บันทึก ความในใจ... ตอนที่1

                     พ่อฉันเปลี่ยนไป  เมื่อ 19 กันยายน 2549 

14 กันยายน 2550

.ณ.กรุง ลอนดอน  บ้านหลังหนึ่งอันเงียบสงบ

              เวลาผ่านไป เร็วจัง ไม่กี่วันก็ครบปีแล้วซินะ  วันนี้ฉันมีความสุข ที่ตัวฉัน คุณพ่อ คุณแม่และพี่ทั้งสองคนได้อยู่กันพร้อมหน้า คุณแม่กำลังคลุกอยู่ในครัวกับแม่บ้านที่ติดสอยห้อยตามกันมานาน นานเหลือเกินที่ไม่ได้เห็นคุณแม่แสดงฝีมือทำอาหาร ส่วนพี่ชายของฉันก็ยังคงสาละวนคุยโทรศัพท์ ซึ่งดูแล้วคงไม่วางสายง่ายๆ  ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นสาวๆ  แต่จะเป็นคนไหน ฉันไม่รู้ เห็นเปลี่ยนได้ตลอดเวลา ส่วนพี่สาวที่ทำท่าคร่ำเคร่งเหมือนอ่านหนังสือตำราเล่มโต แต่สายตากลับจ้องดูแต่การ์ตูนโดราเอมอน   ส่วนคุณพ่อนั่งอยู่ระเบียงเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงวันเก่าๆ  พร้อมแก้วไวน์ใบเขื่อง ส่วนตัวฉันนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาสีฟ้าตัวโปรด  แอบชะเง้อมองคุณพ่อ โดยไม่อยากไปรบกวนท่าน   ฉันชื่นชมคุณพ่อมาก เวลาคุณพ่อ  ทำงานทำการอะไรจะคิด มีการวางแผนอย่างมีขั้นตอน รอบคอบ เป็นระบบ   แต่หลังจากเรื่องราววันนั้น ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป

              พ่อที่เข็มแข็ง กลับอ่อนแรง 

              พ่อที่เคยสดใสร่าเริง  กลับดูเคร่งขรึม ไร้อารมณ์

              พ่อที่เคยกระฉับกระเฉง ว่องไว กลับดูเชื่องช้า เซื่องซึม

              พ่อที่เคยพูดเร็วกว่าใจคิด  กลับต้องหยุด..ให้คนอื่นพูดแทน

              พ่อที่เคยเชื่อมั่นสั่งการด้วยตัวเอง กลับต้องเงี่ยหู..รอรับคำปรึกษา

              พ่อที่เคยตัดสินใจแบบฟันธงเด็ดขาด กลับดูละล้าลังเล วกไปวนมา

              พ่อที่เมื่อก่อนมีคนห้อมล้อมหน้าหลัง วันนี้กลับดูโดดเดี่ยวอ้างว้าง

              พ่อ..... คุณพ่อเปลี่ยนไปจริงๆ

           ฉันคิดว่า พ่อทำใจไม่ได้..คงเหมือน zinidine zidanne ที่พลาดขาดสติชั่ววูบ โดนยั่วยุ เอาหัวไปโหม่งพุงแทนลูกบอล โดนไล่ออก หมดสิทธิ์แก้ตัว แถมชื่อเสียงที่อุตส่าห์สั่งสม มามัวหมองเพียงชั่วข้ามคืน ฉันสงสารท่านเหลือเกิน

            ฉันค่อยๆเคลิ้มหลับไป  ด้วยรอยยิ้มมุมปาก  ภาพที่คุณพ่อโอบกอดปกป้องฉันพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า กับปัญหาที่แคลงใจของคนในสังคม.ใครบางคนอาจว่าท่านเสแสร้ง แต่สำหรับฉัน   ท่านคืออัศวินผู้กล้าอย่างแท้จริง