มาว่ากันต่อเกี่ยวกับชีวิตในคาลการีนะครับ

คาลการี่นับเป็นเมืองที่ตั้งอยู่บนที่ราบใหญ่ของทวีปอเมริกาเหนือ  มีพื้นที่อันอุดมสมบรูณ์เหมาะแก่การเกษตรและยังมีน้ำมันซึ่งช่วยส่งเสริมเศรษฐกิจของคาลการี่และรัฐอัลเบอร์ต้าให้เจริญเติบโตได้ เกี่ยวกับเรื่องนี้ ชาวนาคาลการี่คนหนึ่งคุยแบบอวดโม้ว่า  ในที่ราบนี้  ถ้าคุณปล่อยให้สุนัขของคุณวิ่งหนีไป  คุณจะเห็นมันวิ่งอยู่อย่างนั้นถึง 3 วันก่อนจะลับสายตาไป  คำเปรียบเทียบนี้คงแสดงถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของที่ราบแห่งนี้เป็นอย่างดี

ที่รัฐอัลเบอร์ต้านี้  ไม่มีการคิดภาษีท้องถิ่นหรือ provincial tax ผิดจากบริติชโคลัมเบียและบางรัฐที่คิดภาษีท้องถิ่นบวกเข้าไปในราคาสินค้าอีกประมาณ 4-5 เปอร์เซ็นต์หลังจากบวกภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว  รวมแล้วการซื้อของครั้งหนึ่งต้องเสียภาษี 10-12 เปอร์เซ็นต์

การเกษตรและปศุสัตว์ที่คาลการี่นับว่ามีความก้าวหน้ามาก  ชาวนาที่นี่มีฐานะดีระดับเศรษฐี  ครอบครัวที่ผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนและช่วยงานในฟาร์มนี้ก็คือ ครอบครัวเรดอมสกี้ซึ่งมีเชื้อสายโปแลนด์  หัวหน้าครอบครัวคือ จิม ภรรยาคือ เดนนิส  และลูกชายคนสุดท้องที่ช่วยงานบ้าน ลูกสาวคนรองไปเรียนและทำงานเป็นพยาบาลเมื่อจบการศึกษา  ลูกชายคนโตไปเรียนที่มหาวิทยาลัยคาลการี่สาขาวิทยาศาสตร์ธรณีวิทยา

ครอบครัวนี้อยู่ในระดับมีอันจะกิน มีรถแทรกเตอร์ใหญ่ 2 คัน รถยนต์ปิกอัพ 1 คัน รถเก๋งออกงาน 2 คัน มีปศุสัตว์เป็นวัวเนื้อร่วมนับร้อยตัว แล้วก็โรงเก็บข้าวสาลีอีก 3 โรง  ลูกชายคนเล็กขับรถไปโรงเรียน  ที่จริง ทั้งสองคนเป็นคนดี โดยเฉพาะเดนนิส เธอเป็นคนเคร่งศาสนามาก พวกเขารับเลี้ยงดูเด็กไทยคนหนึ่งผ่านมูลนิธิศุภนิมิตรด้วยครับ  งานในฟาร์มนับว่าสนุกดี  ชีวิตในฟาร์มก็นับว่าเหงา  ไม่มีแสงสีอะไร  แต่อากาศที่หนาวเย็นแบบติดลบนี่ก็มีข้อดีที่ช่วยลดกลิ่นเหม็นของสิ่งปฏิกูลของสัตว์และกลิ่นอื่นๆ อันไม่พึงประสงค์ได้ดีทีเดียวครับ

อีกอย่างหนึ่งครับ  เครื่องขุดเจาะน้ำมันที่นี่จะตั้งกระจัดกระจายกันออกไป  ซึ่งตัวเครื่องจะทำงานแบบอัตโนมัติ สูบน้ำมันส่งผ่านไปตามท่อที่ฝังไว้ในใต้ดินส่งต่อไปยังสถานีพักน้ำมัน ทุกอย่างควบคุมโดยหน่วยควบคุมกลางที่อยู่ในเมือง  ถ้าตัวขุดเจาะมีปัญหาอะไร  หน่วยควบคุมกลางก็จะทราบแล้วจัดการส่งช่างมาซ่อมต่อไป ตัวแท่นขุดเจาะไม่ใหญ่โตอะไรนัก  ไม่มีการล้อมรั้ว ไม่มีคนยืนเฝ้า  คนที่โน่นเขาบอกว่า พอบริษัทขุดเจาะน้ำมันจ่ายค่าชดเชยแล้ว  ชาวนาเจ้าของที่ก็จะมีมารยาทและรู้ว่าไม่ควรไปก่อกวนหรือทำอะไรกับเครื่องจักร  แล้วชาวบ้านแถวนั้นก็ไม่มีใครเที่ยวไปทำมิดีมิร้ายกับเครื่องจักรหรอกครับ  ผมคิดว่า ถ้าเกิดเมืองไทยมีนำมันให้ขุดแบบนี้จริง คงต้องล้อมรั้วไฟฟ้า 3 ชั้น พร้อมถือปืนเฝ้า  ไม่อย่างนั้น คงมีใครไปถอดมันออกขายในตลาดเชียงกง  หรือไม่ก็อาจเกิดปรากฎการณ์ สูบเท่าไร ทำไมน้ำมันไม่มาสักทีเป็นแน่ครับ

แล้วครั้งหน้าผมจะมาเล่าเรื่องราวของมหาวิทยาลัยต่อนะครับ

เพิ่มเติมอีนิดหนึ่งนะครับ  ภาพต่างๆ พร้อมคำอธิบาย ผมโพสต์ไว้ที่โฟโต้ แกลเลอรี่แล้วนะครับ เข้าไปดูกันได้เลยครับ