11 นาฬิกา วันที่ 11 กันยายน 2550 ลงแท็กซี่ข้างวัดเบญจฯ เอ๊ะ ไหงมีแต่ฝรั่งหว่า เป็นงงมากเนื่องจากนัดกับมิตรสหายชาวกรุงฯเพื่อไปร่วมให้กำลังใจพี่น้องชาวระยองไม่เอาโรงไฟฟ้า ที่มีนัดยื่นเอกสารคัดค้านพร้อมรายชื่อสองหมื่นต่อนายกฯ ไม่เห็นมิตรสหายนั่นไม่เท่าไหร่เพราะเคยชินกับเรื่องเวลาของชาวกรุงฯดีอยู่แล้ว แต่พี่น้องชาวระยอง ฮิ หายไปไหน ??????

เดินย้อนกลับมาทางทำเนียบ นั่นไง ธงทิวไสว ใช่แน่ แต่พอเข้าใกล้ กลายเป็นกลุ่มชนชาวโรงงานที่มาเรียกร้องค่าชดเชย แต่ป้ายผ้าต่างๆมันดูแปลกแปร่งชอบกล เช่น มรึงมากรูหมดตัว ทำนองนี้ ...เรียกร้องค่าชดเชยหรือไรแน่หว่า ไม่ระแวงก็ต้องระวังแล้วแบบนี้ แต่จุดประสงค์วันนี้ไม่ใช่กลุ่มนี้จึงไม่ได้เข้าไปสืบค้นว่าจะหนุนช่วยดีหรือไม่ เออ....แล้วชาวเมืองฮิหายไปไหนนี่ โทรหาพี่คนเมืองยองที่ติดต่อกันจึงได้ทราบว่า หน้าทำเนียบและหน้าวัดเบญจฯไม่มีที่จอดรถ จึงย้ายชัยภูมิไปหน้าสำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค ด้านหลังทำเนียบ ตรงข้ามกระทรวงศึกษาฯ

ชาวระยองในวันนั้นมากัน 15 คันรถบัส มี 2 คันที่ไม่เต็ม บางส่วนขับรถส่วนตัว ทุกคนสวมเสื้อดำที่ซื้อกันเอง โพกผ้าเขียว โดยส่วนใหญ่เป็นคนมีอายุ จากการพูดคุยแลกเปลี่ยน พอประเมินได้ว่าส่วนใหญ่เป็นชนชั้นกลาง เจ้าของเรือกสวน ทั้งผลไม้ สวนยาง ค้าขายในเมืองก็มี ผู้เฒ่าอายุ 70 กว่าแต่ยังกระฉับกระเฉงท่านหนึ่ง คุยให้ฟังว่า คนยองไม่เคยประท้วงอะไรเลย โครงการที่ไหน ใครเผา ใครไม่เอา ยกมาเถิด คนยองไม่เคยว่าไม่เคยบ่น แต่นี่มันเข้ามา เข้ามา จนมันล้นแล้ว ล้นทะลักจนไม่ไหวแล้ว ทุกวันนี้คนระยองเจ็บป่วยสูงที่สุดในภูมิภาคด้านตะวันออก ด้วยผลพวงของมลพิษจากโครงการต่างๆที่โถมเข้าใส่ระยอง ครั้งนี้จึงต้องลุกขึ้นมาบอกว่า คนยองไม่เอาอีกแล้ว ที่มากันนี่ตกลงกันว่าทุกคนจ่ายค่ารถเท่าๆกันคนละ 300 บาท อาหารกลางวันแต่ละคนรับผิดชอบตัวเอง เราต้องการบอกให้รับรู้กันว่า เราอยู่กันดีๆเรื่องไรหาเรื่องมาฆ่าเราทางอ้อม ฆ่าเรายังพอทำเนายังฆ่าลูกหลานเราด้วย ฮิ

นั่งๆเดินๆอยู่กับพี่น้องจนเริ่มบ่าย แดดลามมาไม่รู้ตัว จากข้อมูลที่ได้ยิน ในทำเนียบไม่พอใจด้วยเหตุผลเดิมๆทำให้เสียภาพพจน์ และนายกฯเดินทางออกจากทำเนียบไปแล้ว ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ แต่ประสพการณ์การประท้วงที่ผ่านมา เรารู้อยู่แล้วว่ามันยืดเยื้อแน่ แดดไล่พี่น้องถอยร่นกับไปติดแนวกำแพง บางส่วนต้องหนีไปพึ่งร่มไม้ภายในกระทรวงศึกษา

