วิญญาณแต่ละดวงไม่มีอายุและเพศพันธุ์...แล้วแต่ร่างที่เข้าครอบครอง.....

วันอาทิตย์ที่ 6 กรกฎาคม 2551

ดาเรน
ranking : สมาชิกทั่วไป
วันที่สร้าง : 2008-03-21
จำนวนเรื่อง : 75
จำนวนผู้ชม : 5539
จำนวนผู้โหวต : 16
ส่ง msg :

หินสักลาย

สโตน เฮนจ์

ห้องนี้มีไว้ใส่กลอน

ห้องนี้มีเรื่องสั้น

เวนดี้และเงาของปีเตอร์แพน

สิบหกหกสิบ

เพื่อนบ้าน

ดาเรน

สวัสดีครับเพื่อนๆ ขอเชิญเข้ามาเยี่ยมชมและอ่านวรรณกรรม/กาพย์กลอนต่างๆ ที่ผมเขียนขึ้นมาจากใจ...ไม่ใช่ตั้งใจ ไม่ใช่จงใจ และไม่ได้ฝืนใจแต่อย่างใด...ลื่นไหลออกจากใจอย่างแท้จริง...ครับ.....
Permalink : http://www.oknation.net/blog/darain

วันเสาร์ ที่ 17 พฤษภาคม 2551

##... หินสักลาย บทที่ 18 ...##

Posted by ดาเรน , ผู้อ่าน : 72 , 09:41:14 น. | หมวดหมู่ : หินสักลาย

พิมพ์หน้านี้

บทที่ 18 น้ำค้างหล่นเปาะแปะจากต้นประดู่ที่กำลังเริ่มออกดอก กลิ่นหอมอ่อนๆ คลุ้งไปทั่ว ลายมุดเข้าไปเอาจักรยานที่ซ่อนอยู่ในพุ่มดอกสายหยุด กลิ่นมันหอมเชิญชวน เขาจึงเด็ดดอกสายหยุดพวงโตใส่ในตะกร้าหน้าแฮนด์ จูงจักรยานออกไปเงียบๆ เกือบเสียเรื่องเมื่อไอ้เด่นเข้ามาส่ายหางทำก้นดุ๊กดิ๊ก ร้องงิ๊ดงิ๊ดเหมือนถามว่าจะไปไหน ลายต้องเอามือปิดปากไอ้เด่นและยอมมันเลียหน้าสองสามแผล็บจึงออกมาได้อย่างปลอดภัย ลายขับจักรยานไปเรื่อยๆ นานๆ จะสวนทางกับไอ้ต๊อกที่เพื่อนบ้านกำลังขับไปทำงาน ลายก็กำลังจะไปทำงานเหมือนกัน ไม่เชิงทำงาน ไปให้ความช่วยเหลือเพื่อนบ้านคนหนึ่งอันเป็นนิสัยที่ลายชอบทำเสมอจนใครๆ ที่บ้านค่อนแคะว่าลาย ‘เสือก’ ลายกำลังจะไปหาหิน พี่ฝรั่งที่น่าสงสาร หินไม่เหมือนฝรั่งมากนักแต่ลายนึกถึงคนต่างชาติตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหิน...ลายไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจึงเอาใจใส่หินเป็นพิเศษมากกว่าเพื่อนบ้านคนอื่นๆ อาจเป็นเพราะความเป็นคนใจอ่อนขี้สงสารของเขานั่นเอง...ก็วันนั้นหินน่าสงสารมากนี่นะ ลายแก้ตัวกับตัวเอง... ไอ้ต๊อกคันหนึ่งติดหล่มอยูในทางลูกรังเล็กๆ ที่แยกจากถนนเข้าไปในนา ชายเจ้าของรถกำลังออกแรงยกอยู่ตามลำพัง “วู้ว์!” ลายหยุดรถโบกมือส่งเสียงไปหาชายคนนั้นแล้วเลี้ยวรถเข้าไปในถนนดินแดง “พี่ทิดครับ ผมมาช่วยแล้ว” ลายเป็นคนอย่างนั้นจริงๆ “ขอบใจมากไอ้หนู” พี่ทิดกับลายช่วยกันยกอีต๊อกออกจากหล่ม “สองแรงนี่มันทำอะไรได้ง่ายจริงนะ” พี่ทิดปัดมือกับกางเกงขาดมอมแมมแล้วยื่นมือออกมาทำท่าจะเช็คแฮนด์กับลาย “โอ้โฮ! ขนาดนี้เลยหรือพี่” ลายเช็คแฮนด์กับพี่ทิดแล้วทั้งสองคนก็หัวเราะออกมา ลายยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนบ้านอย่างที่เขาชอบทำ...ลายมองไปรอบๆ ตัว ภูมิใจในความดีที่เพิ่งทำไป “ไปก่อนนะไอ้น้อง ขอบใจมากที่ได้ช่วยพี่ วันหน้ามีอะไรให้ช่วยละก้อ ได้เลยนะ” พี่ทิดโยกเยกรถจากไป ลายยังยืนมองทิวทัศน์ยามเช้าของทุ่งนาอย่างชื่นชม แม้จะเคยเห็นอยู่ทุกวันแต่เขาก็ยังรักผืนนาและธรรมชาติรอบกายไม่มีเบื่อหน่าย...พลันสายตาของลายก็พบกับร่างๆ หนึ่งนอนฟุบอยู่บนคันนา ไม่ใช่ภาพแปลกตาสำหรับลาย พ่อและพรรคพวกเคยนอนให้แม่มาลากกลับบ้านอยู่บ่อยๆ แต่ถ้าเขาเข้าไปปลุกพี่ทิดขี้เมาคนนี้ให้กลับบ้านก็คงจะดีกว่าให้ลูกเมียออกตามหา...ลายลุยซังข้าวเข้าไปในนา “พี่ๆ พี่ๆ” ลายเขย่าตัวและจับร่างพี่ทิดหงายขึ้น แล้วลายก็ประหลาดใจ “อ้าว! พี่ศักดิ์น่ะเอง...เอ...ใช่พี่ศักดิ์หรือเปล่าก็ไม่รู้” ลายออกแรงเขย่าอีกสักพัก “อือ...” ศักดิ์ปรือตาขึ้น เขามองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เขาพอจำได้ว่าคือน้องชายเดือนที่เคยเป็นพี่เลี้ยงของหิน “ทำไมพี่มานอนอยู่ตรงนี้ ไม่มีกลิ่นเหล้าสักหน่อย ไม่สบายหรือครับ” “ไม่..ครับ” ศักดิ์ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี “พี่พักอยู่ที่ไหน ผมไปส่งให้เอาไหม?” “ไม่” ศักดิ์เค้นสียง “ไม่อะไร ผมไม่รู้เรื่องครับ พี่เป็นอะไร เหมือนจะเจ็บคอหรืออย่างไร” ลายส่ายหัวทำหน้างงๆ “ไม่” ศักดิ์พูดอีกหนพร้อมกับทำท่าทางบอกว่าพูดไม่ได้ลายจึงพอจะเข้าใจ “เอางี้ ผมจะพูดกับพี่ พี่ใช้วิธีพยักหน้าหรือสั่นหัวถ้าไม่ใช่แล้วกันนะ” “ก่อนอื่น ผมสงสัยอยากรู้มากว่าพี่คือพี่ศักดิ์ลูกยายพรใช่ไหมครับ?”