ต้องยอมรับว่าศึกถล่ม “เขาพระวิหาร” เป็นหมัดน็อคของพรรคประชาธิปัตย์ในการถลกหนัง สมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี กับ นพดล ปัทมะ รมว.ต่างประเทศ  

            เหตุเพราะ "ครม.ลูกกรอก" มีมติเมื่อวันที่ 18   มิ.ย. เห็นชอบใน "แถลงการณ์ร่วมไทย-กัมพูชา" สนับสนุนให้กัมพูชาเสนอขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกแต่เพียงผู้เดียว  

            เป็นต้นเหตุนำไปสู่การ "เสียอธิปไตยครั้งที่สอง" หลังจากศาลโลกมีคำพิพากษาให้ "ตัวปราสาทพระวิหาร" ตกเป็นของกัมพูชา เมื่อปีพ.ศ.2505

            ทำให้ศึกซักฟอกครั้งนี้ดุเดือด เผ็ดร้อนขึ้นมาจนคอการเมืองต้องซี้ดปาก เพราะเป็นประเด็นที่กระทบต่อความรู้สึกของประชาชนทั้งประเทศ

            โดยที่เหล่าขุนพลค่ายพระแม่ธรณีบีบมวยผมออกโรงถล่มอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ส่งไม้ต่อกันได้อย่างลื่นไหล 

            เน้นย้ำไปที่ "ครม.ลูกกรอก" โดยเฉพาะ "สมัคร" และ "นพดล" มีท่าทีหนุนการขึ้นทะเบียนเขาพระวิหารของเขมรอยากออกหน้า

            สวนทางกับจุดยืนของประเทศตลอดช่วง 46 ที่ผ่านมา ที่ขอสงวนสิทธิ์ในการ "ทวงคืน" เขาพระวิหารกลับคืนมาในอนาคต

            เท่ากับว่า "รัฐบาลนอมินี" ชุดนี้ได้สละสิทธิ์ที่ประเทศไทยในอดีตขอสงวนสิทธิ์ไว้ ส่งผลให้หมิ่นเหม่ต่อการเสียสิทธิในการบริหารจัดการพื้นที่ทับซ้อนในอนาคตอันใกล้

            ที่สำคัญ "แผนที่" ในการเสนอขึ้นทะเบียนมรดกโลกเขาพระวิหารฉบับจริงของกัมพูชา ก็ยังไม่ได้รับการเปิดเผยอย่างเป็นทางการต่อสารณชน

            ท่ามกลางความเคลือบแคลงสงสัยของสังคมที่ตั้งข้อสังเกตว่า "นพดล" อดีตทนายความส่วนตัวของ ทักษิณ ชินวัตร งุบงิบทำ เพื่อแลกกับผลประโยชน์ของอดีตนายกรัฐมนตรีหรือไม่ ???

            ยิ่งไปกว่านั้น "แถลงการณ์ร่วมไทย-กัมพูชา" ก็สุ่มเสี่ยงยิ่งต่อการขัดรัฐธรรมนูญมาตรา 190 เพราะไม่เป็นไปตามกระบวนในรัฐสภา

            แต่เป็นการงุบงิบอย่างรีบร้อนเฉพาะใน "คณะรัฐมนตรี" หลังจากมีการไปหารือร่วม และมีการวางแผนเป็นขั้นตอนก่อนหน้านี้มาแล้ว  

            พร้อมทั้งอ้างหลักของกระทรวงการต่างประเทศ เมื่อวันที่ 10 เม.ย.ที่ยื่นประท้วงกัมพูชา คัดค้านการเสนอขึ้นทะเบียนเขาพระวิหาร

            หลังจากรัฐบาลกัมพูชาได้ ออก พรฎ.กำหนดเขตอนุรักษ์รอบตัวปราสาท ล้ำเส้นประเทศไทยกว่า 30 เมตร เข้าข่ายการละเมิดอธิปไตยในดินแดนด้ามขวานทองอย่างชัดเจน  

            แต่ปรากฏว่าถัดจากนั้น 1 วัน กัมพูชาก็มีหนังสือตอบกลับมาว่านายกรัฐมนตรี "สมัคร สุนทรเวช" ให้การสนับสนุนเรื่องนี้อย่างชัดเจน

            ยิ่งไปกว่านั้นเอกสารการทักท้วงจากกองกำลังสุรนารีก็แสดงความเป็นห่วงชัดเจนว่า รัฐบาลกัมพูชากำลังดำเนินการ "เกินขอบเขต" คำพิพากษาของศาลโลก

