การส่งสัญญาณขยับอย่างเป็นทางการของ "ทหาร" ถือเป็นจุดหักมุมที่สำคัญยิ่งในภาวการณ์ที่ล่อแหลมและเขม็งเกลียวอย่างที่กำลังเป็นอยู่นี้

ต้องบอกว่าเหตุการณ์ปะทะกันระหว่างประชาชน 2 ฝ่าย  เมื่อวันที่ 24 ก.ค.ที่จ.อุดรธานี และ จ.บุรีรัมย์ อาจสรุปง่ายๆว่าเป็นเพียงแค่ "ยอดภูเขาน้ำแข็ง"

เพราะบรรยากาศแห่งความแตกแยกระหว่างกลุ่ม “ทักษิณสู้ๆ” กับ “ทักษิณออกไป” ดำรงอย่างแน่นหนามายาวนานกว่า 2  ปี

ตั้งแต่ช่วงที่ ทักษิณ ชินวัตร ถูกเล่นงานโดยพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ก่อนจะเกิดรัฐประหาร 19 ก.ย.2549

หลังจากที่ “ตุลาการภิวัฒน์” ฟาดงวงใส่ “ทักษิณและเครือข่าย” อย่างมีประสิทธิภาพ แรงต้านอันมาจากพลังบวกของทักษิณแฟนคลับ และ เหล่าส.ส.ในอาณัติ ยิ่งดันเข้าใส่แรงยิ่งขึ้น

แกนกลางของข้อขัดแย้งทั้งหลายทั้งปวง อยู่ที่ความพยายาม “ปกป้อง” และ “กำจัด” คนหนึ่งคนที่ชื่อ “ทักษิณ” 

ต้องยอมรับว่าการเคลื่อนตัวของพันธมิตรฯ อย่างยืดเยื้อยาวนานกว่า 2 เดือน ได้สร้างแรงกดดัน แรงบีบมหาศาลให้กระบวนการ "เช็คบิลทักษิณ" เดินหน้าไปแบบติดจรวด

หลายประเด็นเข้าเป้าเต็มๆ !!!

“รัฐมนตรี” คนแล้วคนเล่าถูกเด้งกระดอน ตายตกเก้าอี้ไปตามๆกัน

แรงอัดทั้งทางการเมืองและทางกฎหมาย ไล่บี้ "เครือข่ายทักษิณ" ให้ต้องถอยร่น จนยากจะขยับตัวสู้

ถึงแม้จะมีเสียงเต็มสภา แต่จนถึงวันนี้ยังไม่อาจแก้รัฐธรรมนูญเพื่อปลดล็อกวิบากกรรมของพรรคพลังประชาชน ให้หลุดพ้นจากการถูกยุบพรรคได้

คดีต่างๆของสองผัวเมียผู้เคยยิ่งใหญ่คับฟ้าถูกลำเลียงขึ้นสู่ศาลคดีแล้วคดีเล่า ท่ามกลางพันธมิตรฯที่ทำหน้าที่เป็นองครักษ์ ตรึงกำลังโอบล้อมปกป้องกระบวนการยุติธรรมให้รอดพ้นจากการถูกแทรกแซง

ภายใต้เป้าหมายสูงสุดที่เปล่งประกาศทุกค่ำคืนที่เชิงสะพานมัฆวานรังสรรค์

“ทักษิณ ติดคุก” !!!  

ขณะที่รัฐบาล สมัคร สุนทรเวช ไม่อาจแบ่งเบา ลดแรงกระแทกที่ถาโถมใส่ “นายใหญ่-นายหญิง” ได้แม้แต่น้อย

นอกจากจะปัดเป่าบรรเทาให้เลวร้ายลงไม่ได้แล้ว ทั้งปากและความอ่อนด้อยในการบริหารประเทศ ได้สร้างปัญหาให้ต้องแก้ทุกวันเยี่ยง “วัวพันหลัก”

ทำได้แค่เอาตัวรอดไปวันๆ

สภาพทางอำนาจที่ง่อนแง่นรอวันล้มของ “ระบอบทักษิณ” บริวารว่านเครือจึงตกอยู่ในอาการ “เลือดเข้าตา” ต้องสู้ทุกรูปแบบ

สถานการณ์ตอนนี้เปรียบได้ว่า "ยิ่งกว่าเทหมดหน้าตัก” 

