พิมพ์หน้านี้
|
เดือนยี่ ปีจอ ขนำน้อยในสวนลองกอง ,พัทลุง นานแล้วที่ไม่ได้แตะต้องเครื่องพิมพ์ดีด คราบฝุ่นหนาเตอะคล้ายจะห่มคลุมเสียจนกระทั่งมองไม่ออกว่ายังใช้การได้ดีอยู่ ครั้นลองกดเคาะแป้นพิมพ์ถึงได้รู้.... เพียงเดี๋ยวเดียวเท่านั้นความคุ้นเคยก็หวนคืนมา ไล่นิ้วเคาะปรื๋อได้ดังใจ แล้วถ้อยคำมากมายก็หลั่งไหลออกมา คล้ายว่าจะเป็นบทกวี.... บทกวีของความห่างเหินอันคุ้นเคย ถ้อยคำซึ่งสุดแสนธรรมดาที่ไม่อาจเรียกร้องความสนใจจากใครๆได้ เป็นเพียงหยักไย่ที่หลุดล่อนออกมาจากความรู้สึก หามิได้ความหมายสำคัญแต่อย่างใด พรั่งพรูออกมาจากความโดดเดี่ยวอันปนเปื้อนไปด้วยตะกอนของความเหงา ในค่ำคืนที่มืดมิดไร้แววดาว ราตรีนี้ช่างเงียบนัก สงัดเสียจนจิดใจฝ่อเหี่ยวราวยอดหญ้าคราแล้งจัด สงัดทว่าไม่สงบ... ......................... * ตัดตอนจากส่วนหนึ่งของจดหมายจากกวีหนุ่มในสวนลองกอง |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||