            นั่นจึงเท่ากับว่าการที่รัฐบาลไทยยอมลงนาม "แถลงการณ์ร่วมระหว่างไทย-กัมพูชา" รวมทั้งเห็นชอบแผนที่ปราสาทที่ใช้ประกอบการขึ้นทะเบียนนั้น  

            จึงแปลความเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจาก...รัฐบาลไทยได้แถมพื้นที่โดยรอบปราสาทกว่า 34 ไร่ให้กับกัมพูชาไปด้วย

            ทั้งหมดนี้จะนำไปสู่การ "เสียสิทธิ" การจัดการพื้นที่ทับซ้อนในอนาคต ท่ามกลางข้อกังขาว่าแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจจำนวนหลายพันล้านเหรียญสหรัฐฯของอดีตนายกฯ

            แต่ข้อกังขาเหล่านี้ "สมัคร" และ "นพดล" กลับไม่สามารถที่จะชี้แจงให้สังคมได้คลายความสงสัยได้ หนำซ้ำยังซัดกลับว่าพรรคฝ่ายค้านเป็นตัวจุดชนวนให้เกิดความขัดแย้งระหว่างประเทศ  

            จึงเป็นที่มาของฉายา "รัฐมนตรีต่างตอบแทน" ที่ถูกตั้งให้กลางสภา

            อย่างไรก็ดี สุดท้ายคงเป็นไปได้ยากที่พรรคร่วมรัฐบาล 6 พรรคจะเสียงแตก เพราะจะส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพของพรรคร่วมรัฐบาล และเพื่อไม่ให้เสียหน้า  

            แม้ว่าพรรคชาติไทย กับ เพื่อแผ่นดิน จะออกมาเคาะกะลาให้หมาตื่นว่า การยกมือโหวตหรือไม่เป็นเอกสิทธิ์ส่วนตัวของ ส.ส.แต่ละคน

            แต่เหตุที่ยกมาอ้างนี้ เป็นเพียงการสร้างราคาทางการเมือง เป็นเกมการต่อรองทางการเมือง

            เมื่อเจรจาผลประโยชน์ลงตัว ทุกอย่างก็เงียบหายเข้ากลีบเมฆ

            เพราะฉะนั้นงานนี้ จึงเชื่อขนมกินได้เลยว่าพรรคร่วมรัฐบาลย่อมยกมือโหวตให้แบบผ่านฉลุย จะชั่ว-ดี อย่างไรก็อุ้มให้ผ่านในสภาเอาไว้ก่อน แล้วค่อยมาว่าเงื่อนไขกันภายหลัง

            แว่วมาว่า พรรคพลังประชาชนเตรียมเล่นเกมกดดันให้ "สมัคร" ปรับเก้าอี้รัฐมนตรีใหม่ไว้แล้ว โดยโยกคนที่เป็นเป้าออก เพื่อลดกระแสสังคม

            เหมือนกับในอดีตที่ "ครม.ทักษิณ" เคยทำมาหลังผ่านศึกซักฟอก      

            ขณะเดียวกันก็เตรียมผลประโยชน์ก้อนโตเป็นของแลกเปลี่ยน นั่นคืองบประมาณรายจ่ายประจำปี 2552 ที่จ่อคิวพิจารณาถัดจากนี้

            กระนั้น แม้ว่า "สมัคร - นพดล" และรมต.ที่เหลืออีก 6 คน จะรอดพ้นในเวทีสภาด้วยจำนวนเสียงข้างมากลากไป

            แต่ต้องไม่ลืมว่าวิธีการ "อุ้มสม" อย่างนี้ จะยิ่งทำให้เวทีที่เคลื่อนไหวนอกสภามีพลังเพิ่มขึ้นมาทันที

            กลุ่มพลังต่างๆในสังคมจะดาหน้าออกมาเคลื่อนไหวอย่างเป็นระบบ และผนึกแนวร่วมมากขึ้นๆ เพราะเหตุว่าการแก้ปัญหาในระบบ "รัฐสภา" ใช้การไม่ได้

                ถึงตอนนั้นก็มีแนวโน้มว่าเหตุการณ์ "น้ำผึ้งหยดเดียว" นี้ จะนำไปสู่จุดล่มสลายของรัฐบาลนอมินีในที่สุด !