อนุสรณ์แห่งรัก..ทัชมาฮาล เชียงใหม่

เมื่อครั้งยังเรียนอยู่ชั้นอนุบาลคุณแม่ของผมได้จับมือจูงข้ามสะพานแห่งหนึ่ง ซึ่งชาวบ้านมักเรียกติดปากคนว่า ขัวแขก(สะพานแขก) ซึ่งทุกย่างก้าวของเด็กน้อยเต็มไปความหวาดเสียว เพราะเวลาเดินอยู่บนสพานแล้วมองต่ำลงมาด้านล่างซึ่งนั่นก็คือแม่น้ำปิงมันดูสูงมาก และราวสะพานในขณะนั้นมีเหล็กกั้นประมาณ3หรือ4เส้น บางครั้งเมื่ออยู่กลางสะพานแทบจะก้าวขาไม่ออกเพราะมันเสียวอย่างจับจิตจับใจ หรือเป็นเพราะผมเป็นโรคกลัวความสูง 

ซึ่ง..ผมมีความรู้สึกผูกพันและความทรงจำกับสะพานแห่งนี้อย่างที่ใครๆคงมีไม่เหมือนผมแน่ และเมื่อรับรู้เรื่องราวความเป็นมาของสะพานแห่งนี้ทำให้เกิดความประทับใจในสะพานนี้เป็นอย่างมาก

    มีคนเคยพูดว่า ความรักทำให้คนตาบอด แต่ผมต้องขอค้านในกรณีนี้ เพราะความรักของ นายห้างโมตีราม (มนตรี โกสลาภิรมณ์) ที่มีต่อภรรยาของท่านนั้นได้สร้างคุณประโยชน์แก่ชาวเชียงใหม่เป็นอย่างมาก นายห้างโมตีรามได้สร้างสะพานเชื่อมระหว่าง ทิศตะวันออกของแม่น้ำปิง(ฝั่งวัดเกต ) กับ ฝั่งทิศตะวันตกของแม่น้ำปิง(ฝั่ง ตลาดต้นลำไย ตลาดวโรรส)เพื่อเป็นอนุสรณ์และความรักให้กับภรรยาของท่าน คือ นางจันทร์สม โกสลาภิรมณ์ ซึ่งสะพานแห่งจึง ชื่อสะพานจันทร์สม แต่ชาวบ้านมักเรียกติดปากคนว่า ขัวแขก นับตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๐๙ จนถึงปัจจุบันชาวเชียงใหม่ได้อาศัยสะพานแห่งนี้สัญจรไปมาจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งหนึ่ง เพราะความรักที่นายห้างโมตรีรามที่มีต่อภรรยาของท่าน ถึงแม้งานก่อสร้างและสถาปัตยกรรมจะไม่ยิ่งใหญ่สวยงามเท่ากับทัชมาฮาลที่ประเทศอินเดีย แต่สำหรับผมแล้วนั้นนี่คือทัชมาฮาล  ทัชมาฮาลเชียงใหม่ ทัชมาฮาลที่ยังประโยชน์แก่พี่น้องชาวเชียงใหม่และผู้คนที่สัญจรไปมาตราบนานเท่านาน

มาถึงวันนี้จากคนที่ถูกจูงมือข้ามสะพาน ได้เปลี่ยนมาเป็นคนจูงมือเด็กน้อยสองคนข้ามสะพาน(สุดัยซี่ย์ อัยมี่  ลูกชายกับลูกสาว)แห่งนี้ เด็กๆไม่ยักจะมีอาการเหมือนกับผมตอนเด็กๆกับสนุกสนานร่าเริงเพราะได้ขนมของเล่นจากฝั่งกาดหลวง(ตลาดวโรรส)ถามว่าวันนี้ยังมีอาการเสียวอีกไหม? เวลาเดินข้ามสะพานแห่งนี้ ตอบได้เลยว่ามี  ผมขอบอกได้เลยว่าความทรงจำกับสะพานแห่งผมมีไม่เหมือนใครแน่