พิมพ์หน้านี้
|
ยุ่งยากโอ้ใจเราหนอ ใจใครไม่สนเดินต่อ ไม่ย่นไม่ย่อทางไกล ขอเป็นสำเร็จเสร็จสิ้น ถึงถิ่นที่มั่นปั้นหมาย ลงมือฟาดฟันมันผู้ใด ที่หมายทำลายล้างเรา ไม่สนหนทางถูกผิด ขอขวิดตะบันกับเขา ขอพวกจงเร่งช่วยเรา ด้นไปขุนเขาแดนไกล ข้าแน่ ข้าเก่ง ข้าดี ข้าจึงมีมิตรมากหลาย เพื่อนข้าผู้กล้ายอมตาย ปกป้องข้าไว้จากศัตรู ข้าทนงหลงตัวคิดผิด จึงคิดเผลอเล่นหุ่นกระบอก ชักเข้าหลายตัวพันรอก สนุกดีไม่หยอกขอเล่นอีกหลายๆตัว.
by daisy
|
| เราเป็นชิ้นส่วนเล็กๆในวงโคจร | ||
ถ้าจับมือกันข้าพเจ้าคงถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดได้ดีกว่าการเขียนแน่นอน |
||
|
View All |
||
| ไกลมาก คงจะไกลเกินไป | ||
อาจเป็นเหตุผลที่ต้องเดินจากกัน ซึ่งนั่นก็ล้วนแต่เป็นเหตุผลส่วนตัวทั้งสิ้น เหตุผลที่เราไม่อาจรู้และไม่อาจเข้าใจได้. |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||