ลายยิงคำถามแรกที่ทำให้ศักดิ์อึ้งไปชั่วขณะ ถ้าเขาปฏิเสธ ลายยิ่งจะสงสัยมากขึ้นไปอีก และเด็กช่างสังเกตอย่างลายคงไม่หยุดค้นหาความจริงจนได้ “ครับ” ศักดิ์พยักหน้า เล่นเอาลายขยับตัวถอยห่างออกมาทั้งๆ ที่เดาคำตอบไว้แล้วล่วงหน้า “พี่อยู่ที่ไหน?” “ไม่” “พี่ไม่มีที่อยู่หรือครับ?” ศักดิ์อึ้งไป...เมื่อคืนเขาวิ่งเตลิดมาเพราะอยากจะไปให้พ้นๆ อดีต ถึงแม้จะมาได้ไม่ไกลนักก็ยังดีกว่ากลับไปที่เดิมซึ่งเขารู้ตัวว่าไม่มีวันตัดใจได้...ศักดิ์จึงพยักหน้า “ทำไงดี?...พี่ไปพักที่ห้องผมชั่วคราวไหม แล้วค่อยคิดหาทางกันอีกที” ศักดิ์ไม่ตอบ ลายจึงพยุงศักดิ์ลุกขึ้นแล้วให้ซ้อนจักรยานกลับไปบ้าน “พี่เดือน...พี่เดือน...” ลายกระซิบเรียกเดือนที่ยังงัวเงีย “ทำไม?” เดือนหงุดหงิดที่ถูกปลุกแต่เช้า “พี่ศักดิ์มาหา” ลายตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ “หา!” ได้ผลเพราะเดือนสะดุ้งลุกออกจากที่นอนทันที “ไอ้ลายบ้า! หลอกผีฉันแต่เช้าเชียว...รู้น่า...จะปลุกฉันให้ไปส่งที่บ้านยายฝรั่งน่ะซี” เดือนล้มตัวลงนอน “ไม่ใช่นะ ฉันมีอะไรเกี่ยวกับพี่ศักดิ์จะเล่าให้ฟัง” ลายเขย่าตัวเดือน “ไอ้ลาย ฉันง่วงนะแก” “ถ้าไม่ตื่นฉันก็ไม่ไปบ้านหินอีกแล้วนะพี่” ลายหยอดไม้ตายซึ่งได้ผล เดือนลุกจากที่นอนแต่ไม่วายบ่น “ไอ้บ้าลาย” “พี่ไปล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวพี่ศักดิ์เหม็นขี้ฟันแย่นะเออ” ลายทำเสียงทีเล่นทีจริง “บ้าซิ ใครจะออกนอกบ้านทั้งๆ ขี้ฟัน” เดือนออกไปทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อยแล้วกลับเข้ามาในห้อง “ไม่ต้องแต่งตัวสวยหรอกพี่ รีบตามฉันมาเถอะ” ลายจูงมือเดือนที่ทำท่าจะหาเสื้อผ้าใส่เพราะแน่ใจว่าลายต้องการให้ขับรถไปส่งที่บ้านหิน “เดี๋ยวนะ...ฉันขอเล่าอะไรให้พี่ฟังก่อนที่พี่จะตกใจร้องบ้านแตก” ลายกลับนั่งลงหน้าประตูห้องแล้วเริ่มเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ตั้งแต่ได้พบศักดิ์ในคืนที่หินเดินตกที่ จนถึงเมื่อเช้านี้ที่เพิ่งผ่านมา... “ที่แกเล่ามาทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงหรือ ฉันไม่อยากเชื่อเลย แล้วพี่ศักดิ์หายไปไหนมา คนที่พวกเราช่วยกันเผาล่ะ? ฉันงงไปหมดแล้ว” เดือนยกมือกุมหัว “เรื่องนี้ฉันก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน ยังไม่ได้ถามอะไรพี่ศักดิ์เลย ท่าทางเขาไม่สบายมาก พูดอะไรไม่ได้...อีกอย่าง...” ลายจับมือเดือนปลอบใจ “...ถ้าพี่เห็นตาข้างหนึ่งของพี่ศักดิ์แล้วอย่าตกใจนะ เพราะมันถลนออกมาน่ากลัวอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าพี่เดือนยืนยันว่ารักเขาจริงก็ไม่น่ารังเกียจอะไร...ถึงอย่างไรฉันอยากให้พี่สงสารเขาหน่อยแล้วกัน และอย่าเพิ่งไปบอกเรื่องนี้กับใคร ให้พี่ศักดิ์หายดีแล้วเราค่อยปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรต่อไป” เดือนพูดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งอึ้งเพราะนึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้น เดือนรักศักดิ์แน่อยู่แล้ว แต่การที่ศักดิ์ฟื้นขึ้นมาจากความตายด้วยใบหน้าที่น่ากลัวนั้นเดือนต้องขอเวลาทำใจสักหน่อย เสียงฝนตกปรอยๆ ลงบนใบไม้ฟังไพเราะรื่นหู ตั้งแต่ตาไม่ดีหินรู้สึกมีอารมณ์ร่วมกับทุกสิ่งที่ได้ยิน ยิ่งจมูกจะได้กลิ่นไวกว่าเดิม...หินได้กลิ่นอ่อนๆ ของดอกไม้โชยมา กลิ่นมันหอมหวาน ดอกอะไรนะ หินไม่ได้กลิ่นดอกไม้ชนิดนี้มานานแล้ว จำได้ว่าเคยได้กลิ่นเสมอๆ ที่บ้านแม่กลอง ดอกอะไรนะ...กลิ่นยิ่งหอมชัดเจนขึ้น...“ดอกสายหยุด!” หินนึกออกมาดังๆ “เก่งจังครับ ผมเก็บดอกสายหยุดมาฝาก วางไว้ในครัวให้ยายช่อหนึ่ง”ลายยื่นพวงดอกสายหยุดไว้ตรงหน้าหิน “น่าเสียดายที่พอสายๆ มันก็หยุดส่งกลิ่นหอมสมชื่อ...สบายดีหรือลาย หายไปไหนมาหลายวัน ไม่ห่วงผมเลย” หินแกล้งพูดต่อว่า “หินคอยผมอยู่หรือ แย่จริงนายลาย แต่ผมไม่ได้เกเรนะ ผมถูกงูกัดครับ” ลายพูดเสียงอ่อน “งูกัด! งูอะไร แล้วลายไม่เป็นอะไรหรือ” หินทำท่าตกใจ “งูเห่าสิครับ ผมนอนเป็นไข้อยู่หลายวัน ขาบวมเหมือนขาช้างเลย อยากให้หินเห็นจังจะได้สงสารผม” ลายนั่งบนเตียงข้างๆ หิน “ยังต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนอีกหรือเปล่า...” “ไม่รู้จิ...