ไม่ทันที่ข่าวหมีขาวขั้วโลกเหนือจะสูญพันธ์ภายในสิ้นศตวรรษนี้จะจางหายไป ข่าวใหญ่ถัดมาน้ำแข็งขั้วโลกเหนือหดตัวจนสามารถเดินเรือสมุทรได้ก็กระหน่ำตามมา ช่วงระยะจากปี 2548 – 2549 น้ำแข็งหดหายไป 1,000,000 (หนึ่งล้าน) ตารางกิโลเมตร จากที่ก่อนหน้าในช่วง 10 ปีอัตราอยู่ที่ 100,000 (หนึ่งแสน) ตารางกิโลเมตรต่อปีเท่านั้น

จากสภาพดังกล่าวนี้ทำให้น้ำแข็งขั้วโลกเหนือเปิดเป็นช่องจนสามารถเดินเรือได้ในช่วงหน้าร้อน วิกฤตนี้แทนที่ประเทศยักษ์ใหญ่ทั้งหลายจะให้ความสนใจหาทางแก้ไขเยียวยา กลับดาหน้ากันออกมาแย่งสิทธิเป็นเจ้าของในเส้นทางการเดินเรือ ดังฝูงสุนัขล่าเนื้อ ประเทศที่มีอาณาบริเวณคาบเกี่ยวกับบริเวณอาร์กติก อย่าง แคนาดา รัสเซีย นอร์เวย์ เดนมาร์ก รวมถึงสหรัฐฯ พากันอ้างสิทธิเป็นเจ้าของ ในขณะที่อียูซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปก็กลัวเสียสิทธิในอาหารอันโอชะจานนี้ เลยแย้งทำนองว่าควรให้เป็นเส้นทางนานาชาติที่ใครจะเดินเรือผ่านก็ได้

เส้นทางเดินเรือที่เกิดขึ้นแบ่งเป็นสองด้าน ตะวันออกและตะวันตก

ว่ากันว่าขุมทรัพย์มหาศาลไม่ได้อยู่ที่เส้นทางเดินเรือ แต่อยู่ที่ปริมาณน้ำมัน สหรัฐฯได้ศึกษาและเชื่อมาตลอดว่าปริมาณน้ำมันและก๊าสธรรมชาติในบริเวณนี้จะมีถึง 25% ของปริมาณทั้งโลก

นี่เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างความอัปลักษณ์ของ “ทุนทำโลกาวิบัติ” ที่กอบโกยตักตวงทรัพยากรโลกเป็นของตนตามความได้เปรียบ ครึ่งศตวรรษที่ผ่านมาประเทศที่ทำตัวเป็นสัตว์เศรษฐกิจเหล่านี้รุมทึ้งทรัพยากรโลกสร้างความร่ำรวยให้กับประเทศตน พร้อมๆกับทิ้งร่องรอยบาดแผลให้กับโลก ขณะเดียวกันก็กำหนดกติกาที่ได้เปรียบขึ้นมาให้ประเทศอื่นเดินตาม ปัญหาเหล่านี้มันไม่ใช่ปัญหาที่ไกลตัวเราอีกต่อไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เหล่าสัตว์เศรษฐกิจกลุ่มนี้ทำร้ายต่อโลก ได้ส่งผลสะเทือนให้กับมนุษย์ทุกชนทุกเผ่าภายใต้ดาวดวงนี้ ถึงเวลาแล้วหรือยังที่จะต้องทบทวนทิศทางการก้าวเดินไปบนโลกใบนี้เสียใหม่ ต้องรู้เท่าทันและร่วมเรียกร้องทวงสิทธิที่เท่าเทียมกันในการดำรงอยู่บนดาวดวงนี้ ช่วยกันขยายแนวคิดต่อๆกันไป สนับสนุนแนวคิดทฤษฎีใหม่ๆที่เป็นผลดีต่อการดำรงอยู่ของโลก คัดค้านการก้าวเดินตามวงจรเดิมนี้อย่างไร้สติ ประณามการดำเนินการใดๆที่เป็นผลร้ายต่อการดำรงอยู่ของโลก ไม่ทำเสียแต่วันนี้ลูกหลานมันจะสาบแช่งพวกเราย้อนหลัง