“เดญา” เป็นภาษากะเหรี่ยงสะกอว์ แปลว่า เดือนพฤษภาคม และ “พอ” หมายถึง ดอกไม้ ฉันจึงเอามารวมกันเป็น เดญาพอ ฉันเรียนรู้คำเหล่านี้จากเพื่อนๆ ชาวกะเหรี่ยง จากประเทศพม่า

แรกที่ฉันได้ยิน ฉันชอบมันมาก เพราะมันมีนัยน์กับฉันหลายอย่าง ฉันเองเกิดในเดือนนี้ เป็นเพศที่ผู้คนชอบเปรียบกับดอกไม้

ในเดือนนี้ยังมีนักคิดนักเขียนหลายคน รวมทั้งพระหลายรูป ที่ฉันชื่นชอบ เกิดและตาย ไม่ว่าจะเป็น คาร์ล มาร์กซ ท่านพุทธทาส  หลวงพี่ไพศาล จิตร ภูมิศักดิ์ และท่านปรีดี พนมยงค์.......

และยังมีมิตรสหายต่างเพศและวัย หลายคนที่เกิดเดือนนี้เช่นกัน

นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์การสูญเสียในเดือน พฤษภา ปี ๒๕๓๕ ซึ่งบางคนเรียกว่า พฤษภาทมิฬ แต่บางคนเรียก พฤษาประชาธรรม ซึ่งวันนี้คือ ๑๗ พฤษภาคม เป็นวันครบรอบ ๑๖ ปี ของเหตุการณ์นี้ มูลนิธิพฤษภาประชาธรรม ได้จัดงานรำลึกการสูญเสียกันที่สวนสันติพร ข้างสำนักงานสลากกินแบ่ง และที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีการเสวนา บทกวี และดนตรี

แต่พฤษภาคมปีนี้ ชาวโลกต้องตะลึงกับเหตุการณ์ภัยธรรมชาติที่หนักหนาสาหัส และทำให้เราต้องสูญเสียและสูญหาย เพื่อนร่วมโลกไปถึงสองครั้ง

ครั้งแรกเมื่อวันที่ ๓ ที่ประเทศพม่า พายุไซโคลนนาร์กีสเข้าพัดพาชีวิตผู้คนและบ้านเรือน จนวันนี้พี่น้องชาวพม่า ก็ยังดิ้นรน รอคอยความช่วยเหลือจากภายนอก พี่น้องในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ ยังไม่ได้รับความช่วยเหลืออย่างเต็มที่  ไม่ว่าจะเป็น อาหาร ข้าวปลา ยารักษาโรค อุปกรณ์ ซ่อมแซมบ้านเรือน  เพราะรัฐบาลทหารพม่าค่อนข้างเข้มงวดกับคนต่างชาติที่จะเข้าไปช่วยเหลือ แม้แต่นักข่าวก็ยังถูกห้ามเข้าพื้นที่ และรัฐบาลทหารยังจำกัดการออกวีซ่าให้กับเจ้าหน้าที่ต่างชาติ ที่ต้องการไปช่วยเหยื่อจากนาร์กีส สำหรับสถานฑูตพม่าในประเทศไทย ออกวีซ่าให้ ๕๐ คนต่อวัน และยังขอเอกสารการทำวีซ่า เพิ่มมากขึ้นกว่าสถานการณ์ปกติ

และถัดมาเมื่อวันที่  ๑๒ แผ่นดินไหวในพื้นที่มณฑลเฉสวน ประเทศจีน มีผู้บาดเจ็บกว่าเรือนแสนและ ล้มตายอีกกว่าห้าหมื่น และหลังจากแผ่นดินครั้งนี้เพียงสี่วัน ก็เกิดอาฟเตอร์ช็อคอีกครั้ง

แต่เมื่อวานนี้ (๑๖) เป็นวันที่พลังของฉันกลับคืนมา ฉันได้เห็นเมล็ดพันธ์สันติ ก่อเกิดขึ้นอีกกว่า ๒๐ เมล็ดพันธ์ ที่มาจากทั่วทุกสารทิศ ไม่ว่า เหนือ กลาง ใต้ อีสาน และยังมีเมล็ดพันธ์จากชาติพันธ์กะเหรี่ยง ประเทศพม่า เขาเหล่านี้ได้ร่วมกันเขียนบทเพลงอำลา โดยเนื้อหากลั่นกรองและเรียบเรียงขึ้นมา จากประสบการณ์การเรียนรู้ร่วมกันในค่ายเยาวชนเมล็ดพันธ์สันติวิถี ซึ่งจัดมาตั้งแต่วันที่ ๑๖ เมษายน– ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๕๑ โดยศูนย์ศึกษาและพัฒนาสันติวิธี มหาวิทยาลัยมหิดล

“ใช่เป็นอื่น”

ชาวเขาเผ่าอีก้อ ใครนี้หนอชอบเรียกกัน

อาข่าคือชื่อฉัน ไฉนกันเรียกอีก้อ

มานิคือตัวเรา แต่ใครเขาเรียกซาไก

บ้านเราอยู่ป่าใหญ่ ดงพงไพรในหุบเขา

อีสานบ้านเพือนฉ้น ทุกเช้าวันเคยพบหน้า

จากกันเนิ่นนานมา เพื่อนบอกว่า... “เขาคือลาว”

แผ่นดินที่เราอยู่ ใครก็รู้เท่าเทียมกัน

แผ่นฟ้ากว้างใหญ่นั้น ไม่เคยกั้นสัมพันธ์เรา

แบ่งแยกและแบ่งเขา แบ่งว่าเราแตกต่างกัน

ความจริงชาติพันธ์ ของเรานั้นไม่ต่างเลย

มลายูขานว่าแขก ถูกแบ่งแยกชาติพันธุ์

ชุดขาวสวมใส่นั้น ภาคทัณฑ์ว่าก่อการณ์

ปกาเกอญอข้าคือคน เขาแบ่งชนคนไร้ค่า

ประวัติศาสตร์เนิ่นนานมา จารึกว่ากะเหรี่ยงไทย

ความจริงชาติพันธ์ ของเรานั้นไม่ต่างเลย

ฉันเห็นด้วยกับบทเพลงบทนี้ หากเราเปลือยเปล่าชีวิตกันออกมา ก็จะพบความจริงว่า แท้จริงเราไม่ต่างกันเลย เพราะเราทุกคนก็ คือ คน ที่มีทั้งโลภ โกรธ หลง แล้วเราจะฆ่าฟัน โกรธ เกลียด กันไปเพื่ออะไร?

ใช่หรือไม่เราต่างมีชีวิตอยู่ เพื่อจะขัดเกลาชีวิตให้เป็น “มนุษย์อย่างแท้จริง” 

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีก ๑๓ วันก่อนที่เดือนนี้จะผ่านพ้นไป ฉันหวังว่าในช่วงวันเวลาที่เหลืออยู่ พวกเราจะไม่ได้ยินข่าวโศกนาฏกรรม ใดๆ เกิดขึ้นอีก

ส่วนฉันยังรอคอยอย่างมีความหวังว่าจะได้เดินทางไปย่างกุ้งในเร็ววันนี้

เดญาพอ ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๕๑

ปล. ดูภาพและเรื่องราวเพิ่มเติมเกี่ยวกับ"เมล็ดพันธ์สันติ"ได้ที่ http://www.oknation.net/blog/narapong-sak