อยู่ในบ้านก็พออยู่ได้นะถึงแม้บางทีจะมีหกล้มบ้าง...” “อื้อ...งั้นคงไม่ต้องการผมแล้ว...ผมไปก็...” ลายลุกจากเตียง “เดี๋ยวดิ...” หินคว้าเงาอะไรไวๆ ตรงหน้า “งอนเป็นด้วยหรือเด็กยักษ์” หินคว้าแขนลายได้แม่นยำ “อ้าว! ผมโดนสองข้อหาเลย...เด็กยักษ์...งอน” ลายหงายลงบนเตียงตามแรงฉุดของหิน “ไม่ฟังผมพูดให้จบเสียก่อน คือผมไม่อยากหกล้มน่ะ และอีกอย่างผมก็อยากออกไปนอกบ้านด้วยครับคุณลาย” หินทุบลงไปบนท้องลาย “เจ็บนะหิน...นี่แน่ะ!” ลายดึงตัวหินลงนอนข้างๆ “ลายครับ ผมมีข่าวดีจะบอกลายเป็นคนแรก...ผมเริ่มมองเห็นอะไรได้ลางๆ แล้ว เมื่อกี้ผมมองเห็นแขนลายแวบๆ” หินนอนเพ่งดูเพดานห้อง “ข่าวดีของหิน...แต่ไม่ค่อยดีของผม...คิดอย่างนี้ก็ไม่ถูก ว่ามะ?” ลายนอนมองเพดานเช่นกัน “ผมคงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดหินอย่างนี้อีกแล้ว ใช่ไหม?” ลายหันมามองจมูกโด่งรั้นของหิน “คงแปลกพิลึกถ้าผมจะจ้องหน้าหินอย่างเดี๋ยวนี้ถ้าหินหายดีแล้ว ใครๆ เขาคงว่าผมสติไม่ดีแน่” ลายจับมือหินดื้อๆ “งั้นลายก็ดูซะให้พอใจ เพราะถึงวันนั้นผมคงไม่อยู่เฉยๆ ให้ลายนั่งจ้องแน่” หินยิ้มดีใจกับคานไม้ท่อนโตที่พาดอยู่ใต้ฝ้าสีขาวซึ่งเขากำลังเริ่มมองเห็นอย่างมัวๆ จนไม่ทันรู้สึกว่าลายเอามือของเขาเข้าไปกอด “ลายทำอะไรน่ะ!” สักครู่หินรู้ตัวจึงดึงมือออก “ป่าวครับ...ผมรักหินครับ” ลายตัดสินใจปุ๊บปั๊บพูดออกมา “ลาย!...” หินพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าสมควรจะพูดอะไรกับลาย...ลายเป็นเด็กน่ารัก เป็นผู้ใหญ่เกินอายุ เป็นคนจิตใจดี หินชอบลายทั้งในแง่ของความเป็นเพื่อน เป็นน้อง เป็นใครคนหนึ่งที่อบอุ่นและสนุกสนานเมื่ออยู่ใกล้ แล้วหินจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์นี้... “พาผมออกไปเที่ยวดีกว่าครับ”หินแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ฉุดลายให้ลุกขึ้นนั่ง “หินนะ ขี้โกงผม” ลายกอดเอวหินที่ยืนอยู่ข้างเตียง “ไม่เอา ลุกขึ้นพาผมไปเดินเที่ยวกันเถอะ...ครับผม” หินล้อเลียนลายพร้อมกับฉุดลากให้ลายลงจากเตียง “ไปก็ไป หินขี้โกง”.... “อย่าไปไหนไกลนะ เดี๋ยวกลับมากินข้าวด้วย” ป้ายวนตะโกนมาจากบ้าน ทั้งลิลลี่และป้ายวนแอบสังเกตท่าทางที่คล่องแคล่วของหินด้วยความสบายใจ “คร๊าบ...” ลายตะโกนตอบ เขาพาหินเดินไปด้านข้างของถนนที่มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา ในใจลายยังอยากรู้ความรู้สึกของหินที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้...เขารู้ว่าตัวเองคิดมากไป แต่เขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ และเขาก็ได้พูดออกไปแล้ว...เขาต้องการคำตอบ... “ลาย! ลาย!” เสียงเดือนเรียกอยู่ริมรั้วบ้าน “อ้าว! พี่เดือนมาทำไมหรือ มีอะไรกับฉัน” “หินยืนเกาะต้นมะม่วงนี้ไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมา แป๊บเดียวนะ” ลายจับมือหินยึดต้นมะม่วงแล้ววิ่งออกไปที่รั้ว “พี่รินก็มาด้วยหรือ จะไปไหนกันซิ่งมอเตอร์ไซด์คนละคันเชียว” ลายถามประสาซื่อ “ไง หินหายดีแล้วหรือถึงได้ออกมาเดินเที่ยว” เดือนตะโกนทักหินด้วยเสียงเป็นมิตร ซึ่งทั้งลายและหินอดประหลาดใจไม่ได้ แต่ที่ทำให้หินประหลาดใจมากกว่านั้นคือเมื่อเขาเพ่งสายตาไปทางเสียงของเดือน เขาเห็นภาพของเดือน และเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...หินเดินตรงไปที่เดือน “เฮ้ย! หินเดินมาทำไมเดี๋ยวล้ม” ลายรีบวิ่งเข้าไปจูง “ผมพอมองเห็นแล้ว...สวัสดีครับ...พี่เดือน” หินเดินไปเกาะรั้ว “ฉันคือน้าเดือนนะจ๊ะ ไม่ใช่พี่เดือน...และนี่ไง ริน หินจำได้ไหม?” เดือนแนะนำริน “สวัสดีครับพี่ริน จะไปไหนกันหรือครับ พี่รินคือพี่สาวของลายอีกคนหนึ่งใช่ไหมครับ” หินยิ้มกว้างเพราะดีใจที่มองเห็นทุกอย่างได้ “รินไง หินจำไม่ได้หรือ” เดือนถามหินอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ “เอ๊ะ! พี่เดือนนี่ก็แปลกจังคนเขาไม่รู้จักยังบังคับให้เขารู้จักอีก” ลายห้วเราะ “งั้นเราไปกันเถอะเดือน” รินได้พิสูจน์แล้วว่าหินจำอะไรที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ได้แน่ เธอจะรีบกลับไปรายงานนายหยดที่ใช้ให้มาสืบเรื่องนี้ ถ้าหินจำรินได้นายหยดคิดจะกำจัดหินเสีย โชคดีที่ไม่เป็นเช่นนั้นเพราะรินก็ไม่อยากทำอะไรที่ชั่วร้ายอย่างนั้นอีกแล้ว ครั้งเดียวที่ทำไปก็ตามหลอกหลอนอยู่ทุกวัน “ว่าแต่พี่เดือน ฉันขอยืมรถหน่อยดิจะพาหินนั่งรถเล่น...