การเดินลงจากลาบันราตา  นับว่าสาหัสไม่แพ้ขาขึ้น แต่จะยิ่งกว่าเพราะว่า  ต้องพยายามประคองตัวให้ไต่ลงมาในสภาพพื้นที่ที่แสนลื่นและเปียกแฉะไปตลอดทาง  ตอนนี้ ไม้เท้าไต่เขานับว่ามีบทบาทช่วยปกป้องหัวเข่าของพวกเรามากกว่าขาขึ้นเสียอีก  ผมค่อยไต่ลงมาด้วยทักษะเฉพาะตัวซึ่งก็นับว่าต้องใช้เวลาพอสมควร

และเมื่อเรามาถึงจุดทางแยกไปยังยังอุทยานเมอซิเลา (mesilau) ซึ่งอยู่ไกลออกไป 6 กิโลเมตร ในเวลา บ่าย 3 โมง เราจึงเดินต่อไปทางเมอซิเลาตามที่หัวหน้าทริปกำหนด เพราะถ้าเดินผ่านเมอซิเลา เราจะได้ประกาศนียบัตรอีก 1 ใบ    แต่หนทางเดินไปเมอซิเลานั้นยากลำบากกว่าทางเดินไปทิมโปโฮนอย่างมาก

แรกๆ หนทางก็ไม่ยากเย็นอะไรนัก  และสิ่งที่เราได้พบตามรายทางก็คือ ต้นและดอกหม้อข้าวหม้อแกงลิงขึ้นอยู่เต็มไปหมดซึ่งเราได้แวะพักถ่ายรูปกันพอสำราญ  แต่เมื่อผ่านไปสัก 500 เมตร  หนทางก็เริ่มลำบากขึ้นเรื่อยๆ เพราะมีแต่โคลนเฉอะแฉะ แล้วอุปสรรคที่สำคัญก็คือ ฝนที่กระหน่ำตกลงอย่างหนักจนพวกเราต้องใส่เสื้อกันฝนตลอดเวลา ตอนนั้นเป็นเวลาร่วม 4 โมงกว่า  พวกเราเริ่มมีสภาพกระจัดกระจายห่างกันตามสภาพกำลังที่ทุกคนสามารถเดินได้

ผมเองได้แต่เดินรั้งท้ายเพราะว่ารองเท้าที่ไส่ไม่เอื้ออำนวยให้เดินได้อย่างรวดเร็ว  ลูกหาบที่แบกของๆ พวกเราเดินนำหน้าไปไกลลิบเพื่อเอาของไปรอเราที่อุทยานเมอซิเลา มีแต่ไกด์ที่ยังเดินตามพวกเราไม่ห่าง  ฝนยังคงตกมาอย่างต่อเนื่อง การเดินไปตามเขาที่ขึ้นๆ ลงๆ สลับกันไปก็ยิ่งยากลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่เวลาล่วงไปประมาณ 6 โมงเย็น  ป่าก็เริ่มมืดลงๆ จนผมต้องใช้ไฟฉายครอบหัวส่องนำทาง  ตอนนั้น พวกเราทุกคนแทบจะเรียกได้ว่าพลัดหลงกันโดยสมบรูณ์

ผมเดินแบบอ่อนแรงไปเรื่อยๆ จนมาพบกับหัวหน้าทริป หญิงแกร่งของเรา คงด้วยความมืดและผสมกับฝนตกหนัก  ผมเลยไม่ได้สังเกตว่าเธอมีสีหน้าเป็นอย่างไร  ส่วนตัวผมนั้นได้แต่เก็บอาการ  ไม่ใช่กลัวครับ แต่เหนื่อย  ตอนนั้น น้ำทุกหยดในกระติกมีค่ามากจนผมต้องกลั้วคอได้น้อยครึ้ง เธอไม่มีไฟฉายติดหัวส่องนำทาง  ผมเลยต้องใช้ไฟฉายส่องทางให้เธอเดินนำไปก่อน แล้วผมค่อยเดินตาม  ตอนนี้วิชาแกะรอยของลูกเสือเริ่มถูกนำมาใช้  เราต้องคอยสังเกตดูเส้นทางเดินป่าความมืดด้วยความระมัดระวัง  เพราะบางทีอาจจะเจอทางลงแบบกะทันหัน  และหลายครั้งที่ต้องระวังทางเดินที่ลื่นและแฉะเพราะฝนไม่หยุดตกเลย