ด้วยจิตใจที่ปลูกฝังมาแต่ครั้งวัยเยาว์ เราเริ่มมองหาอุปกรณ์ นั่นไง โปสเตอร์ผ้ายางรัฐธรรมนูญ ประกาศใช้ไปแล้ว เอามาทำประโยชน์ให้พี่น้องประชาชนหน่อยเถิด พวกเราซึ่งมีกันประมาณ 10 คน แบ่งแยกหน้าที่ ปลดผ้า แก้เชือก ย่อยเส้นเชือกให้เล็กลงแต่ยาวขึ้น นำโปสเตอร์ 3 ผืนมาต่อกันเป็นผืนใหญ่ พี่น้องชาวระยองนั่งมองกันด้วยความแปลกใจ สักพักก็ถึงบางอ้อ เมื่อพวกเราขึงผ้าผืนนั้นเข้ากับเสารั้วและต้นไม้ ทำร่มกันแดดให้ผู้แก่แม่เฒ่า เสร็จสรรพพวกเราก็กลับมานั่งตากแดดกันที่เดิม ป้าท่านหนึ่งมองเราด้วยสายตาฉงน ไมไม่มานั่งด้วยกันล่ะ ป้าถาม เรายิ้มตอบกลับไป ป้าคงไม่รู้หรอก ได้รับใช้มวลชนเล็กๆน้อยๆเท่านี้ พวกเราก็อิ่มใจสุขเกินบรรยายแล้ว แดดมาก็ไม่ร้อน ฝนมาก็ไม่หนาว ฮิ

ยายไม่ได้สู้เพื่อตัวเอง
ยายสู้เพื่อบ้านเกิด และลูกหลานของยาย

วันนั้นพี่น้องชาวระยองได้เดินทางกลับประมาณเกือบบ่ายสาม ด้วยทำเนียบส่งคนมารับเอกสาร และคงต้องไปสรุปการเคลื่อนไหว และวางแนวที่จะเคลื่อนต่อไปเช่นไร การต่อสู้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น จากการอยู่ร่วมด้วยประมาณสามชั่วโมงเศษ พอให้ข้อสังเกตุการเคลื่อนไหวครั้งนี้ ดังนี้ (ความเห็นส่วนตัว)

1. พี่น้องชาวระยองมองโลกแง่ดีไปนิด ไม่เผื่อการยืดเยื้อ เห็นได้จากการไม่มีหน่วยเสบียง หน่วยพลาธิการ วันนั้น ถ้าไม่เป็นเพราะได้ชัยภูมิดี คือ ถนนราชดำเนินซึ่งเมื่อถึงเวลาเลิกงานราชการรถจะขวักไขว่ ทำเนียบจึงจำเป็นต้องรับหนังสือ เพราะใกล้เวลาเต็มที ถ้าเป็นตามแผนเดิมคือหน้าทำเนียบ แนวโน้มถูกปล่อยเกาะมีสูง
2. แกนนำสุภาพมาก ไม่นำมาแม้กระทั่งเครื่องขยายเสียง เมื่อการต่อสู้ยืดยาว ความอ่อนล้า ทั้งจากการเดินทางและแสงแดด ทำให้การรวมตัวไม่เป็นกลุ่มก้อน ถ้ามีเวทีมีกิจกรรมระหว่างการรอ พลังการต่อสู้จะสูงกว่านี้ ดูได้จากช่วงบ่ายระหว่างรอ มีขบวนเครือข่ายสลัม 4 ภาคเดินผ่านมาพร้อมรถขยายเสียง และหยุดให้กำลังใจ ทำให้คึกคักขึ้นอีกอักโข
3. จิตใจต่อสู้พี่น้องชาวระยองสูงยิ่ง แม้นเป็นครั้งแรก คงเนื่องมาจากถึงจุดที่สุดจะทนได้อีกต่อไป
4. ควันหลงอีกข้อ วันนั้นมีน้องๆจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ประมาณสิบกว่าคน เข้ามาถ่ายรูป สัมภาษณ์หาข้อมูลกับผู้คนในขบวน ไม่ทราบว่ามาจากกลุ่มกิจกรรมใด ใครบอกว่านักศึกษาสมัยนี้ไม่สนใจบ้านไม่สนใจเมือง
5. ข่าวในระหว่างวัน ทราบว่ามีการโทรติดต่อจากสหายที่ปัจจุบันทำหน้าที่วอร์รูมให้รัฐบาล โทรเช็คมิตรสหายร่วมรบเดิม เพื่อเช็คข่าวว่าการต่อสู้ของชาวบ้านครั้งนี้มีใครอยู่เบื้องหลัง โอ้ละหนอ..เมื่อสถานะสังคมเปลี่ยน จิตใจใยเปลี่ยนตามสถานะ

ตั้งใจว่าจะกลับไปเขียนรายงานตอนหัวค่ำ แต่จากการเสียเหงื่อไปมากแถมไปวิ่งตอนเย็นอีกสิบกิโล ถึงบ้านเลยสลบไสล จาก “รายงานข่าว” เลยกลายเป็น “ควันหลง” แทน

ขอบคุณรูปภาพจากมิตรสหายเวปบ้านตุลาไทย
http://www.thaioctober.com/forum/index.php?topic=596.0