นะ” ลายอ้อน “...ได้...เห็นกับหินนะนี่...” เดือนปิดบังพิรุธร้ายที่ยังค้างคาอยู่ในใจถึงแม้ขณะนี้หินไม่ได้เป็นเสี้ยนหนามอะไรกับเดือน อีกทั้งศักดิ์ก็ยอมมอบทั้งกายใจให้เดือนแล้วก็ตาม “พี่เดือนของฉันใจดีจัง...พี่ซ้อนพี่รินไปแล้วกันนะ ขอบใจมากจ๊ะ...บาย” ทั้งลายและหินโบกมือให้เดือน “ตาหินมองเห็นแล้วหรือผมดีใจจัง...เราไปเที่ยวกันนะ ผมขับรถเก่งครับหินไม่ต้องกลัวอันตราย” “ไม่เข้าไปบอกยายก่อนหรือ?” หินเดินตามลายออกมานอกรั้ว “ขืนบอกเราก็อดไปแน่ๆ เชื่อผมเหอะ เราไปกันเดี๋ยวเดียวเอง นะครับ”ลายขึ้นคร่อมสตาร์รถ “ขึ้นมาสิหิน...” ลายเอี้ยวตัวไปตบเบาะหลังและพยักหน้า “จะดีหรือ?...” หินลังเล รู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมา...มันเหมือนภาพเหตุการณ์ที่ศักดิ์ชวนเขาขึ้นรถในวันนั้นเหลือเกิน...ซึ่งจนป่านนี้หินก็ยังไม่ได้กลับบ้านเลย “มาสิคร า บ...” ลายลงจากรถมาจูงหินให้ขึ้นซ้อนแล้วจึงขึ้นนั่งตำแหน่งคนขับตามเดิม “กอดเอวผมไว้แน่นๆ นะ นายลายจะซิ่งแล้วครับผม” หัวใจลายลิ่วไปพร้อมกับมอเตอร์ไซด์ วันนี้เป็นวันที่ลายมีความสุขที่สุด เขาพาหินโลดไปอย่างคึกคะนอง สักพักเขาจึงลดความเร็วลงเพราะสังเกตเห็นหินเงียบไป “หินกลัวหรือ? ผมลืมไปว่าหินเพิ่งมองเห็น ไม่ต้องกลัวนะครับ” ลายเอื้อมจับมือของหินไปวางบนหน้าขาของเขาแล้ววางมือทับไว้เบาๆ “ให้ผมเกาะเอวลายดีกว่าเดี๋ยวหล่น” หินชักมือกลับไปเกาะเอวลายตามเดิม “ก็ได้ ก็ได้...หินนะ!” ลายแกล้งงอน “อย่างนี้ดีไหม...” หินกระเถิบเข้ากอดเอวลายแน่นขึ้นกว่าเดิม “อื้อ...ค่อยมีกำลังใจพาไปเที่ยวหน่อยครับ” ลายยิ้มอย่างมีความสุข ลายพาหินไปดูทัศนียภาพของหมู่บ้านและทิวป่า ดูความสงบเยือกเย็นของน้ำในบึงหล่มที่ใสสะอาดปริ่มบึง มีเรือหาปลาลำเล็กลอยอยู่ลิบๆ เห็นหมู่ปลาว่ายไปมาใต้กอบัวและแพผักตบชวาที่ออกดอกสีม่วงเย็นตา ลายพาหินไปจนทั่วจึงพากลับมาที่ถนน ตั้งใจจะพาหินไปอีกหมู่บ้านหนึ่งที่มีการทอผ้าเป็นสินค้าการโอท็อป “ลายจะไปไหนอีกหรือ เดี๋ยวยายกับคุณลิลลี่เป็นห่วงนะ เราออกมาก็ไม่ได้บอกแก” “งั้นแวะกินน้ำที่บ้านผมก่อนนะครับ...นั่นไงถึงพอดี...” ลายเลี้ยวรถเข้าถนนซอย สักพักก็เห็นหลังคาบ้านโผล่มาจากยอดไม้ “บ้านลายใหญ่เหมือนกันนะ” “ได้ไง ไม่รู้หรือว่านี่คือบ้านนักเลงเก่านะครับ” ลายจอดรถใต้ต้นมะม่วง “อ๋อเหรอ พ่อลายเป็นนักเลงหรือ” หินกระซิบ “โธ่! ผมล้อเล่นนะครับหิน กลัวผมจะพามาหมกหรือไง หึ หึ” ลายหัวเราะขำท่าทางหวาดๆ ของหิน “ลายหรือ นั่นพาลูกฝรั่งที่ไหนมา” แม่ของลายตะโกนถามจากในครัว “ไม่ใช่ลูกฝรั่งครับ นี่ไงหินที่พี่เดือนพูดถึงบ่อยๆ” ลายตะโกนตอบ “ใครนะ?” “หินครับ ชื่อหินครับ” ลายตะโกนดังกว่าเดิม “หินครับ ชื่อหินครับ” เสียงลายทำให้ศักดิ์ซึ่งกำลังมองหาจักรยานอยู่หลังบ้านสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย มันยิ่งกว่าฝันร้ายเพราะมันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เอง... ...รินและเดือนขับรถกลับเข้ามาในบ้าน... “ว่าไงนังริน ได้เรื่องอะไรมาบ้าง ไอ้หินมันจำแกและเหตุการณ์วันนั้นได้ไหม?” นายหยดโผล่จากพุ่มไม้ริมป่าข้างบ้าน “เดี๋ยวให้ฉันจอดรถก่อนซิแก...หินจำอะไรไม่ได้เลย เราปลอดภัยแล้ว” “แล้วมันจำเดือนได้หรือเปล่า” “เอ...ก็เห็นเขาทักทายดีนี่นะ” รินพูดตามที่เห็นมา “แสดงว่ามันจำได้ทุกอย่างแต่แกล้งทำเป็นลืม รอจังหวะที่จะเล่นงานเรา ได้ข่าวว่ามันตาบอดใช่ไหม?” “หายแล้วนี่เมื่อกี้คุยกับฉันเป็นปกติดี” เดือนเข้าร่วมวง “เราต้องเร่งมือแล้ว ตามันหายมันก็คงกลับกรุงเทพฯ เราจะไม่มีโอกาสกำจัดมัน...ฉันจะไปนัดแนะกับพวก คิดว่าวันนี้หรืออย่างช้าคืนนี้คงต้องจัดการ”... ...นั่นคือเรื่องที่ศักดิ์แอบได้ยิน เขารีบหากระดาษดินสอเขียนข้อความสั้นๆ บอกข่าวให้คุณลิลลี่รู้ตัว ขณะกำลังมองหาจักรยานเพื่อจะขับไปหาคุณลิลลี่ ลายก็พาหินเข้ามาพอดี...