ผมกับหัวหน้าทริปแทบไม่ได้คุยกันเลยในเวลานั้นเพราะต้องทำหน้าที่ของตัวอย่างสมดุลย์ทั้งการส่องไฟ การแกะรอย  เราต้องเดินในสภาพแบบนั้นและฝนก็ยังตกต่อไปจนถึง 4 ทุ่ม  เราจึงมาเจอกับทางเดินและป้ายที่บอกว่ามาได้ 3 กิโมตรแล้ว  แต่เราได้ยินเสียงน้ำไหลซู่ดังอยู่ใกล้ๆ  หัวหน้าทริปจึงบอกว่าสงสัยจะมีน้ำตกอยู่ใกล้ๆ แล้วเราจึงเดินข้ามสะพานที่ทอดข้ามลำธารไปด้วยความอ่อนแรง

แล้วเราจึงเดินมาจนถึงเนินแห่งหนึ่ง  ผมเห็นสัญญาณไฟกระพริบก็จำได้ว่านี่พวกเรานี่  เลยเดินตรงไป แล้วเราจึงพบกับพวกเราที่เหลือพร้อมไกด์ในศาลานั่งพักแห่งหนึ่ง  แต่ไม่ครบ  เพราะรุ่นน้องผมเดินล่วงหน้าก่อนแล้ว

ทุกๆ คนที่นั่งอยู่ในศาลาต่างก็เหนื่อยอ่อนไปตามๆ กัน  บางคนเสนอให้พวกเรานอนพักผ่อนที่นี่ รอจนเช้าแล้วออกเดินต่อไป  แต่ไกด์ไม่ยินยอม  เขาบอกให้เราเดินต่อไปจนถึงเมอซิเลาภายในคืนนี้  เราจึงต้องออกเดินต่อไปด้วยความอ่อนแรงและปวดเมื่อยไปทั้งตัว

คราวนี้ก็เกิดอาการแยกขบวนกันอีก โดยผมรั้งท้าย แต่มีคู่หูของหัวหน้าทริปมาร่วมเดินอีกคน  ก็ค่อยใจชื้นหน่อย  ทั้ง 2 คนร่วมกันแกะรอยและเดินอย่างชำนาญโดยมีผมช่วยส่องไฟฉายให้  ตอนนั้น เวลาก็ล่วงเข้าไปเกือบตี 1 หนทางก็ยังคงขึ้นๆ ลงๆ เหมือนเดิม  แม้ฝนจะหยุดตกแล้ว  แต่ความแฉะและความลื่นยังคงเดิมแถมจะหนักกว่าเดิมอีก

คนที่เคยหลงป่าหรือนอนในป่าตอนดึกคงทราบดีนะครับว่า ป่าดงดิบตอนกลางคืนนั้นมันวังเวง และมืดแค่ไหน  แต่ก็แปลกในใจผมตอนนั้นกลับไม่กลัวป่าตอนมืดแต่อย่างใด  ได้แต่เดินไปตามหน้าที่ ตอนนั้น เราเริ่มคิดกันว่า คนที่ไปถึงก่อนจะติดต่อเข้าห้องพักกับทางอุทยานเมอซิเลาซึ่งเราจองไว้แล้วหรือไม่  และถ้าจองแล้วทางอุทยานรอจนดึกป่านนี้ แล้วเรายังไม่เข้าไป พวกเขาจะมาตามหาเราหรือเปล่า  ในใจผมคิดว่า อย่ามาตามเลยนะเฟ้ย  ตูอายที่มาหลงป่าจนต้องมีคนตามหา  เดี๋ยวได้เป็นข่าวออกทีวี แล้วคนอย่างผมไม่ชอบการออกสื่อไม่ว่าจะด้วยเรื่องใดๆ ก็คิดว่า สู้นอนในป่าสักคืน  รอออกเดินในรุ่งเช้าจนถึงยังดีซะกว่าที่จะให้มีคนมาตามหา

