การเดินสายป่วนคนในรัฐบาลไปทุกหนทุกแห่งของคน “เสื้อแดง” แม้ไม่สร้างแรงกดดันขนาดหนัก ถึงขั้นเขย่าเก้าอี้นายกรัฐมนตรี แต่ก็สร้างความรำคาญใจได้ไม่น้อย จะเดินหน้าทำงานก็ไม่เต็มสูบต้องเหลียวหลังอยู่ตลอด

มวลชนเสื้อแดงใช้ยุทธการสงครามกองโจร “ผลุบโผล่” ดักซุ่มโจมตีทุกที่ที่มีคนประชาธิปัตย์ ใครก็ได้ไม่เลือกหน้าตา เพราะขนาด “ชวน หลีกภัย” ที่บุคลิกนุ่มนิ่มเป็นฟองน้ำ ยังโดน ฉะนั้นคนอื่นก็อย่าหวังว่าจะรอด

หลังจากนี้เสื้อแดงก็ยังไล่ล่า “ทุบเรียงตัว” ต่อไป

ไม่หวังผลให้ล้มทันที แต่จะเตะตัดขา บั่นทอนกำลังไปเรื่อยๆ

แม้“จตุพร พรหมพันธุ์” หัวหอกเสื้อแดง จะประกาศว่าจะปฎิบัติการทุกอย่างที่พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยเคยทำ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว "แดง" จะทำแบบที่ "เหลือง" ทำนั้นยากเย็นเหลือเกิน

เพราะเจาะดูโครงสร้างการก่อรูปของกลุ่มเสื้อแดง จะเห็นว่ายังมีแสนยานุภาพน้อยกว่า “พันธมิตรฯ” หลายเท่าตัว

"เสื้อเหลือง" มีการจัดตั้งที่เป็นระบบ ใช้สื่อครบวงจรสร้างเครือข่ายโยงใยมวลชน พ่อยก แม่ยกทั่วประเทศ มีทุนสนับสนุน น้ำเลี้ยงไม่เหือดแห้ง

ขณะที่การเคลื่อนไหว “เสื้อแดง” ยังสะเปะสะปะ ขาดเอกภาพในขบวนการ เนื่องมาจากมวลชนมีที่มาอันหลากหลายทั้ง แฟนคลับทักษิณ ทั้งฝ่ายซ้ายเก่า ทั้งชาวรากหญ้า ผู้ใช้แรงงาน

การประกอบกำลังจากหลายส่วน ทำให้แต่ละกลุ่มมีเป้าหมายหลายระดับแตกต่างกัน ต่างสร้างดาวกันคนละดวง ทำให้เสื้อแดงไม่อาจจะเกาะกลุ่มชุมนุมปักหลักยืดเยื้อยาวนาน กดดันกันข้ามเดือนข้ามปีได้เหมือนพันธมิตรฯ

แถมพฤติกรรมที่ส่อไปในทางใช้ความรุนแรงต่อเนื่องทำให้สังคมเข็ดขยาด

เมื่อซื้อใจคนไม่ได้ จึงไม่อาจจะขยายแนวร่วมออกไปได้กว้างกว่านี้

ที่สำคัญการปลุกระดมให้มวลชนเกลียดชังในตัว “ประชาธิปัตย์” ซึ่งเป็นเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อนยังถูกปลุกระดมด้วยระยะเวลาสั้นๆ ยังไม่เป็นกระแสสูง

ถ้าเทียบกับที่สีเหลืองใช้เวลานับปีสะกดมวลชนให้โกรธแค้น “ทักษิณ”

ถ้าเสื้อแดงจะยกระดับให้เป็นขบวนการแบบพันธมิตรฯให้ได้อย่างที่ “จตุพร” ประกาศก็ต้องใช้เวลาเป็นปี

“ศึกนอก” ของรัฐบาลประชาธิปัตย์ อันว่าด้วยม็อบเสื้อแดงจึงยังไม่หนักหนาสาหัสถึงขั้นต้องเก็บเสื่อลาโรงก่อนเวลา

แต่ “อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ” ในฐานะผู้นำรัฐบาล นอกจากประกาศปาวๆว่าจะสร้างสมานฉันท์แล้วยังต้องลงมือทำด้วย

