ค่าเงินบาทเกิดแข็งขึ้นมา ใครเป็นหนี้นอกรีบหาเงินจ่ายจ้าละหวั่น โอกาสงามๆอย่างนี้มีที่ไหน พวกทำส่งออกปวดกระดองใจ ไปเที่ยวเมืองนอกไกลๆให้หายกลุ้ม ทำไปก็ขาดทุน แต่เราน่ะสิ ภาระมีต้องกัดฟันอยู่ ท่องแต่คำว่าเศษกิดพอเพียงๆๆ คิดถึงอดีตที่มีเงินใช้เต็มๆไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง เดี๋ยวนี้มีแต่อสังหาฯที่หาคนซื้อไม่ได้ ขนาดยอมขายขาดทุนก็ได้นะ ที่ผืนรักดั่งดวงใจ รถยนต์แบรนด์ดัง ขายได้ขาย คิดเสียว่าสมบัติผลัดกันชม คนมีกะตังมันไปไหนหมดวุ้ย จะว่าไปก็ต้องโทษตัวดิฉันเองน่ะแหละ ที่ไม่รู้จักคบเศรษฐี มีเพื่อนฝูงก็จนๆเป็นติ๊ดสท์กันหมด แล้วติ๊ดสท์ตัวจริงน่ะ รวยที่ไหนล่ะ ใครพูดเว่อร์ๆ ไม่ถูกหูก็ไม่คบ ถือว่า ไม่ง้อใคร..

ธุรกิจที่ทำๆรับจ้างแบรนด์นอกผลิตน่ะ กำลังตกต่ำ เพราะไอ้ค่าแรงของเรานี่หละ มันสูง สู้เพื่อนบ้านอย่างเวียดนามไม่ได้ คนเขาเยอะกว่า ขยันกว่า และเจอความลำบากยากจนมามากกว่า เวียดนามอีกหน่อยคงนำหน้าเรา ถ้าไม่โกงประเทศแบบเรา คอรัปฉันกันจนพรุน ออด้งออเดอร์ที่มันมาผลิตบ้านเราในจำนวนมากๆย้ายไปจีนไปเวียดนามจนหาแบรนด์ใหม่มาผลิตไม่ทัน แล้วนี่เราจะกินแกลบไหม ดิฉันชักหวั่น..

เสื้อผ้า รองเท้าที่ขายโครมๆในอเมริกาและยุโรปนี่ ไม่ต้องไปซื้อมันหรอก ฐานการผลิตอยู่ที่เอเชียทั้งนั้น ตอนนี้เงินเดือนมีเท่าไหร่ มาเดินช็อปที่ตลาดนัดดีกว่า อาทิตย์หนึ่งช็อปได้หลายวัน ส่วนซุปเปอร์อย่างกูรเมต์ มาร์เก็ตในพาราก้อนหรือเอ็มโพเรี่ยมน่ะ ไปสองเดือนครั้งซื้อเฉพาะที่ตามตลาดนัดไม่มี เช่นพริกหวานลูกยักษ์ หรือเบคอนคุณวี เพราะเบคอนน่ะขืนซื้อยี่ห้อซีพีหรือบางกอกแฮมน่ะ จะเจอมันมากกว่าเนื้อ..กินแล้วอ้วนเปล่า

ว่าไปแล้ว พี่ไทยเราเองน่ะ รับจ้างผลิตจนเคยตัว พอไม่มีออเดอร์จะคิดแบรนด์ของตัวเอง ขายในเมืองไทย ก็เกือบสายไปเสียแล้ว เพราะบ้านเราน่ะ ของถูกตีตลาดหมด 199 บาทสะพรึ่บสะพรั่บ ดิฉันยังทดลองซื้อมาตัวสองตัว หรือสามตัวสามร้อย เสื้อเด็กๆ สิบบาท ห้าบาท เสื้อชั้นในแบรนด์นอกลงกระบะตัวละแค่ 150 อกอีแป้นแตก..นักออกแบบแฟชั่นของไทยไปมุดรูอยู่ที่ไหน ดูแล้วเสื้อผ้าที่เดินแฟชั่นกันโครมๆไม่มีอะไรออริจินัลเลย

ธุรกิจชะงัก คนงานตกงาน ย้ายโรงงานไปทำอย่างอื่น ความรู้ที่สร้างสมมาไม่ได้ใช้ เหมือนประเทศลงทุนอะไรไปอย่างแล้วอดเก็บเกี่ยว ต้องไปเรียนรู้ฝีมือแรงงานใหม่ อย่างเคยเย็บรองเท้า หรือเย็บเสื้อผ้า ต้องย้ายไปทำโรงงานอิเล็ทรอนิคส์ คีบอินซูเลเตอร์ใส่นาฬิกาแทน เฮ้อ...จะโทษรัฐบาลขัดตาทัพว่าทำงานไม่เป็นก็ไม่ได้ ก็ไอ้รัฐบาลเก่ามันหมักหมมปัญหาไว้เยอะ สูบๆๆๆจนเงินเข้ากระเป๋าตัวเองตุง แต่คลังของประเทศแฟบ ผู้ว่าแบงก์ชาติน่ะ ..ต้องเก่งระดับอาจารย์ป๋วย ไม่ใช่ได้ดีเพราะอาวุโสหรือฟลุ้ค..