บทที่ 18

น้ำค้างหล่นเปาะแปะจากต้นประดู่ที่กำลังเริ่มออกดอก กลิ่นหอมอ่อนๆ คลุ้งไปทั่ว ลายมุดเข้าไปเอาจักรยานที่ซ่อนอยู่ในพุ่มดอกสายหยุด กลิ่นมันหอมเชิญชวน เขาจึงเด็ดดอกสายหยุดพวงโตใส่ในตะกร้าหน้าแฮนด์ จูงจักรยานออกไปเงียบๆ เกือบเสียเรื่องเมื่อไอ้เด่นเข้ามาส่ายหางทำก้นดุ๊กดิ๊ก ร้องงิ๊ดงิ๊ดเหมือนถามว่าจะไปไหน ลายต้องเอามือปิดปากไอ้เด่นและยอมมันเลียหน้าสองสามแผล็บจึงออกมาได้อย่างปลอดภัย

ลายขับจักรยานไปเรื่อยๆ นานๆ จะสวนทางกับไอ้ต๊อกที่เพื่อนบ้านกำลังขับไปทำงาน ลายก็กำลังจะไปทำงานเหมือนกัน ไม่เชิงทำงาน ไปให้ความช่วยเหลือเพื่อนบ้านคนหนึ่งอันเป็นนิสัยที่ลายชอบทำเสมอจนใครๆ ที่บ้านค่อนแคะว่าลาย ‘เสือก’ ลายกำลังจะไปหาหิน พี่ฝรั่งที่น่าสงสาร หินไม่เหมือนฝรั่งมากนักแต่ลายนึกถึงคนต่างชาติตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหิน...ลายไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจึงเอาใจใส่หินเป็นพิเศษมากกว่าเพื่อนบ้านคนอื่นๆ อาจเป็นเพราะความเป็นคนใจอ่อนขี้สงสารของเขานั่นเอง...ก็วันนั้นหินน่าสงสารมากนี่นะ ลายแก้ตัวกับตัวเอง...

ไอ้ต๊อกคันหนึ่งติดหล่มอยูในทางลูกรังเล็กๆ ที่แยกจากถนนเข้าไปในนา ชายเจ้าของรถกำลังออกแรงยกอยู่ตามลำพัง

“วู้ว์!” ลายหยุดรถโบกมือส่งเสียงไปหาชายคนนั้นแล้วเลี้ยวรถเข้าไปในถนนดินแดง

“พี่ทิดครับ ผมมาช่วยแล้ว” ลายเป็นคนอย่างนั้นจริงๆ

“ขอบใจมากไอ้หนู” พี่ทิดกับลายช่วยกันยกอีต๊อกออกจากหล่ม

“สองแรงนี่มันทำอะไรได้ง่ายจริงนะ” พี่ทิดปัดมือกับกางเกงขาดมอมแมมแล้วยื่นมือออกมาทำท่าจะเช็คแฮนด์กับลาย

“โอ้โฮ! ขนาดนี้เลยหรือพี่” ลายเช็คแฮนด์กับพี่ทิดแล้วทั้งสองคนก็หัวเราะออกมา ลายยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนบ้านอย่างที่เขาชอบทำ...ลายมองไปรอบๆ ตัว ภูมิใจในความดีที่เพิ่งทำไป

“ไปก่อนนะไอ้น้อง ขอบใจมากที่ได้ช่วยพี่ วันหน้ามีอะไรให้ช่วยละก้อ ได้เลยนะ” พี่ทิดโยกเยกรถจากไป

ลายยังยืนมองทิวทัศน์ยามเช้าของทุ่งนาอย่างชื่นชม แม้จะเคยเห็นอยู่ทุกวันแต่เขาก็ยังรักผืนนาและธรรมชาติรอบกายไม่มีเบื่อหน่าย...พลันสายตาของลายก็พบกับร่างๆ หนึ่งนอนฟุบอยู่บนคันนา ไม่ใช่ภาพแปลกตาสำหรับลาย พ่อและพรรคพวกเคยนอนให้แม่มาลากกลับบ้านอยู่บ่อยๆ แต่ถ้าเขาเข้าไปปลุกพี่ทิดขี้เมาคนนี้ให้กลับบ้านก็คงจะดีกว่าให้ลูกเมียออกตามหา...ลายลุยซังข้าวเข้าไปในนา

“พี่ๆ พี่ๆ” ลายเขย่าตัวและจับร่างพี่ทิดหงายขึ้น แล้วลายก็ประหลาดใจ

“อ้าว! พี่ศักดิ์น่ะเอง...เอ...ใช่พี่ศักดิ์หรือเปล่าก็ไม่รู้” ลายออกแรงเขย่าอีกสักพัก

“อือ...” ศักดิ์ปรือตาขึ้น เขามองเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เขาพอจำได้ว่าคือน้องชายเดือนที่เคยเป็นพี่เลี้ยงของหิน

“ทำไมพี่มานอนอยู่ตรงนี้ ไม่มีกลิ่นเหล้าสักหน่อย ไม่สบายหรือครับ”

“ไม่..ครับ” ศักดิ์ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

“พี่พักอยู่ที่ไหน ผมไปส่งให้เอาไหม?”

“ไม่” ศักดิ์เค้นสียง

“ไม่อะไร ผมไม่รู้เรื่องครับ พี่เป็นอะไร เหมือนจะเจ็บคอหรืออย่างไร” ลายส่ายหัวทำหน้างงๆ

“ไม่” ศักดิ์พูดอีกหนพร้อมกับทำท่าทางบอกว่าพูดไม่ได้ลายจึงพอจะเข้าใจ

“เอางี้ ผมจะพูดกับพี่ พี่ใช้วิธีพยักหน้าหรือสั่นหัวถ้าไม่ใช่แล้วกันนะ”

“ก่อนอื่น ผมสงสัยอยากรู้มากว่าพี่คือพี่ศักดิ์ลูกยายพรใช่ไหมครับ?”ลายยิงคำถามแรกที่ทำให้ศักดิ์อึ้งไปชั่วขณะ ถ้าเขาปฏิเสธ ลายยิ่งจะสงสัยมากขึ้นไปอีก และเด็กช่างสังเกตอย่างลายคงไม่หยุดค้นหาความจริงจนได้

“ครับ” ศักดิ์พยักหน้า เล่นเอาลายขยับตัวถอยห่างออกมาทั้งๆ ที่เดาคำตอบไว้แล้วล่วงหน้า

“พี่อยู่ที่ไหน?”

“ไม่”

“พี่ไม่มีที่อยู่หรือครับ?” ศักดิ์อึ้งไป...เมื่อคืนเขาวิ่งเตลิดมาเพราะอยากจะไปให้พ้นๆ อดีต ถึงแม้จะมาได้ไม่ไกลนักก็ยังดีกว่ากลับไปที่เดิมซึ่งเขารู้ตัวว่าไม่มีวันตัดใจได้...ศักดิ์จึงพยักหน้า

“ทำไงดี?...พี่ไปพักที่ห้องผมชั่วคราวไหม แล้วค่อยคิดหาทางกันอีกที” ศักดิ์ไม่ตอบ ลายจึงพยุงศักดิ์ลุกขึ้นแล้วให้ซ้อนจักรยานกลับไปบ้าน

“พี่เดือน...พี่เดือน...” ลายกระซิบเรียกเดือนที่ยังงัวเงีย

“ทำไม?” เดือนหงุดหงิดที่ถูกปลุกแต่เช้า

“พี่ศักดิ์มาหา” ลายตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ

“หา!” ได้ผลเพราะเดือนสะดุ้งลุกออกจากที่นอนทันที

“ไอ้ลายบ้า! หลอกผีฉันแต่เช้าเชียว...รู้น่า...จะปลุกฉันให้ไปส่งที่บ้านยายฝรั่งน่ะซี” เดือนล้มตัวลงนอน