การสร้างสมานฉันท์ที่ยั่งยืนที่สุดคือต้องทำให้คนทุกฝ่ายในสังคมอยู่ภายใต้กฎ กติกา เดียวกันให้ได้

โดยเฉพาะรัฐบาลต้องทำเป็นแบบอย่าง แก้ไขข้อครหาให้เสร็จสิ้น ทั้งกรณีการแจกเก้าอี้ในรัฐบาลแบบต่างตอบแทน การทุจริตคอร์รัปชั่น โดยเฉพาะกรณีการเช่ารถเมล์ 4 พันคันที่จ่ออยู่ตรงหน้า รวมทั้งสร้างการยอมรับจากสังคมให้ได้

แต่ถ้าจัดการกลิ่นฉาวโฉ่เหล่านี้ไม่ได้ มันจะกลายสภาพเป็นปุ๋ยชั้นดีที่เร่งวันเติบโตให้ม็อบอย่างช่วยไม่ได้

ถ้าย้อนดูเส้นทางการเติบโตของพันธมิตรฯ จะเห็นว่าปัจจัยที่ทำให้เสื้อเหลืองเฟื่องฟูขึ้นมาคือการลุแก่อำนาจของนักการเมือง จนมองไม่เห็นหัวประชาชนนั่นเอง ไม่ใช่อื่นไกล

และวันนี้ประชาธิปัตย์กำลังจะเดินตารอยนั้นหรือไม่

เมื่อ “ถาวร เสนเนียม” รมช.มหาดไทย ให้สัมภาษณ์ ภายหลัง "ชวน หลีกภัย" ถูกปาไข่บนรถหาเสียง ว่า

“เหตุการณ์ที่จ.เชียงใหม่ อยากถามไปยังผู้ว่าฯและผู้บังคับการจังหวัดว่าหย่อนยานในการปฎิบัติหน้าที่หรือไม่ หรือรู้เห็นเป็นใจ ถ้าปฎิบัติหน้าที่โดยไม่มีประสิทธิภาพก็ต้องทบทวนในการดำรงตำแหน่ง”

คำสัมภาษณ์ที่ประดุจดั่งนโยบายของเสนาบดีร้อนวิชา หวังจะใช้อำนาจจัดการเชือดไก่ให้ลิงดู จะเป็นก้าวแรกที่เพลี่ยงพล้ำให้กับม็อบเสื้อแดง เปิดจุดอ่อนให้ฝ่ายตรงข้าม “เรียกแขก” ได้ง่ายๆ

อย่าลืมว่าการโยกย้ายข้าราชการเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองของรัฐบาลในยุคทักษิณ เป็นเงื่อนไขหนึ่งให้ประชาชนลุกฮือกันขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรม

การมุ่งหน้าทำงานเพื่อประชาชนทุกฝ่ายอย่างหนัก บวกกับยึดหลักนิติรัฐ นิติธรรม เท่านั้น คือหนทางเดียวที่จะโอบอุ้มรัฐบาลให้รอดพ้นคมหอกสีแดงได้

ที่สำคัญต้องอย่าตื่นตูมโดดเข้าไปเล่นในเกมของฝ่ายตรงข้าม

เพราะทุกกระบวนท่าที่ฝ่าย "เสื้อแดง" แสดงพลังนั้น ก็เพื่อยั่วยุให้รัฐบาลกระทำการ "ลุแก่อำนาจ" ซึ่งจะกลายเป็นหอกทิ่มรัฐบาลกลับคืน

ดีที่สุดคือรัฐบาลโดย "นายกรัฐมนตรี" ต้องแสดงในทุกมิติ ให้เหล่าข้าราชการและเจ้าหน้าที่บ้านเมืองทั้งหลายเห็นอย่างเด่นชัดว่า "อำนาจรัฐ" ชั่วโมงนี้ อยู่ในมือคนชื่อ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ

และพร้อมที่จะใช้ "อำนาจรัฐ" นั้น ทำให้เกิดความสงบเรียบร้อยในบ้านเมืองให้ได้อย่างถึงที่สุด

-----------------------