ความรู้สึกตอนนั้นก็แปลกนะครับ ตอนขึ้นเขามาในช่วงเช้าดันกลัวจนตัวสั่น  แถมดันมากลัวในสิ่งที่บางคนเรียกได้ว่าไร้สาระ  แต่ในป่าตอนดึกซึ่งน่าจะมีทั้งอันตรายและความน่ากลัวอีกหลายสิ่งที่ชวนให้ขนหัวลุก ดันผ่าไม่กลัว  แต่กลัวเสียหน้ากับการที่จะมีคนมาช่วย  ว่าเข้าไปนั่น

เราเดินไปด้วยวิญญาณที่ยังสิงอยู่ในร่างกายมากกว่าเพราะแรงกาย  ผมเองก็ยอมรับละครับว่า  ใช้กำลังเกินสังขารมาเป็นเวลานานมาก  ก็ลองคาดคะเนดูว่า นี่เราไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง และเดินไต่ขึ้นๆ ลงๆ มาแทบจะตลอด 12 ชั่วโมง

เราต้องเดินกันต่อไปเรื่อยๆ ในความมืด โดยแทบไม่ได้หยุดพัก พื้นลื่นและแฉะไปด้วยโคลนตม สองหญิงเหล็กที่นำหน้าผมนี้สามารถทำหน้าที่ในการแกะรอยและนำทางกันได้เป็นอย่างดี  ที่จริง มันก็ไม่ยากหรอกครับ เพราะเป็นทางที่อุทยานเขาทำไว้แล้ว  แต่เป็นทางที่โคตะระวิบาก  หลายๆ ครั้งที่เราต้องส่องดูทางด้วยความระมัดระวัง  โดยเฉพาะขาลงซึ่งลำบากมากที่สุด  แต่ก็แปลกนะครับ  ที่เราไม่เจอทากดูดเลือดเลย ใจจริงก็อยากเอากล้องแฮนดิแคมมาถ่ายแบบเรียลลิตี้โชว์เหมือนกัน  แต่สภาพที่ไม่เอื้ออำนวยแบบนั้นมันก็ทำไม่ได้

แล้วเราก็มาถึงป้ายบอกทางว่าเหลืออีก 500 เมตรเท่านั้น  และเราก็เห็นแสงไฟข้างหน้าที่เราคิดว่านั่นคือตัวอาคารอยู่ลิบๆ ตอนนั้นก็ตี 2 แล้ว  ด้วยความดีใจทั้งผม และ 2 หญิงเหล็กต่างเร่งเต็มสตีมเพื่อไปให้ถึง  ทีแรก ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นทางลาด เดินไปเรื่อยๆ สบายๆ ผ่านป่าโปร่งๆ ในที่ราบไปจนถึงอาคารที่พัก แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น ความวิบากไม่ได้ลดลงเลย แถมจะหนักกว่าเก่าเข้าไปอีก เดินยังไงก็ไม่ถึงสักที  เจอแต่ทางขึ้นๆ ลงๆ อยู่นั่นแหละ  แต่ไม่มีใครกล้าโวยวาย  ผมเองก็ยังตลกไม่ออกในช่วงนั้น  มีบางครั้งที่ต้องร้องครางด้วยความเหนื่อย (อันนี้ มันปกติครับ  เพราะเป็นปฏิกิริยาผ่อนคลายของร่างกายที่จำเป็นต้องทำ)  อย่างไรก็ตาม  ผมก็ยังกัดฟันเดินต่อไปกับ 2 คนนั่นซึ่งผมก็เห็นว่าคุณเธอก็อาการหนักพอสมควร  แต่ก็ยังเก็บอาการไว้อย่างหนักแน่น

