ดูเหมือนว่าทางเดินของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยจนถึงขณะนี้ ดูท่าจะไม่ใช่เส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่หากเต็มไปด้วยขวากหนาม ซ้ำยังตีบตันลงทุกขณะอีกด้วย

คำสั่งคุ้มครองชั่วคราวของศาลแพ่ง ที่สั่งให้พันธมิตรเปิดช่องทางการจราจร บริเวณถนนพิษณุโลก และถนนพระราม 5 รวมไปถึงการงดใช้เครื่องขยายเสียงในช่วง 7.30 - 18.30 น.นั้น

นัยว่าเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการเรียนการสอนของครูและนักเรียน โรงเรียนราชวินิตซึ่งเป็นผู้ร้องก็จริงอยู่

แต่หากมองลึกๆแล้วจะเห็นว่า คำสั่งดังกล่าวมีผลให้สภาพการชุมนุมในช่วงกลางวันของพันธมิตรต้องยุติไปโดยปริยาย

เนื่องจากไม่มีทั้งพื้นที่และเครื่องกระจายเสียง   การชุมนุมจะทำได้เฉพาะช่วงกลางคืน   หรือเอาจริงๆก็คือเหลือเวลาไม่กี่ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น

ยิ่งเมื่อศาลตัดสินที่จะยกคำร้องขอเพิกถอนคำสั่งคุ้มครองชั่วคราว ก็ย่อมจะทำให้ พลังในการกดดันของพันธมิตรจะลดลงไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ประกอบกับ คำสั่งของศาลแพ่งอีกหนึ่งฉบับที่สั่งคุ้มครองชั่วคราวห้าม สนธิ ลิ้มทองกุล แกนนำพันธมิตรกล่าวปราศรัยพาดพิง ทักษิณ ชินวัตร ก็ยิ่งเป็นอีกเหตุสำคัญที่ลดทอนน้ำหนักของการไฮด์ปาร์คลงไปพะเรอ

เพราะไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าพลังในการขับเคลื่อนม็อบส่วนใหญ่ มาจากกลุ่มคนที่สนับสนุน “สนธิ”  

การปราศรัยเปิดประเด็นเรื่องทุจริตหรือข้อสงสัยต่อพฤติกรรมของรัฐ ส่วนใหญ่ก็มาจากปากของคนที่ชื่อ “สนธิ” ทั้งสิ้น

ทำให้การปราศรัยแต่ละวันมีคนรอฟัง “ สนธิ ” เป็นจำนวนมาก

ที่สำคัญต้องยอมรับว่า "จุดขาย" ของพันธมิตรฯที่เรียกผู้คนมาชุมนุมได้มืดฟ้ามัวดิน ก็เพราะความสนใจใคร่รู้ในพฤติกรรมที่ไม่ชอบมาพากลในการบริหารราชการแผ่นดิน ซึ่งมีตัวละครเอกคือคนชื่อ "ทักษิณ"

ฉะนั้นการปราศรัยจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงการโจมตี “ทักษิณ” ได้ เพราะพันธมิตรชูธงว่าต้นตอของปัญหาคือคนๆนี้

จริงอยู่ที่คำสั่งของศาลนั้นห้ามเฉพาะ “สนธิ” ไม่ได้รวมถึงแกนนำคนอื่นๆ

แต่ก็ปฏิเสธๆไม่ได้ว่าพลังในการปราศรัยนั้น...ใครก็ไม่เท่า "สนธิ"

เมื่อมองทั้งสองคำสั่งแล้วจะเห็นได้ว่า พันธมิตรกำลังเข้าสู่ "จุดอับ" อย่างไม่อาจเลี่ยง 

ก่อนหน้านี้ก็มีหลายฝ่ายมองว่า ม็อบครั้งนี้ไม่ชอบธรรมเหมือนกับครั้งก่อน

แต่การตอกย้ำโดย "คำสั่งศาลแพ่ง" ทั้งสองคำสั่งนี้ ยิ่งทำให้ความชอบธรรมในการชุมนุมที่มีอยู่น้อยนิดอยู่แล้วในสายตาของผู้นิยมระบอบทักษิณ ยิ่งน้อยลงไปอีก

ไม่ว่าจะเป็นความหมายที่ตรงตัวว่า การชุมนุมในครั้งนี้เดือดร้อนและกระทบสิทธิของผู้อื่น หรือความหมายที่ว่าการพูดจาพาดพิง “ทักษิณ” ถือเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องก็ตาม

"พันธมิตรฯ" คงต้องทบทวนกระบวนการการจัดการชุมนุมใหม่ว่าจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร

เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าสถานะของตนกำลังตกเป็นรอง

การขัดคำสั่งศาลก็คงเป็นสิ่งที่พันธมิตรฯไม่น่าจะเลือกทำ เนื่องจากพันธมิตรเองได้ชูธงเคารพคำสั่งศาลมาตลอด

สิ่งที่น่าสนใจคือ ฝั่งตรงข้ามพันธมิตรฯ เลือกที่จะใช้ "ศาลแพ่ง" เข้ามาเป็นผู้จัดการกับกรณีนี้ เพราะศาลแพ่งเป็นศาลที่ว่าด้วยเอกชนต่อเอกชน

คดีความที่ขึ้นสู่ศาลแพ่ง เป็นคดีความที่ว่าด้วย "ความเสียหายส่วนบุคคล"

ดังนั้นหากใครได้รับความเสียหายก็สามารถที่จะไปร้องต่อศาลแพ่งได้

ในเมื่อรัฐไม่สามารถใช้กระบวนการ รัฐ จัดการกับ ผู้ชุมนุมได้ จึงเลี่ยงไปใช้ให้ “บุคคล” จัดการกับผู้ชุมนุมเอง

และคำสั่งที่ว่าก็เสมือนกับเป็นบรรทัดฐานที่จะนำไปอ้างได้ในอนาคต หากมีการชุมนุมใดๆขึ้นมาอีก และเป็นกรณีที่เข้าข่ายความเสียหายตามบรรทัดฐานนี้

อย่างน้อย หากใครคิดจะปิดถนนหรือกระทำการใด หากมีผู้ที่เป็นฝั่งตรงข้ามไปร้องต่อศาลโดยอ้างว่าตนเองได้รับความเสียหาย ก็มีสิทธิเจอมาตรฐานแบบเดียวกัน

ปัญหาที่ตามมาก็คือ เมื่อเกมนี้ ดูเหมือนว่ารัฐบาลพลังประชาชนจะเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ "ทางอ้อม" จากคำสั่งศาลที่คุ้มครองผู้เดือดร้อนจากการเดินทางสัญจรไปมา และผู้ได้รับความเสียหายจากการถูกกล่าวพาดพิง

"พันธมิตรฯ" จะหาทางออกอย่างไร ...? 

เพื่อให้กระบวนการชุมนุมขับไล่รัฐบาลซึ่งยังมีประเด็นที่รอการฟักตัวอยู่อีกหลายกรณีในอีกไม่กี่วัน ให้กลับมามีพลังดังเดิม

เพราะในแนวทางการต่อสู้อำนาจรัฐด้วยวิธีการชุมนุมอย่างสันตินั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องสร้างแนวร่วมพลังมวลชนให้อุ่นหนาฝาคั่ง เพื่อสร้างพละกำลังและความชอบธรรมให้กับการชุมนุม

พันธมิตรฯ คิดออกหรือยัง ???

---------------------