งนี้ที่มุมห้องก็ปรากฏว่ามีหญิงชราสูงอายุ ผมสีดอกเลา สวมเสื้อและผ้าถุงลายดอก นั่งบนเก้าอี้นักเรียนพร้อมกับถือดินสอเขียนตัวหนังสือและฝึกหัดอ่านภาษาไทยพร้อมๆกับเด็กนักเรียน สายตาจ้องมองครูปากก็ส่งเสียงอ่านคำภาษาไทย ทราบชื่อต่อมาว่า นางแสง  สง่าวงศ์ อายุ 72 ปี อยู่บ้านเลขที่ 41 หมู่ 10 ต.ห้วยสัก อ.เมือง จ.เชียงราย โดยครูวิภารัตน์ ชุ่มมะโน เล่าว่า "นางแสงหรือแม่อุ้ยแสง มีบ้านอยู่ติดกับโรงเรียน ไม่เคยหัดเขียนอ่านภาษาไทยมาเลย อ่านและเขียนภาษาไทยไม่ได้ เวลาไปติดต่อธนาคารในตัวเมืองก็ถูกเขาต่อว่ามาทำนองว่า เป็นผลมาจากการไม่เรียนหนังสือมาตั้งแต่เด็กจึงต้องใช้วิธีการพิมพ์ลายนิ้วมือทุกครั้งที่ทำนิติกรรมกับทางธนาคาร จึงเดินเท้าจากบ้านมาสมัครเรียนหนังสือกับนายพิสิษฐ์  อาษา ผู้อำนวยการโรงเรียน เมื่อเปิดเทอมที่ผ่านมาประมาณ 4 เดือน ขณะนี้อ่านเขียนได้พอสมควร โดยเฉพาะชื่อและนามสกุลของตัวเองจนเจ้าหน้าที่ธนาคารคนที่เคยต่อว่าถึงกับแปลกใจเมื่อเห็นนางแสงหญิงชราเขียนลายมือชื่อและนามสกุลได้อย่างคล่องแคล่ว”

นางแสงหรือแม่อุ้ยแสง หญิงชราสุขภาพแข็งแรง หูตายังดีไม่ต้องสวมแว่น กล่าวอย่างอารมณ์ดีว่า “บ้านยายอยู่ใกล้โรงเรียน ลูกๆ 4 คน ก็โตและแยกย้ายกันไปทำงาน สามีก็ล้มหายตายจากกันไปนานแล้ว จึงใช้เวลาทุกวันเดินทางมาเข้าเรียนพร้อมกับเด็กๆ ส่วนใหญ่จะเน้นภาษาไทยทั้งการอ่านการเขียน ขณะนี้อ่านก.ไก่ถึงฮ.นกฮูกได้แล้ว แต่ยังไม่ค่อยคล่องและกำลังฝึกสะกดคำแม่กอกา โดยเรียนทั้งในห้องเรียนและก็มีการบ้านไปหัดเขียนหัดอ่านมาส่งครูตอนเช้าเหมือนเด็กนักเรียนชั้นป.2 คนอื่นๆ  ถึงเวลาพักก็พัก ช่วยครูทำความสะอาดห้องบ้างตามกำลัง” ซึ่งเมื่อผู้สื่อข่าวถามว่ายายจะเรียนไปอีกนานแค่ไหน นางแสงก็ตอบทันทีว่า “ถ้าเป็นไปได้ ตนอยากจะเรียนเขียนอ่านภาษาบาลีให้ได้ เพื่อเอาไว้อ่านและศึกษาธรรมมะเหมือนพระสงฆ์”  นางแสงหรือแม่อุ้ยแสงนักเรียนผู้ไม่แก่เกินเรียนกล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนที่จะนั่งก้มหน้าก้มตาจับดินสอเขียนภาษาไทยตามแบบที่ครูให้ไว้อย่างขยันขันแข็ง   

                                                    กร  มกุชะ