ตอนนี้ ผมก็ยังคิดเหมือนเดิมว่า อย่ามาตามหาตูเลยนะเฟ้ย ขอร้องละ อับอายขายขี้หน้าเขา แล้วก็นี่ยังไม่ใช่สถานการณ์ที่เลวร้ายมากนัก  คือ เราไม่ได้หลงป่าซะทีเดียว เพียงแต่เราเดินช้าแล้วก็เจอฝนตกหนัก เลยต้องซวยแบบนี้

ที่จริง เราก็เดินอย่างเต็มที่  แต่ทำไมระยะทางกลับไกลเหลือเกินราวกับว่ามันน่าจะไกลกว่า 500 เมตร มันน่าจะเป็น 1 หรือ 2 กิโลเมตรสุดท้ายมากกว่า  มีอยู่ครั้ง คงด้วยความพะอืดพะอมผสมกับความกะปลกกะเปลี้ยเต็มที  และการที่ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยง  เลยหลบไปอาเจียนมา 1 ขย้อน แล้วเราก็ยังเดินต่อไปเพราะไม่รู้จะทำอะไรให้ดีกว่านี้แล้ว

แล้วเราก็มาถึงอาคารที่พักในอุทยานในที่สุด  คือ มันเป็นทางเดินไต่ลงมาจนถึงด้านหลังของอาคารที่พัก ตอนนั้นก็ตี 3 กว่า เราเดินผ่านประตูลูกกรงซึ่งเปิดเอาไว้  ตอนนั้น เรากระหยิ่มยิ้มย่องเพราะคิดว่า พวกเรากับไกด์ที่ไปถึงก่อนคงเปิดห้องรอพวกเราไว้แล้ว  ผมคิดถึงห้องพักดีๆ น้ำอุ่นๆ และเตียงนอนสบายๆ แต่ผิดคาดครับ  รุ่นน้องนั่งหลับนกรอเราอยู่ที่ระเบียง แล้วพวกเราที่มาถึงก่อนก็นั่งอ่อนระโหยโรยแรงอยู่ที่ศาลานั่งพัก  เขาบอกเราว่า เจ้าหน้าที่ประจำอุทยานออกไปตั้งแต่ 2 ทุ่ม  เมื่อลูกหาบแบกของมาถึง  เธอทิ้งของไว้ให้เราแล้วก็จากไป  โดยไม่ได้ดำเนินการเปิดห้องให้เรา  และคงทำไม่ได้ เพราะเธอไม่มีเอกสารจอง  แล้วเจ้าหน้าที่อุทยานก็ทำหน้าที่แบบเดียวกับระบบราชการเราเป๊ะ  คือเผ่นแล้วเผ่นเลย  ทางอุทยานก็ไม่ได้มีระบบที่จะมาตรวจเช็คหรือช่วยเหลืออะไรกับนักเดินป่าที่อาจเกิดปัญหาระหว่างทางก็ได้  นี่ก็แสดงว่า ถ้าเราไม่ออกจากป่าในคืนนี้ก็ไม่มีใครมาตามหาพวกเราอยู่ดี

ที่จริงจะไปโทษเขาก็ไม่ได้ เพราะเราดันสะเออะมาหาเรื่องเอง  คราวนี้ก็ต้องนับว่า ซวยถังขนานแท้  ตกลง พวกเราต้องนอนที่ระเบียงและศาลานั่งพักกันตามมีตามเกิด ทุกคนต่างปูเสื้อกันฝน แล้วล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนเปลี้ย ตอนนั้นก็เกือบ ตี 4 สรุปแล้ว ไม่ได้นอนมา 27 ชั่วโมงกว่า นับตั้งแต่ตื่นมาไต่เขาตอนตี 1 นี่นับเป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายของผมเป็นอย่างยิ่ง  เรียกได้ว่าใช้กำลังเกินสังขารไปอย่างมากเลยทีเดียว