“ไม่ใช่นะ ฉันมีอะไรเกี่ยวกับพี่ศักดิ์จะเล่าให้ฟัง” ลายเขย่าตัวเดือน

“ไอ้ลาย ฉันง่วงนะแก”

“ถ้าไม่ตื่นฉันก็ไม่ไปบ้านหินอีกแล้วนะพี่” ลายหยอดไม้ตายซึ่งได้ผล เดือนลุกจากที่นอนแต่ไม่วายบ่น

“ไอ้บ้าลาย”

“พี่ไปล้างหน้าแปรงฟันให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวพี่ศักดิ์เหม็นขี้ฟันแย่นะเออ” ลายทำเสียงทีเล่นทีจริง

“บ้าซิ ใครจะออกนอกบ้านทั้งๆ ขี้ฟัน” เดือนออกไปทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อยแล้วกลับเข้ามาในห้อง

“ไม่ต้องแต่งตัวสวยหรอกพี่ รีบตามฉันมาเถอะ” ลายจูงมือเดือนที่ทำท่าจะหาเสื้อผ้าใส่เพราะแน่ใจว่าลายต้องการให้ขับรถไปส่งที่บ้านหิน

“เดี๋ยวนะ...ฉันขอเล่าอะไรให้พี่ฟังก่อนที่พี่จะตกใจร้องบ้านแตก” ลายกลับนั่งลงหน้าประตูห้องแล้วเริ่มเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ตั้งแต่ได้พบศักดิ์ในคืนที่หินเดินตกที่ จนถึงเมื่อเช้านี้ที่เพิ่งผ่านมา...

“ที่แกเล่ามาทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงหรือ ฉันไม่อยากเชื่อเลย แล้วพี่ศักดิ์หายไปไหนมา คนที่พวกเราช่วยกันเผาล่ะ? ฉันงงไปหมดแล้ว” เดือนยกมือกุมหัว

“เรื่องนี้ฉันก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน ยังไม่ได้ถามอะไรพี่ศักดิ์เลย ท่าทางเขาไม่สบายมาก พูดอะไรไม่ได้...อีกอย่าง...” ลายจับมือเดือนปลอบใจ “...ถ้าพี่เห็นตาข้างหนึ่งของพี่ศักดิ์แล้วอย่าตกใจนะ เพราะมันถลนออกมาน่ากลัวอยู่เหมือนกัน แต่ถ้าพี่เดือนยืนยันว่ารักเขาจริงก็ไม่น่ารังเกียจอะไร...ถึงอย่างไรฉันอยากให้พี่สงสารเขาหน่อยแล้วกัน และอย่าเพิ่งไปบอกเรื่องนี้กับใคร ให้พี่ศักดิ์หายดีแล้วเราค่อยปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

เดือนพูดอะไรไม่ออกได้แต่นั่งอึ้งเพราะนึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้น เดือนรักศักดิ์แน่อยู่แล้ว แต่การที่ศักดิ์ฟื้นขึ้นมาจากความตายด้วยใบหน้าที่น่ากลัวนั้นเดือนต้องขอเวลาทำใจสักหน่อย

เสียงฝนตกปรอยๆ ลงบนใบไม้ฟังไพเราะรื่นหู ตั้งแต่ตาไม่ดีหินรู้สึกมีอารมณ์ร่วมกับทุกสิ่งที่ได้ยิน ยิ่งจมูกจะได้กลิ่นไวกว่าเดิม...หินได้กลิ่นอ่อนๆ ของดอกไม้โชยมา กลิ่นมันหอมหวาน ดอกอะไรนะ หินไม่ได้กลิ่นดอกไม้ชนิดนี้มานานแล้ว จำได้ว่าเคยได้กลิ่นเสมอๆ ที่บ้านแม่กลอง ดอกอะไรนะ...กลิ่นยิ่งหอมชัดเจนขึ้น...“ดอกสายหยุด!” หินนึกออกมาดังๆ

“เก่งจังครับ ผมเก็บดอกสายหยุดมาฝาก วางไว้ในครัวให้ยายช่อหนึ่ง”ลายยื่นพวงดอกสายหยุดไว้ตรงหน้าหิน

“น่าเสียดายที่พอสายๆ มันก็หยุดส่งกลิ่นหอมสมชื่อ...สบายดีหรือลาย หายไปไหนมาหลายวัน ไม่ห่วงผมเลย” หินแกล้งพูดต่อว่า

“หินคอยผมอยู่หรือ แย่จริงนายลาย แต่ผมไม่ได้เกเรนะ ผมถูกงูกัดครับ” ลายพูดเสียงอ่อน

“งูกัด! งูอะไร แล้วลายไม่เป็นอะไรหรือ” หินทำท่าตกใจ

“งูเห่าสิครับ ผมนอนเป็นไข้อยู่หลายวัน ขาบวมเหมือนขาช้างเลย อยากให้หินเห็นจังจะได้สงสารผม” ลายนั่งบนเตียงข้างๆ หิน

“ยังต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนอีกหรือเปล่า...”

“ไม่รู้จิ...อยู่ในบ้านก็พออยู่ได้นะถึงแม้บางทีจะมีหกล้มบ้าง...”

“อื้อ...งั้นคงไม่ต้องการผมแล้ว...ผมไปก็...” ลายลุกจากเตียง

“เดี๋ยวดิ...” หินคว้าเงาอะไรไวๆ ตรงหน้า “งอนเป็นด้วยหรือเด็กยักษ์” หินคว้าแขนลายได้แม่นยำ

“อ้าว! ผมโดนสองข้อหาเลย...เด็กยักษ์...งอน” ลายหงายลงบนเตียงตามแรงฉุดของหิน

“ไม่ฟังผมพูดให้จบเสียก่อน คือผมไม่อยากหกล้มน่ะ และอีกอย่างผมก็อยากออกไปนอกบ้านด้วยครับคุณลาย” หินทุบลงไปบนท้องลาย

“เจ็บนะหิน...นี่แน่ะ!” ลายดึงตัวหินลงนอนข้างๆ

“ลายครับ ผมมีข่าวดีจะบอกลายเป็นคนแรก...ผมเริ่มมองเห็นอะไรได้ลางๆ แล้ว เมื่อกี้ผมมองเห็นแขนลายแวบๆ” หินนอนเพ่งดูเพดานห้อง

“ข่าวดีของหิน...แต่ไม่ค่อยดีของผม...คิดอย่างนี้ก็ไม่ถูก ว่ามะ?” ลายนอนมองเพดานเช่นกัน

“ผมคงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดหินอย่างนี้อีกแล้ว ใช่ไหม?” ลายหันมามองจมูกโด่งรั้นของหิน “คงแปลกพิลึกถ้าผมจะจ้องหน้าหินอย่างเดี๋ยวนี้ถ้าหินหายดีแล้ว ใครๆ เขาคงว่าผมสติไม่ดีแน่” ลายจับมือหินดื้อๆ

