พิมพ์หน้านี้
|
เมื่อวันก่อนก็เปิดMSN ตามปกติของชีวิต แต่ไปเตะตากับเจ้ากลอนที่เพื่อนเขียนไว้ อ่านแล้วก็อืมม คิดได้ไง..อารมณ์ศิลปินกำลังพุ่งกระมัง ก็เลยเอามาฝากเพื่อนๆชาวoknation ได้อ่านดู อันแรก ... โอ้คนเราตัวออกใหญ่ใช่เล็กเล็ก กลายเป็นเด็กโดนหวัดเข้าถาโถม ไม่ระวังปล่อยตัวโดนจู่โจม ร่างกายโทรมเพราะหวัดเข้ารุกราน อันที่สอง... คนกำลังมึนหัวเพราะจับไข้ แอร์เป่าใส่เพิ่มความหนาวเข้าใส่หัว เสื้อกันหนาวตัวใหญ่มันไม่กลัว กลับยิ่งรัวลมใส่ให้มึนงง อันนี้กลอนที่เพื่อนมันเขียนถึงตัวเอง หรือใครก็ไม่รู้... ชีวิต เหมือนดนตรีที่บรรเลง เป็นบทเพลงอาจไม่เพราะเสนาะหู
ความเหนื่อยยากมากมายทั้งหลายแหล่ ก็เป็นแค่สิ่งที่มาคอยขัดสี อันนี้สงสัยพบรัก... เจอกับเธอเมื่อใดเหมือนมีไข้ ใจหวั่นๆไหวๆไม่ไหวหนอ คงได้ข้อคิดอะไรกันกลับไปบ้างนะคะ มีสาระบ้างไม่มีสาระบ้าง ก็ว่ากันไป ...ใครเขียนกลอนเก่งหรือมือสมัครเล่นก็ลองเอามาแบ่งปันกันดูบ้างนะคะ อยากอ่าน ^^ |