ที่จริงก็นับว่าน่าจะคุ้มกระมังครับกับได้มาทำอะไรที่ท้าทายและทดสอบขีดจำกัดของร่างกายและจิตใจขนาดนี้  คงเทียบไม่ได้หรอกครับกับพวกนักเดินป่าหรือพรานไพรมืออาชีพ  แต่ในสำนึกของคนเดินทางมือสมัครเล่น พวกเราก็นับว่าทำได้ดีที่สุดแล้วครับ

ตกลงว่าคืนนั้น  พวกเราทุกคนเลยต้องกลายเป็นคนเดินทางพเนจรไม่มีที่ซุกหัวนอนไปตามระเบียบ  ตอนเช้า  มีพวกคนกลุ่มใหม่เดินทางเข้ามาที่อุทยาน  มองดูพวกเราด้วยความฉงนสนเท่ห์ถึงสารรูปอันแสนจะซอมซ่อของพวกเรา  แต่ตอนนั้น เราไม่ได้คิดอะไรนอกจากรีบไปแจ้งขอใบประกาศนียบีตรพร้อมกับไกด์ เพราะไกด์จะต้องเป็นพยานยยืนยันว่าเราได้ไต่ขึ้นยอดเขาและเดินมาที่เมอซิเลาจริง  ค่าใบประกาศนียบัตร ถ้าเอาเฉพาะใบเดียวก็ 10 ริงกิต  แต่ถ้าควบ 2 ใบก็ 12 ริงกิตครับ

ใบประกาศนัยบัตรพิชิตยอดเขาคินาบาลูครับ

เสร็จแล้ว เราจึงไปทานอาหารเช้าที่ร้านอาหารของอุทยาน  เสร็จแล้วจึงรอรถที่นัดไว้มารับพวกเราไปพักฟื้นคืนสภาพที่ Poring hot spring กันครับ

สรุปแล้ว พวกเราเริ่มเดินขึ้นเขาตั้งแต่ 10 โมงเช้าจนถึง 5 โมงเย็นของวันที่ 27 ก.ค. แล้วตื่นตี 1 ของวันที่ 28 ก.ค. เริ่มไต่ตั้งแต่ ตี 2 ถึงยอดเขาตอน 6 โมงเช้า ไต่ลงตอน 8 โมงเช้า ถึงที่พัก 10 โมงเช้า เดินลงจากราบันราตาเที่ยงตรง  และมาถึงเมอซิเลาตี 3 ครึ่งของวันที่ 29 กค. พอดี

ใครที่คิดจะไปพิชิตยอดนี้  คงต้องเตรียมร่างกายและจิตใจให้พร้อมนะครับ และคงต้องเตรียมอุปกรณ์เดินป่าให้พร้อม โดยเฉพาะไม้เท้าไต่เขานั้นจะช่วยไม่ให้คุณต้องผ่าตัดเปลี่ยนเข่าตอนแก่

หลายคนที่ไปมาแล้วต่างพูดว่า ขอเจอหนเดียวในชีวิตก็พอ  แต่สำหรับผม  ถ้ามีใครมาชวนไปอีกละก็  (เฉพาะขึ้นยอดเขาอย่างเดียวนะครับ) ผมจะบอกว่า โอเค โดยไม่ลังเลเลย  แต่ต้องขอเวลาเตรียมร่างกายก่อนสัก 3 เดือนนะครับ

ผมตั้งใจว่า ถ้าได้ไปอีกครั้ง จะต้องพิชิตความกลัวในใจลงให้จงได้ และต้องเอาชนะอาการแพ้ความสูงให้ได้ ครั้งนี้ ด้วยความกลัว ผมไม่กล้าถ่ายรูปร่วมกับใครเลยครับ  ใครที่สนใจอยากไปลุยด้วยกัน ขอเชิญยกมือขึ้นครับ (อ้อ คงต้องรอให้แอร์เอเชียเปิดไฟลท์บินตรงอีกครั้งนะครับ)  สวัสดีครับ

ป.ล. เดี๋ยวจะมาเล่าและโชว์ภาพท่องเที่ยวเกาะมานูกันในตอนหน้านะครับ