“งั้นลายก็ดูซะให้พอใจ เพราะถึงวันนั้นผมคงไม่อยู่เฉยๆ ให้ลายนั่งจ้องแน่” หินยิ้มดีใจกับคานไม้ท่อนโตที่พาดอยู่ใต้ฝ้าสีขาวซึ่งเขากำลังเริ่มมองเห็นอย่างมัวๆ จนไม่ทันรู้สึกว่าลายเอามือของเขาเข้าไปกอด

“ลายทำอะไรน่ะ!” สักครู่หินรู้ตัวจึงดึงมือออก

“ป่าวครับ...ผมรักหินครับ” ลายตัดสินใจปุ๊บปั๊บพูดออกมา

“ลาย!...” หินพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าสมควรจะพูดอะไรกับลาย...ลายเป็นเด็กน่ารัก เป็นผู้ใหญ่เกินอายุ เป็นคนจิตใจดี หินชอบลายทั้งในแง่ของความเป็นเพื่อน เป็นน้อง เป็นใครคนหนึ่งที่อบอุ่นและสนุกสนานเมื่ออยู่ใกล้ แล้วหินจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์นี้...

“พาผมออกไปเที่ยวดีกว่าครับ”หินแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ฉุดลายให้ลุกขึ้นนั่ง

“หินนะ ขี้โกงผม” ลายกอดเอวหินที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“ไม่เอา ลุกขึ้นพาผมไปเดินเที่ยวกันเถอะ...ครับผม” หินล้อเลียนลายพร้อมกับฉุดลากให้ลายลงจากเตียง

“ไปก็ไป หินขี้โกง”....

“อย่าไปไหนไกลนะ เดี๋ยวกลับมากินข้าวด้วย” ป้ายวนตะโกนมาจากบ้าน ทั้งลิลลี่และป้ายวนแอบสังเกตท่าทางที่คล่องแคล่วของหินด้วยความสบายใจ

“คร๊าบ...” ลายตะโกนตอบ เขาพาหินเดินไปด้านข้างของถนนที่มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา ในใจลายยังอยากรู้ความรู้สึกของหินที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้...เขารู้ว่าตัวเองคิดมากไป แต่เขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ และเขาก็ได้พูดออกไปแล้ว...เขาต้องการคำตอบ...

“ลาย! ลาย!” เสียงเดือนเรียกอยู่ริมรั้วบ้าน

“อ้าว! พี่เดือนมาทำไมหรือ มีอะไรกับฉัน”

“หินยืนเกาะต้นมะม่วงนี้ไว้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมา แป๊บเดียวนะ” ลายจับมือหินยึดต้นมะม่วงแล้ววิ่งออกไปที่รั้ว

“พี่รินก็มาด้วยหรือ จะไปไหนกันซิ่งมอเตอร์ไซด์คนละคันเชียว” ลายถามประสาซื่อ

“ไง หินหายดีแล้วหรือถึงได้ออกมาเดินเที่ยว” เดือนตะโกนทักหินด้วยเสียงเป็นมิตร ซึ่งทั้งลายและหินอดประหลาดใจไม่ได้ แต่ที่ทำให้หินประหลาดใจมากกว่านั้นคือเมื่อเขาเพ่งสายตาไปทางเสียงของเดือน เขาเห็นภาพของเดือน และเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...หินเดินตรงไปที่เดือน

“เฮ้ย! หินเดินมาทำไมเดี๋ยวล้ม” ลายรีบวิ่งเข้าไปจูง

“ผมพอมองเห็นแล้ว...สวัสดีครับ...พี่เดือน” หินเดินไปเกาะรั้ว

“ฉันคือน้าเดือนนะจ๊ะ ไม่ใช่พี่เดือน...และนี่ไง ริน หินจำได้ไหม?” เดือนแนะนำริน

“สวัสดีครับพี่ริน จะไปไหนกันหรือครับ พี่รินคือพี่สาวของลายอีกคนหนึ่งใช่ไหมครับ” หินยิ้มกว้างเพราะดีใจที่มองเห็นทุกอย่างได้

“รินไง หินจำไม่ได้หรือ” เดือนถามหินอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

“เอ๊ะ! พี่เดือนนี่ก็แปลกจังคนเขาไม่รู้จักยังบังคับให้เขารู้จักอีก” ลายห้วเราะ

“งั้นเราไปกันเถอะเดือน” รินได้พิสูจน์แล้วว่าหินจำอะไรที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ได้แน่ เธอจะรีบกลับไปรายงานนายหยดที่ใช้ให้มาสืบเรื่องนี้ ถ้าหินจำรินได้นายหยดคิดจะกำจัดหินเสีย โชคดีที่ไม่เป็นเช่นนั้นเพราะรินก็ไม่อยากทำอะไรที่ชั่วร้ายอย่างนั้นอีกแล้ว ครั้งเดียวที่ทำไปก็ตามหลอกหลอนอยู่ทุกวัน

“ว่าแต่พี่เดือน ฉันขอยืมรถหน่อยดิจะพาหินนั่งรถเล่น...นะ” ลายอ้อน

“...ได้...เห็นกับหินนะนี่...” เดือนปิดบังพิรุธร้ายที่ยังค้างคาอยู่ในใจถึงแม้ขณะนี้หินไม่ได้เป็นเสี้ยนหนามอะไรกับเดือน อีกทั้งศักดิ์ก็ยอมมอบทั้งกายใจให้เดือนแล้วก็ตาม

“พี่เดือนของฉันใจดีจัง...พี่ซ้อนพี่รินไปแล้วกันนะ ขอบใจมากจ๊ะ...บาย” ทั้งลายและหินโบกมือให้เดือน

“ตาหินมองเห็นแล้วหรือผมดีใจจัง...เราไปเที่ยวกันนะ ผมขับรถเก่งครับหินไม่ต้องกลัวอันตราย”

“ไม่เข้าไปบอกยายก่อนหรือ?” หินเดินตามลายออกมานอกรั้ว

“ขืนบอกเราก็อดไปแน่ๆ เชื่อผมเหอะ เราไปกันเดี๋ยวเดียวเอง นะครับ”ลายขึ้นคร่อมสตาร์รถ

“ขึ้นมาสิหิน...” ลายเอี้ยวตัวไปตบเบาะหลังและพยักหน้า

“จะดีหรือ?...” หินลังเล รู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมา...มันเหมือนภาพเหตุการณ์ที่ศักดิ์ชวนเขาขึ้นรถในวันนั้นเหลือเกิน...ซึ่งจนป่านนี้หินก็ยังไม่ได้กลับบ้านเลย

“มาสิคร า บ...” ลายลงจากรถมาจูงหินให้ขึ้นซ้อนแล้วจึงขึ้นนั่งตำแหน่งคนขับตามเดิม

“กอดเอวผมไว้แน่นๆ นะ นายลายจะซิ่งแล้วครับผม” หัวใจลายลิ่วไปพร้อมกับมอเตอร์ไซด์ วันนี้เป็นวันที่ลายมีความสุขที่สุด เขาพาหินโลดไปอย่างคึกคะนอง สักพักเขาจึงลดความเร็วลงเพราะสังเกตเห็นหินเงียบไป

