วันที่19 กค 50

เมื่อวานนี้กะจะเขียนอะไรหลายอย่างแต่ เวรกรรม งานแม่งเอ๋ย ยุ่งบรรลัยเลย งานที่คิดว่าเสร็จแล้วนั่งคิดนั่งเขียนอยู่ตั้งนาน พอจะพิมพ์ มันหายไปไหนก็ไม่รู้เหลือแต่ ไฟล์งานอย่างเดียวเนื้อในนั้นหายหมด ตองพิมพ์ใหม่ กว่าจะเสร็จเล่นเอาเส้นเลือดข้างขมับปูดโปนเลยที่เดียว….

ย้อนกลับไปเมื่อวานเป็นวันเกิดแม่คุณ** ก็เลยโทรไปหา แฮปปี้เบิร์ดเดย์ คุยกันนิดหน่อย ก่อนแม่คุณจะบอกว่าจะกินกันที่บ้านไม่มีแขกที่ไหนหรอก แต่ไอ้ไม่มีแขกของแม่คุณเนี้ยแหละเคยทำให้คนในครอบครัวเหงาหงอยกันรมาแล้วเพราะบางปี มีแต่แขก เพื่อนฝูงของแม่ทั้งนั้น คนในครอบครัวเลยต้องแอบเงียบๆอยู่ข้างๆงานเสมอ ครั้งนี้เราก็เลยตัดใจเอาไว้แล้วว่าให้แม่คุณจัน ปาร์ตี้กับเพื่อนๆไปก่อน และเดี๋ยวค่อยกินกันเองในครอบครัวอย่างนั้นดีกว่า เพราะไม่เช่นนั้นกร่อยแน่ๆ

ครอบครัวเราเป็นครอบครัวที่ไม่ใหญ่ไม่เล็ก สมาชิกในครอบครัวมี5คนทุกคนยังอยู่ครบ ถึงแม้ปะป๊าจะ60กว่าแล้ว แกก็ยังแข็งแรง…แต่ต้องไปทำฟันบ่อยๆ ส่วนแม่คุณก็50ปายแล้ว ตอนนี้เรียนปริญญาตรีอยู่ เพราะอยากเล่นการเมือง เห็นแกว่าอย่างนั้น….ผมเป็นพี่ชายคนโต มีน้องชาย1คนและน้องสาวอีก1คน ผมและน้องชายมีครอบครัวแล้วส่วนน้องสาวอยู่เมืองนอก ไปเรียนอะไรก็ไม่รู้แต่เห็นว่าอยากจะเรียนให้มันจบป.ตรีแล้ว หลังจากทำงานมานาน ไม่รู้ว่าอายุ30 มันจะเรียนจบหรือเปล่า เวลาเค้าให้เรียนไม่เรียนไง ซ่า…อยากไปอยู่เมืองนอกตั้งแต่เรียนจบใหม่ๆ เด็กสปอยก็เงี้ย….

พูดถึงเรื่องเส้นทางชีวิตของเราพี่น้อง3คนแปลกดีนะ เพราะดุเหมือนพระเจ้าจะขีดมาให้ตั้งแต่เด็กเลย เพราะน้องสาวผมคนนี้มันจะเป็นอะไรที่ชอบอะไรเป็นฝรั่งเป็นเมืองนอกตั้งแต่เด็กๆชอบภาษาอังกฤษ บ้าคลั่งศิลปินต่างชาติ และทุกวันนี้แฟนที่คบกันอยู่ทุกวันนี้ก็เป็นฝรั่ง นั่นไง ไม่รู้จะเรียกว่าได้ดุลหรือเสียดุล น่าจะทั้งได้และเสียไปพร้อมๆกันแน่ๆไอ้ดุลเนี้ย ………..ส่วนน้องชายนั้นก็สนใจเรื่องศิลปะตั้งแต่เล็ก วาดรูปได้ดีกว่าเราตลอดมาเรียนก็เก่งกว่าแต่ติดขี้เกียจ ในสมัยเป็นวันรุ่น บอกได้คำเดียวว่าสุดยอด มันเที่ยวทุกวัน…หนีเที่ยวเป็นอาชีพ…จนเรียนจบทุกวันนี้เป็นสถาปนิกออกแบบงานใหญ่หลายงานเป็นมือวางอันดับต้นของบริษัทต่างชาติ อยู่ใกล้กับผมเนี้ยหละ…

ส่วนผมเอง แปลกอยู่เหมือนกัน ชอบแสดงออกตั้งแต่เล็กๆ ใครเต้นก็อยากไปเต้นกับเขาทั้งๆที่ครูไม่เลือก ก็พยายามไปแอบดูเขาซ้อมทุกวัน จนครูให้ไปเต้นออกงานด้วย จนมามัธยมเช่นกัน เห็นอาจารย์เขาซ้อมดนตรีกันกับเพื่อนคนละห้อง ซึ่งไม่สนิทเราก็ไปบอกเขาว่าขอร้องได้มั๊ย อาจารย์ก็ให้ไปลอง…และกลายเป็นนักร้องในที่สุด เล่นละครเอ่ย เป็นประธานคณะก็เป็น ….จนมามหาลัย เขามีประกวดก็ออกไปได้ที่3 ครั้งนั้นไม่ผิด เพราะมีเป็นงานคาราโอเก (โชคดีจริง) แหม….แต่เชื่อมั๊ยว่า เป็นคนที่ชอบร้องเพลงแบบร้องผิดท่อนเป็นประจำ ไปประกวดก็ผิดท่อน ไปร้องในงานโน้นงานนี้ก็ผิดท่อน ตอนไปประกวดบางที ผมต้องถือเนื้อเพลงเลย ฮามาก แต่เสือกชนะ เพราะกูมันอย่างเดียวอย่างอื่นมิสน รางวัลอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของโรงเรียนแล้ว ………….

ตอนไปทำกิจกรรมที่ธรรมศาสตร์ตอนงาน20ปี14ตุลา ตอนนั้นเป็นก็ไปช่วยเรื่องโน้นมั่วไปหมด จนไปยุให้พี่ๆเขาทำละครเวที และบอกเขาว่าถ้าไม่ให้เลยโดน….เพราะอยากเล่น สุดท้ายก็ได้เล่น จำได้ว่าคนดูเต็มเลยที่หอประชุมใหญ่….เคยกลับมานั่งคิดอยุ่เหมือนกันว่าจริงๆแล้วเราเกิดมาเพื่อทำงานในวงการนี้อย่างแน่นอน

เคยมีพี่ๆหลายคนที่พยายามออกจากงานวงการมายา แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอดกลับมาทำอีก แต่ก็ไม่เสมอไปเพราะยังมีอีกหลายคนหนีพ้น ร่ายมายาวเกือบลืมอีกเรื่องซะได้เมือ่วานนี้ชำระหนี้ที่เป็นของขวัญจากคุณแม่ยายมอบให้หมดเรียบร้อย พยายามอยู่หลายปีทีเดียว…………..สบายใจซะที …ไม่รู้เขียนไรเรื่อยเปื่อยจริงๆ ตอนแรกกะว่าจะเขียนอีกเรื่องตอนนี้กลายเป็นอีกเรื่องแล้ว……

ปล.แม่คุณ คือ คุณแม่ของผมเอง เป็นคำเรียกที่มันเริ่มมาจากผมตั้งแต่เล็กๆ แม่เล่าให้ฟังว่า “บอกให้มันเรียกคุณแม่ๆ มันก็เรียกแต่แม่คุณๆ “ นั่นแหละความครีเอทของผมตั้งแต่เด็กๆ….