อ้าว..เขียนไปเขียนมาจะไปด่าคนเข้าแล้ว ในฐานะเป็นเฟืองตัวหนึ่งของธุรกิจผลิตให้แบรนด์นอก ดิฉันก็ต้องฮึดทำงานเพื่อให้องค์กรของตัวเองเจริญ ก่อนอื่น ไม่อยากขาดทุนป่นปี้ไปตลอดซีซั่น เอาเงินยูโร ดอลล่าร์เข้าบ้าน และหมุนเงินบาทเข้ามาในองค์กรค่ะ...

แต่ไม่ใช่ง่ายค่ะ วกไปวนมาก็มาเข้าเรื่องความไม่มั่นคงทางการเมืองของเรา ซึ่งส่งผลต่อความผันผวนทางเศรษฐกิจ ลองเราจัดการเรื่องรกรุงรังของเราให้เรียบร้อย ไม่ใช่ด้วยวิธีทางการตลาดหรือพีอาร์จอมปลอม คือปรับประเทศโดยเนื้อแท้ ไม่ใช่เปลือก แล้ว ทางแก้น่าจะมี

ดิฉันของโยงกลับไปที่แบรนด์อินเตอร์อีกหน่อยแล้วกัน เมื่อเราพลาดหวังจากแบรนด์ใหญ่เจ้าโลกกีฬา ไม่ใช่ว่าเราจะไม่มีแบรนด์อื่นมารองรับ ชาติของเราอาจจะแพ้เรื่องออเดอร์ชนิดปริมาณมหาศาล เราก็ไปหาออเดอร์ที่เล็กกว่า แต่กำไรต่อหน่วยสูงกว่า และมีอิสระในการทำงาน ไม่ต้องถูกกดขี่ ตรวจแล้วจี้ จี้แล้วตรวจ แล้วหาเรื่องเคลมกลับ ไปๆมาๆ ทบทวนแล้วกำไรอาจไม่เหลือ

คบยักษ์แล้วไม่มีทางหนีทีไล่ วันดีคืนดี ยักษ์บอก นี่ โรงงานของคุณมีปัญหาเรื่องคุณภาพ เราขอยกฐานผลิตไปประเทศอื่น ชิชะ กินน้ำใบบัวบกไม่ทันเสียแล้ว แล้วยักษ์น่ะเหรอ จะมาบอกแจ็คล่วงหน้าเป็นปี ดีไม่ดี ตัดฉับ เจ้าของธุรกิจก่ายหน้าผาก นอนไม่หลับ หาเงินหมุนที่ไหนไปจ่ายดอกเบี้ย แบงก์ไม่สนอยู่แล้ว ยึดได้ยึด ชีวิตคนงานทำงานอยู่ดีๆไม่เหลือค่าแรง..จะกลับไปทำไร่ไถนา ไม่ไหวแล้ว.. มือถือปล่อยหลุด ไม่จ่าย มอไซค์ถูกยึด ตู้เย็นผ่อนไม่หมด ทีวีไม่ดงไม่ดู ..ค่าไฟไม่มี ค่านมลูกไม่เหลือ กินมันกินเผือกกินข้าวโพดต้มไปพลางๆ.. หน้าแห้ง มองไปในบ้านเอาอะไรไปจำนำดี เพราะมันไม่เหลืออะไรให้ขายแล้ว.. แต่ก่อนเงินหล่นพื้น บาทหนึ่งก็ช่าง เดี๋ยวนี้ไปค้นกะบะหน้ากระจก หลายสลึงรวมๆกันไม่พอค่าหอมกระเทียม..เออ ไม่จนจริง ไมรู้หรอก

ไอ้คนมีเป็นหมื่นเป็นแสนล้าน จ่ายเช็คไม่เคยเด้ง มันยังลอยนวลอยู่เลย จะรู้ไหมเนี่ยว่า คนไม่มีเงินเขาเป็นอย่างไร..

รึคิดง่ายๆว่าคนไม่มีเงินวันนี้ คือคนไม่มีโอกาสโกงฟระ?