ระยะนี้“องค์กรอิสระและศาล" กำลังถูก“พรรคพลังประชาชน” เล่นงานอย่างหนัก

          ด้วยการรวบรวมรายชื่อ ส.ส. เพื่อ“ยื่นถอดถอน”
 

          ไล่ไปทุกองค์กร ไม่ว่าจะเป็น คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ปปช. ) คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต. ) และแม้กระทั่ง “ตุลาการศาลปกครอง“ ก็ไม่เว้น

          เป็นยุทธการเพื่อ “ล้ม”และ“ ลดความน่าเชื่อถือ “
 

          คำถามคือว่า ทำไมพรรคพลังประชาชน จึงต้องพุ่งเป้าไปยังองค์กรอิสระและศาลด้วย ทั้งที่เป็นองค์กรในกระบวนการยุติธรรม ไม่ใช่ “ฝ่ายการเมือง “ ฝากตรงข้าม

          คำตอบ ก็น่าจะอยู่ที่ว่า ที่ผ่านมาองค์กรเหล่านี้ได้สร้างความสะเทือนให้กับรัฐบาลและพรรคพลังประชาชน อย่างมาก

          รวมทั้งยังมีหลายเรื่องที่เกี่ยวกับรัฐบาล ซึ่งรอการชี้ขาดจากองค์กรเหล่านี้

         อย่างกรณีของ ปปช.  ก็มีเรื่องที่รัฐบาลถูกพันธมิตรฯและสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) ยื่นเรื่องต่อ ปปช.ดำเนินคดีอาญา กรณีที่มีมติ ครม. ให้นายนพดล ปัทมะ รมว.ต่างประเทศในขณะนั้น ไปลงนามในแถลงการณ์ร่วมรัฐบาลไทย-กัมพูชากรณีปราสาทพระวิหาร รวมทั้งยังถูกพันธมิตรฯยื่นถอดถอนต่อ ปปช.ด้วย

         ส่วนนายสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี ก็มีเรื่องทุจริตจัดซื้อเรือ-รถดับเพลิง ของ กทม.และคดีทุจริตโครงการกำจัดขยะของ กทม. ค้างอยู่ในการพิจารณาของ ปปช.

         ส่วนการยื่นถอดถอน กกต. โดยอ้างทำนองเดียวกับที่กล่าวหา ปปช. ว่าเป็นองค์กรที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ก็คงมาจากการสร้างสมความไม่พอใจจากการที่ กกต. ชุดนี้ แจกใบแดง-ใบเหลือง ให้กับ ส.ส.พรรคพลังประชาชน กราวรูด ในการเลือกตั้งครั้งที่ผ่านมา

         จนมาถึงเรื่องล่าสุด ที่ กกต. ชงเรื่องที่นายสมัคร ถูกร้องเกี่ยวกับการเป็นพิธีกรในรายการ“ชิมไป-บ่นไป “  ให้ศาลรัฐธรรมนูญชี้ขาด ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับนายสมัคร อย่างมาก

         นี่ยังไม่รวมถึง กรณีที่จะมีการใช้กลไกทางสภา ตรวจสอบเกี่ยวกับการจัดสรรงบประมาณให้กับ กกต. และ ปปช. ว่าถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่ รวมทั้งการจ้องหั่นงบประมาณเพื่อให้ ปปช. และ กกต. ประสบกับความยากลำบากในการทำงาน

          ส่วน ศาลปกครอง ที่โดนพ่วงไปกับเขาด้วย ก็มาจากการที่ศาลปกครองกลางมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราว ห้ามไม่ให้รัฐบาลไปกระทำการซึ่งเป็นการผูกพันตามคำแถลงการณ์ร่วมรัฐบาลไทย-กัมพูชา ในการขอขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก

         ทำให้ตุลาการศาลปกครอง 3 คนที่มีคำสั่งฯในคดีนี้ ถูก ส.ส. พลังประชาชน รวบรวมรายชื่อยื่นถอดถอน

         ส่วน“ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ“ เดิมทีก็จะถูก ส.ส. พรรคพลังประชาชน ยื่นถอดถอนด้วย
 

          เพราะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญชุดนี้ ที่ผ่านมาได้วินิจฉัยในหลายเรื่องที่ส่งผลกระทบต่อรัฐบาลอย่างมาก
   

          และที่สำคัญ คือ กรณีที่ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่า แถลงการณ์ร่วมรัฐบาลไทย-กัมพูชา กรณีปราสาทพระวิหาร เป็นหนังสือสัญญาตามรัฐธรรมนูญมาตรา 190 ต้องขอความเห็นชอบจากรัฐสภาก่อน
 

          ซึ่งเท่ากับทำให้คณะรัฐมนตรีแทบตายยกหมู่ เพราะเรื่องนี้ ครม.ได้มีมติให้นายนพดล ปัทมะ รมว.ต่างประเทศ ไปลงนามในแถลงการณ์ร่วมดังกล่าว โดยไม่ได้ขอความเห็นชอบจากรัฐสภาแต่อย่างใด
 

         อย่างไรก็ตาม ต่อมาเรื่องที่จะยื่นถอดถอนตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ ได้เงียบหายไป

          แต่ทางพรรคพลังประชาชนก็ยังไม่ลดละความพยายาม โดยจะเปลี่ยนมาเป็นการแก้ไขรัฐธรรมนูญในส่วนที่เกี่ยวกับโครงสร้างของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญแทน

         ด้วยการเพิ่มจำนวนตุลาการศาลรัฐธรรมนูญจากปัจจุบันมี 9 คน เพิ่มอีก 6 คนเป็น 15 คน ซึ่งอาจเป็นช่องทางให้คนของรัฐบาลสามารถเบียดแทรกเข้าไปนั่งเป็นตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ

          ซึ่งวิธีการตอบโต้และเอาคืนของรัฐบาลและพรรคพลังประชาชนทั้งหมดนี้ เป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่ง

         เพราะองค์กรอิสระ ไม่ว่าจะเป็น ปปช.  กกต.หรือสถาบันศาล อย่างศาลปกครองและศาลรัฐธรรมนูญ ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นตามรัฐธรรมนูญปี 2550 ตามที่นายกฯสมัครและคนพรรคพลังประชาชน มักชอบอ้างว่า เป็นรัฐธรรมนูญที่มาจากการรัฐประหาร

         แต่องค์กรอิสระและศาลฯมีมาแล้วถึง11 ปี ตั้งแต่มีรัฐธรรมนูญปี 2540  
 

         เพียงแต่ว่า ที่ผ่านมาองค์กรอิสระและศาลรัฐธรรมนูญในอดีต ไม่ได้ทำหน้าที่ตรวจสอบรัฐบาลอย่างเข้มข้นเหมือนในปัจจุบัน 

         และถ้ายังไม่ลืม สมัยที่“ระบอบทักษิณ“ เรืองอำนาจ  องค์กรอิสระและศาลรัฐธรรมนูญถูกแทรกแซง ครอบงำ จนอ่อนเปลี้ยเสียขา ไม่สามารถทำหน้าที่ตรวจสอบได้
 

         แต่มายุคนี้ ที่มีการยื่นฟ้องและยื่นคำร้องต่อองค์กรอิสระและศาลเป็นจำนวนมาก เพราะประชาชนตื่นตัวและมีความเชื่อมั่นต่อองค์กรอิสระและสถาบันศาล
 

          ประกอบกับไม่ไว้วางใจการทำหน้าที่ของ“ฝ่ายบริหาร“ ซึ่งขณะนี้กุมทั้งอำนาจนิติบัญญัติและอำนาจบริหารและมักจะอ้างเสียงข้างมากและใช้อำนาจส่อไปในทางมิชอบ
 

          ซึ่งรัฐบาลและพรรคพลังประชาชน ควรยอมรับการทำหน้าที่ตรวจสอบตามกฎหมายขององค์กรอิสระและศาล เพื่อถ่วงดุลย์ฝ่ายบริหาร ซึ่งเป็นเรื่องปกติตามระบอบประชาธิปไตย

          และหากรัฐบาล“ไม่มีแผล“ ก็ไม่ควรกลัว การถูกตรวจสอบแต่อย่างใด