คืนนี้ตั้งใจจะเขียนเล่าเรื่องที่มาของ “เดญาพอ” ใหฟัง แต่บังเอิญมีเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่ง โทรมาคุยเรื่อง “พายุไซโคลนนาร์กิส” (Cyclone Nargis) เขารู้สึกเศร้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ เพราะพายุที่ว่านี้ได้ทำให้ความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้ง คนพม่าจำนวนกว่าสามหมื่นต้องจบชีวิตกับพายุที่ถล่มเมื่อวันเสาร์ที่ ๓ พฤษภาคมที่ผ่านมา และมีผู้ที่สูญหายอีกจำนวนมาก ส่วนผู้ที่รอดชีวิตมาได้ก็ต้องเจอกับปัญหาขาดแคลนน้ำดื่ม อาหาร ยารักษาโรค และปัญหาสุขภาพ ไม่ว่าจะเป็นมาเลรีย ท้องร่วง และโรคตาแดง

ทำให้เราต้องพักเรื่องที่จะเล่าเรื่อง “เดญาพอ” ไปก่อน ซึ่ง “เดญาพอ” เองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับพม่าอยู่มาน้อยจึงอดไม่ได้ที่จะต้องเขียนถึงเหตุการณ์อันน่าสลดครั้งนี้ไม่ได้ ส่วนเรื่องเดญาพอคงจะเล่าให้ฟังในวันหลัง

ความรู้สึกของเราเองต่อพายุนาร์กิส เหมือนผีซ้ำด้ำพลอยยังไงก็ไม่รู้ เพราะที่ผ่านมาประชาชนชาวพม่าก็ทุกข์ยาก กับระบบเผด็จการพม่าอยู่แล้ว แต่แล้วก็ต้องมาเจอกับภัยธรรมชาติซ้ำเติม ตามที่ได้ติดตามรายงานข่าวจากหนังสือพิมพ์ออนไลน์ มีรายงานข่าวว่า รัฐบาลอินเดียได้แจ้งเตือนไปยังรัฐบาลทหารพม่าก่อนหน้าที่พายุจะถล่มถึง ๔๘ ชั่วโมง แต่รัฐบาลทหารพม่าก็ไม่ได้ทำอะไร แถมหลังจากที่เกิดเหตุ ชาวบ้านก็บอกว่าไม่มีทหารออกมาทำอะไรเลย มีแต่พระสงฆ์เท่านั้น และยังมีเสียงซุบซิบใน pantip.com ว่า เหตุที่รัฐบาลทหารพม่าย้ายเมืองหลวงไปที่ใหม่นั้น ก็อาจจะเป็นไปได้ว่า รัฐบาลทหารพม่ารู้แล้วว่าจะเกิดพายุไซโคลนนาร์กิสขึ้น

ตอนที่ติดตามข่าว เราก็ถามตัวเองเหมือนกันว่า เราจะทำอะไรได้บ้าง นอกจากส่งใจไปเป็นกำลังใจ รัฐบาลไทยเองก็ส่งเงิน อาหาร และยาไปช่วยเหลือแล้ว เราก็นึกไม่ออก

แต่พออ่านข่าวที่สุรินทร์ พิศสุวรรณ วิจารณ์ถึงสาเหตุที่พายุไซโคลนนาร์กิส สร้างความเสียหายแก่ชีวิตและทรัพย์สิน ในพม่าว่า เป็นเหตุมาจากการทำลายป่าชายเลน และตัดต้นไม้ในช่วงที่ผ่านมา ทำให้เราคิดว่า ประเทศไทยควรจะกลับมาดูเรื่องนี้กันบ้าง เพราะประเทศไทยเองก็ได้ทำลายป่าชายเลนไม่น้อยไปกว่าพม่า เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากให้เกิดความสูญเสียอย่างพม่า เราก็ควรจะมาช่วยกันพลิกฟื้นป่าชายเลนหรือป้องกันไม่ให้มีการทำลายป่าชายเลนให้มากไปกว่านี้

บทเรียนจากพม่าครั้งนี้ น่าจะเป็นเครื่องเตือนใจให้พวกเรา ได้หันมาเคารพธรรมชาติกันให้มากขึ้น  ภัยธรรมชาติได้เตือนพวกเราหลายครั้งหลายครา แต่พวกเราก็ไม่เคยหราบจำ ยังคงเสพสุขกันไปวันๆ

แต่เมื่อถึงวันที่ภัยมาถึง พวกเราก็ต้องมาเช็ดน้ำตาจากการสูญเสีย ทำไมพวกเราไม่ยอมเริ่มลงมือกันช่วย สร้างโลกใบนี้ให้ปลอดพ้นจากภัยธรรมชาติกันบ้าง

คงเป็นเพียงคำถามที่เราเองได้แต่ถามกับตัวเองว่า ทำไม??????

ขอบคุณมากๆ สำหรับบทสนทนาทางโทรศัพท์บ่ายนี้ ที่ช่วยให้เราหยุดคิดที่จะเขียนเรื่องตัวเอง และนำไปสู่การระลึกถึงประชาชนชาวพม่า ที่กำลังเผชิญกับผลของพายุไซโคลนนาร์กิสอยู่ในตอนนี้

ปล. สำหรับภาพแม่ชีได้มาจากเว็บไซด์ BBC: www.news.bbc.co.uk 

เดญาพอ