“หินกลัวหรือ? ผมลืมไปว่าหินเพิ่งมองเห็น ไม่ต้องกลัวนะครับ” ลายเอื้อมจับมือของหินไปวางบนหน้าขาของเขาแล้ววางมือทับไว้เบาๆ

“ให้ผมเกาะเอวลายดีกว่าเดี๋ยวหล่น” หินชักมือกลับไปเกาะเอวลายตามเดิม

“ก็ได้ ก็ได้...หินนะ!” ลายแกล้งงอน

“อย่างนี้ดีไหม...” หินกระเถิบเข้ากอดเอวลายแน่นขึ้นกว่าเดิม

“อื้อ...ค่อยมีกำลังใจพาไปเที่ยวหน่อยครับ” ลายยิ้มอย่างมีความสุข

ลายพาหินไปดูทัศนียภาพของหมู่บ้านและทิวป่า ดูความสงบเยือกเย็นของน้ำในบึงหล่มที่ใสสะอาดปริ่มบึง มีเรือหาปลาลำเล็กลอยอยู่ลิบๆ เห็นหมู่ปลาว่ายไปมาใต้กอบัวและแพผักตบชวาที่ออกดอกสีม่วงเย็นตา ลายพาหินไปจนทั่วจึงพากลับมาที่ถนน ตั้งใจจะพาหินไปอีกหมู่บ้านหนึ่งที่มีการทอผ้าเป็นสินค้าการโอท็อป

“ลายจะไปไหนอีกหรือ เดี๋ยวยายกับคุณลิลลี่เป็นห่วงนะ เราออกมาก็ไม่ได้บอกแก”

“งั้นแวะกินน้ำที่บ้านผมก่อนนะครับ...นั่นไงถึงพอดี...” ลายเลี้ยวรถเข้าถนนซอย สักพักก็เห็นหลังคาบ้านโผล่มาจากยอดไม้

“บ้านลายใหญ่เหมือนกันนะ”

“ได้ไง ไม่รู้หรือว่านี่คือบ้านนักเลงเก่านะครับ” ลายจอดรถใต้ต้นมะม่วง

“อ๋อเหรอ พ่อลายเป็นนักเลงหรือ” หินกระซิบ

“โธ่! ผมล้อเล่นนะครับหิน กลัวผมจะพามาหมกหรือไง หึ หึ” ลายหัวเราะขำท่าทางหวาดๆ ของหิน

“ลายหรือ นั่นพาลูกฝรั่งที่ไหนมา” แม่ของลายตะโกนถามจากในครัว

“ไม่ใช่ลูกฝรั่งครับ นี่ไงหินที่พี่เดือนพูดถึงบ่อยๆ” ลายตะโกนตอบ

“ใครนะ?”

“หินครับ ชื่อหินครับ” ลายตะโกนดังกว่าเดิม

“หินครับ ชื่อหินครับ” เสียงลายทำให้ศักดิ์ซึ่งกำลังมองหาจักรยานอยู่หลังบ้านสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย มันยิ่งกว่าฝันร้ายเพราะมันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เอง...

...รินและเดือนขับรถกลับเข้ามาในบ้าน...

“ว่าไงนังริน ได้เรื่องอะไรมาบ้าง ไอ้หินมันจำแกและเหตุการณ์วันนั้นได้ไหม?” นายหยดโผล่จากพุ่มไม้ริมป่าข้างบ้าน

“เดี๋ยวให้ฉันจอดรถก่อนซิแก...หินจำอะไรไม่ได้เลย เราปลอดภัยแล้ว”

“แล้วมันจำเดือนได้หรือเปล่า”

“เอ...ก็เห็นเขาทักทายดีนี่นะ” รินพูดตามที่เห็นมา

“แสดงว่ามันจำได้ทุกอย่างแต่แกล้งทำเป็นลืม รอจังหวะที่จะเล่นงานเรา ได้ข่าวว่ามันตาบอดใช่ไหม?”

“หายแล้วนี่เมื่อกี้คุยกับฉันเป็นปกติดี” เดือนเข้าร่วมวง

“เราต้องเร่งมือแล้ว ตามันหายมันก็คงกลับกรุงเทพฯ เราจะไม่มีโอกาสกำจัดมัน...ฉันจะไปนัดแนะกับพวก คิดว่าวันนี้หรืออย่างช้าคืนนี้คงต้องจัดการ”...

...นั่นคือเรื่องที่ศักดิ์แอบได้ยิน เขารีบหากระดาษดินสอเขียนข้อความสั้นๆ บอกข่าวให้คุณลิลลี่รู้ตัว ขณะกำลังมองหาจักรยานเพื่อจะขับไปหาคุณลิลลี่ ลายก็พาหินเข้ามาพอดี...

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 5
วัติธนวิทย์ วันที่ : 18/05/2008 เวลา : 20.15 น.
http://www.oknation.net/blog/songer

จะติดตามอ่านอีกนะ " หินสักลาย " จาก darain

ซำบายดีบ่อ้าย...
จูงมือมาฟังเสียงเพลงจากขลุ่ยทุ่ง...ที่บ้านเฮา

ความคิดเห็นที่ 4
สีน้ำฟ้า วันที่ : 18/05/2008 เวลา : 06.41 น.
http://www.oknation.net/blog/prettybluesea
http://www.oknation.net/blog/rimtarn บ้านริมธารหลังน้อย คอยคุณอยู่

หินสักลาย.. รวมเล่มแล้วนะคะ คุณออฟฟิศ
ดูรูปเล่มได้ที่บล็อกแจมแน่ะค่ะ..

โชคดีว่ามีโอกาสช่วยน้องดาเรนค่ะ

(กว่าจะเป็นเล่มหนังสือทำมือ-มีทั้งหมด 5 ตอน)
http://www.oknation.net/blog/prettybluesea/2008/03/28/entry-1

-------------
สวัสดีตอนเช้าค่ะดีน

วันนี้ไปโบสถ์..แวะมาหาก่อน..

ความคิดเห็นที่ 3
kaikhong วันที่ : 17/05/2008 เวลา : 14.00 น.
http://www.oknation.net/blog/kaikhong

เมนูวันหยุดครับ

http://www.oknation.net/blog/kaikhong/2008/05/17/entry-1

ความคิดเห็นที่ 2
ดาเรน วันที่ : 17/05/2008 เวลา : 11.13 น.
http://www.oknation.net/blog/darain

สวัสดีครับ คุณป้า Officemom...

ทิด ค่อยหายเหงาหน่อยครับ...

พูดเองเออเอง...เขียนเองอ่านเอง...หนักๆ เข้าก็เหนื่อยเหมือนกันครับ...

ขอบคุณครับ...

ดีน ดาเรน ครับ.....

ความคิดเห็นที่ 1
officemom วันที่ : 17/05/2008 เวลา : 09.50 น.
http://www.oknation.net/blog/officemom
officemom ชอบเล่าเรื่องสนุกๆ

ให้ป้า ค่อยๆ อ่านนะ พี่ทิด

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<<	พฤษภาคม 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
				1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31