“กุนซือสายเหยี่ยว” จึงถูกเรียกใช้บริการอีกครั้ง นัยว่าน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายของการต่อสู้ด้วยซ้ำไป

การระดมคนเข้าขยี้พันธมิตรฯด้วยอาวุธ ถึงขั้นปางตาย ที่จ.อุดรธานี ก็เป็นการรบของนักรบที่อยู่ในอาการ “เลือดเข้าตา” 

ชวนให้นึกถึงสภาพสังคมไทยก่อนเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 ทุกครั้งที่นักศึกษา ประชาชน เคลื่อนไหวเรียกร้องต่อรัฐบาล ก็จะมีกลุ่มจัดตั้งของรัฐบาลทั้ง นวพล กระทิงแดง ออกมาก่อกวน ปาระเบิด ยิงปืนใส่ หนักข้อถึงลอบสังหารผู้นำ

และในวันนั้น “ดีเจชื่อดังแห่งวิทยุยานเกราะ" ก็เป็นตัวละครตัวหนึ่งที่ทำหน้าที่ปลุกระดม ยุยงส่งเสริมให้การเข่นฆ่านักศึกษา ประชาชน เป็นเรื่องไม่ผิด  

แต่สถานการณ์วันนี้ไม่ใช่ปี 2519 ความรุนแรงทางการเมืองแบบไร้เหตุผลจนถึงขั้นต้องสังเวยชีวิตผู้คน ไม่สมควรที่จะเกิดขึ้นเป็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

วันนี้รัฐบาลโดยเฉพาะรัฐมนตรีบางคน ไม่แยแส ต่อความป่าเถื่อนที่เกิดขึ้น  แถมแกนนำฝ่ายบู๊ ขวัญชัย ไพรพนา กลับได้รับการปูนบำเหน็จด้วยตำแหน่งหน้าที่ในทำเนียบรัฐบาล

ล่าสุด วิเชียร ขาวขำ ส.ส.อุดรธานีพรรคพปช. ก็แกว่งปากหาเสี้ยนในการประชุมกรรมาธิการงบประมาณ ด้วยการโพล่งออกมาว่า

"...ไม่ตีให้ตายก็บุญแล้ว"

หนำซ้ำยังย้ำขณะเดินออกจากห้องประชุมด้วยว่า

"ถ้าแกนนำกลุ่มพันธมิตรฯ 5 คน ไปอุดรฯ จะให้จับฆ่าให้หมด”

พฤติกรรมของคนในรัฐบาล จึงเป็นตัวเร่งให้ความขัดแย้งทวีความรุนแรงขึ้นอย่างตั้งใจ 

ขณะที่สุ้มเสียงของคนระดับบิ๊กเนมในสังคม ล้วนชี้ทิศประเทศไทยไปในทางเดียวกันคือ “สงครามกลางเมือง”

หากประเมินจากการต่อสู้ที่มี “เดิมพัน” สูงลิ่วทั้งของสองฝ่ายในช่วง “โค้งสุดท้าย”  ในเกมที่ไม่มีคำว่า  “วิน-วิน” 

จะเห็นว่า “สงครามกลางเมือง” ไม่เป็นเรื่องที่เกินจริงแต่อย่างใด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาพที่หวังพึ่งรัฐบาลให้จัดการไม่ได้ เพราะ “รัฐบาล” กลับ “เลือกข้าง” เป็นคู่ขัดแย้งซะเอง

ส่วนตำรวจก็หมดน้ำยาในการรักษาความปลอดภัย ทำงานตามสัญญาณของรัฐบาล

กลไกภาครัฐต่างๆล้วนพิกลพิการ

เสียงเพรียกหา “ทหารหาญ” ให้ออกมาแสดงจุดยืนดังระงมมาตลอดเวลา 2 เดือนเศษ

กระทั่งในที่สุด "ทหาร" ได้ตัดสินใจเปิดไฟเขียวส่งหน่วย "สห." ให้เป็นกำลังเสริมเพื่อควบคุมสถานการณ์อีกแรง

แน่นอนว่าการขยับของ "ทหาร" โดยเฉพาะการเปิดเกมรุกมาโดยตลอดของ "หัวขบวนกองทัพอากาศ" ย่อมไม่เป็นผลดีต่อรัฐบาลนอมินีเท่าไรนัก

เกมน่าจะปิดได้เร็วในไม่ช้า !!!

--------------