ตอนนี้ก็กำลังวุ่นวายกับการเจรจาเพื่อขยายปั๊มเพิ่มอีก 1 ที่....กะว่าทำควบ 2 ปั๊มอีกซักสี่ซ๊าห้าปี(ถ้าตกลงกันได้)...เหนื่อยรอบเดียว...แล้วค่อยพัก...

วันนี้พอมีเวลา...ก็เลยขอเผาลูกน้องปิดท้ายอีกรอบ (รอบหน้าจะเผาลูกค้าแทน)

นอกจากพวกที่เล่ามา...แล้วก็มีพวกหัวใจไม่แข็งแรง...อกหักรักคุดตุ๊ดเมิน...ครอบครัวแตกแยก...ให้ต้องคอยไกล่เกลี่ย...แก้ปัญหา...เตือนสติ...ให้กำลังใจ..ถ้าไม่ดีขึ้น...ก็ต้องถึงขั้น " ด่าเรียกสติ " (ส่วนใหญ่จะได้สติในขั้นตอนนี้...ฮา...)..

ที่พูดมานี่ขั้น ชิว...ชิว...พบเห็นได้บ่อย...แต่ไอ้ประเภทขั้น Advance นานๆเจอที...นี่สิ...น่าปวดหัว...

มีอยู่รายนึง...สมมติชื่อ...นายยูนิฟ ( ป้องกันการโดนฟ้อง )...

วันดีคืนดี...ก็เดินร้องให้มาหาบอกว่าเมียหนีไปกับผู้ชายอื่นแล้ว...

หลังจากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตากินเหล้าเมาปลิ้น..งานการไม่เป็นอันทำ...

เลยต้องเรียกมาคุย...ทั้งปลอบ...ทั้งให้กำลังใจ...จนกลับมาทำงานแบบทำบ้างหยุดบ้างได้หลายวัน...ก็นึกว่าดีขึ้นแล้ว..

อยู่ๆลุงพรก็เดินหน้าตื่นมาบอกว่าเจ้ายูนิฟเอาเบอร์โทร.น้องสาวให้...แล้วบอกว่าทนไม่ไหวแล้ว...จะผูกคอตายคืนนี้...

เลยต้องเรียกมาคุยอีกรอบ...ปลอบก็แล้ว...ไม่ดีขึ้น...ขู่ก็แล้ว...ก็ไม่ดีขึ้น...เลยโมโห...ใส่เป็นชุด...

.....

แม่มด : เธอตายแล้วเค้าจะรู้ไม๊...ก็ไม่รู้......เค้าจะเดือดร้อนไม๊...ก็ไม่เดือดร้อน...เค้าไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้...คนที่เดือดร้อนก็คือพ่อแม่พี่น้องเธอแล้วก็ชั้นนี่...ต้องมานั่งทำศพเธอ...ต้องมานั่งเสียใจ ( และกลัวผี )...ชั้นถามหน่อย...เค้าหนีไปกับผู้ชายอย่างนี้...ถ้าเค้ากลับมาเธอจะเอาไม๊ ???..

เจ้ายูนิฟ  :  ไม่เอาครับ...ผมทำใจไม่ได้...

แม่มด  :  เออ...เค้ากลับมาเธอก็ไม่เอาเค้า...แล้วเธอจะฆ่าตัวตายไปทำไม(วะ)...เค้าไม่เอาเธอก็เพราะเธอทำตัวสำมะเลเทเมา...ทำไมไม่ปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น...นี่ถ้าเค้ามาเห็นเธอตอนนี้เค้าก็คิดสิ...ว่าคิดถูกแล้วที่ไม่เอาเธอ...ทำไมไม่ทำให้เค้าเสียดายที่ทิ้งเธอไป...บลา....บลา....บลา...

......

พูดยังไม่ทันจบ...เจ้ายูนิฟก็ปล่อยโฮบอก...แม่ครับ...ผมไม่ฆ่าตัวตายแล้วครับ(เปลี่ยนเป็นฆ่าแม่แทนดีกว่าคร้าบ)..

เลยบอกไปว่า....ต่อไปนี้...เธอต้องมาทำงานทุกวัน...ห้ามอยู่คนเดียว...ขืนอยู่คนเดียวในห้องเธอก็คิดเตลิดเปิดเปิงไปเรื่อย...จะทำไปเหม่อไป....ทำไปร้องไป...ชั้นไม่ว่า....แต่ต้องมาให้ชั้นเห็นหน้าทุกวัน...

หลังจากนั้นก็พยายามเรียกมาทำงานในสายตาและใช้ให้ทำโน่นทำนี่....เพื่อให้เพลินๆลืมๆไป...

สักพัก...สังเกตุเห็นว่าดีขึ้นก็เริ่มเบาใจ...

แต่อยู่ๆวันนึง...ก็มีโทรศัพท์มาจากเจ้าของห้องเช่า (ที่เช่าให้เป็นที่พักพนักงาน) โทรมาฟ้องว่าเจ้ายูนิฟยังเมาหัวราน้ำทู้กวัน..

ที่สำคัญ...พอเมาได้ที่ก็จัดรายการ " หนอนชาเชียวโชว์(โนชาร์จ) " ทั้งชุดพนักงาน...จนเป็นที่เลื่องลือไปทั้งคนทั้งปั๊ม...

อึ้งสิค่ะ....ทั้งโมโห...ทั้งขำ...ทั้งจึ๋ยๆๆ...

โธ่..............เวลาโชว์ทำไมไม่ถอดชุดพนักงานออกซะก่อนฟร๊ะ..

เดี๋ยวเค้าก็หาว่าปั๊มเป็นสปอนเซอร์อ่ะดิ...

ทำอะไรไม่เห็นแก่หน้าชั้นบ้างเล้ยยยยย...

เครียดกิน...หันไปปรึกษาป้าแอนนี่...

....

แม่มด : ดู่..ดู๊...ดู...ดูมันทำ...เฮ้ออออ....น่าโมโหจินๆ..

ป้าแอนนี่ : โมโหที่คนกันเองในปั๊มไม่ให้ดู...ดั๊นเอาไปให้คนนอกดูก่อนซะงั้นอ่ะดิ

แม่มด : บ้า...เรากะลังเครียดอยู่...มึนตึ้บ...มึนตึ้บ...

ป้าแอนนี่ : เอ...หรือว่าเค้ากำลังทำประชาพิจารณ์...ขอความเห็นผู้ช..มว่า.....ดูดิ๊...ดูดิ๊...เพราะไอ้นี่หรือเปล่าที่ทำให้เมียหนี..

.....

เฮ้อ...ท่าจะไม่ได้เรื่อง...

แล้วถ้าจะให้คุยเอง...มันก็อะจึ๋ย...อะจึ๋ย...ดึ๋ย...ดึ๋ย...ยังไงไม่รู้..

ก็ชั้นเป็นผู้หญิง(นะยะ)...ขืนคุยไป....กลัวเด็กมันอายแล้วพาลฆ่าตัวตายจริงๆ..

สุดท้าย...ต้องให้ป๊าเป็นคนคุย...และเราแค่พูดปิดท้ายให้เจ้ายูนิฟฟังง่ายๆแบบ...แม่หญิงน้ำใจงามว่า..

"

จุดจบของสิ่งที่เธอทำมี 2 อย่างคือ...ถ้าไม่ถูกจับ...ก็ถูกรุมกระทืบ

ถ้ายังไม่อยากตาย...และยังอยากทำงานอยู่...ต้องเลิกเมาและเลิกโชว์

ถ้าทำไม่ได้...ก็กลับบ้าน (ต่างจังหวัด) ไปซะ

"

.............