วันนี้ เพิ่งไปดูหนังเรื่องช็อคโกแลตมาตามที่ตั้งใจไว้ครับ  จะขอนำมาวิเคราะห์วิจารณ์ตามที่ได้เกริ่นเอาไว้แล้วครับ

ลักษณะของหนังจัดเป็นดราม่า แอ็คชั่นที่ใส่สาระเกี่ยวกับเด็กออทิสติกที่มีอัจฉริยภาพด้านการต่อสู้ ซึ่งผมคิดว่าเป็นพล็อตที่แหวกแนวและสร้างสรรค์มิติใหม่ให้กับวงการหนังไทยเป็นอย่างมาก

เนื้อเรื่องย่อนั้น ผมคงไม่กล่าวถึงนะครับ เพราะหลายท่านที่เคยดูมาหรือที่ยังไม่ได้ดู ก็อ่านตามเว็บต่างๆ มาแล้ว  เอาเป็นว่าขอวิเคราะห์การเดินเรื่องก็แล้วกันครับ

เริ่มจากการกำเนิดของเด็กออทิสติกที่มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้  แล้วเริ่มค้นพบพรสวรรค์นั้นเมื่อเติบโตขึ้นมาเรื่อยๆ จากการดูวีดีโอหนังแอ็คชั่นและฝึกซ้อมด้วยตัวเอง  แล้วจากแรงกดดันที่ต้องหาเงินมาเป็นค่ารักษาโรคมะเร็งในเม็ดเลือดของแม่เธอ  จึงได้ใช้พรสวรรค์นั้นต่อสู้กับบรรดาคนที่ติดหนี้แม่เธอ

การเดินเรื่องนั้นเป็นไปในลักษณะที่จริงจัง เข้มข้น มีหลายฉากที่ดูหวาดเสียวจนผมคิดว่าคงต้องให้ผู้ปกครองให้คำแนะนำแก่บุตรหลานอายุไม่เกิน 13 ปี ถ้าจะพาไปดูด้วย

ฉากการต่อสู้แต่ละฉากนับเป็นไปอย่างจริงจัง ดุเดือด แต่ไม่ถึงขนาดนองเลือด หรือหฤโหดแบบจอมหักคอ สตีเว่น ซีกัล  มีการแทรกอารมณ์ขันแบบหวาดเสียวในฉากการต่อสู้บ้าง  แต่ไม่ทำให้ความจริงจังของโทนหนังเปลี่ยนไป

ในขณะเดียวกัน ความเป็นดราม่าก็ถูกเน้นหนักไปกับบทบาทของตัวละคร ทั้งเซน (นางเอก) ซิน (แม่นางเอก) ซึ่งช่วยขับเน้นความรู้สึกผูกพัน รันทด และเจ็บปวดกับโชคชะตาของสองแม่ลูก

ฉากการต่อสู้ตอนท้ายเรื่องซึ่งเริ่มตั้งแต่ในร้านอาหารญี่ปุ่น บนชั้นดาดฟ้าตึก รางรถไฟฟ้า  นับเป็นไฮไลต์สำคัญที่สร้างความตื่นตาตื่นใจแก่ผู้ชมไม่น้อย  แต่ก็ยังมีช่วงที่เป็นโศกนาฏกรรมที่สะเทือนใจผู้ชมได้พอสมควร

สำหรับบทบาทของดาราแล้ว ยอมรับละครับว่า นางเอกของเรื่องนี้ คือ จีจ้า ญาณิน วิสมิตะนันท์ สามารถสวมบทเด็กออทิสติกได้อย่างสมจริง ทั้งสีหน้า แววตา คำพูดและพฤติกรรม ซึ่งเธอตีบทได้อย่างแตกละเอียด ทำบทบาทจนคนดูเชื่อได้ว่าเธอเป็นออทิสติก  สำหรับการต่อสู้แต่ละฉากของเธอนั้น ไม่ใช่เพียงคิวบู๊ที่ผาดโผน สวยงาม และสนุกเท่านั้น  แต่มีบุคลิกบางอย่างที่คล้ายๆ กับบรู๊ซ ลีซึ่งมีความเท่ห์แบบที่ผู้ชายทั้งหลายนิยม

ส่วนผู้ที่รับบทเป็นแม่นางเอกนั้น เธอทำหน้าที่ของเธออย่างดี ในบทของแม่ผู้ผูกพันกับลูกที่มีลักษณะพิเศษ  และการต้องเป็นผู้ป่วยโรคมะเร็งในเม็ดเลือดที่ต้องรับการรักษาตัว  ความผูกพันของแม่ลูกนับเป็นส่วนเติมความสะเทือนอารมณ์ของหนังได้ดี

สำหรับบทดาวร้ายของพงษ์พัฒน์นั้น  ดูเหี้ยมเกรียมและอำมหิต  แต่ละฉากที่เขาปรากฎตัวนั้น  สร้างความสะพรึงกลัวให้แก่ผู้ชมได้ทุกฉาก และบทพ่อของเซนซึ่งแสดงโดยฮิโรชิก็ดูเข้มข้นและน่ายำเกรงจากความเป็นยากูซ่าในเรื่อง

อีกคนที่ผมคิดว่าเขาทำหน้าที่ได้ดีมาก คือ ดาราเด็กหนุ่มซึ่งคงเป็นหน้าใหม่ คือ “ตฤณ พบวันดี” ซึ่งรับบทเป็นแมงมุม เด็กหนุ่มที่เซนนับถือเป็นพี่ชายและช่วยดูแลเซนด้วย  บทบาทของเขาช่วยผ่อนคลายความเข้มข้นของเรื่อง และเหมือนกับเป็นตัวแทนของคนดีๆ ที่อยู่รอบข้างเซนและแม่