สองชั่วโมงก่อน ตอนกำลังอีดิตต้นฉบับอยู่หน้าจอคอมพ์
อยู่ดีๆ ความคิดก็ไหลโพล่งเข้ามาในหัวเป็นชุด
ได้ยินความคิดตัวเองพูดขึ้นเป็นประโยคเชิงเทศนา
ซึ่งปกติไม่เคยพูดกับตัวเองหรือใครๆ แบบนี้
เลยรีบผละจากงานตรงหน้ามากุลีกุจอพิมพ์เก็บไว้ก่อนจะลืม

ความคิดนั้นบอกว่า

เป็นอะไร....เป็นให้ดีที่สุด

ทำอะไร....ทำให้ดีที่สุด

คิดอะไร....คิดให้ดีที่สุด

ไม่ช้าก็เร็วหนทางจะเปิดให้เอง

จริงแท้ต่อตัวเองไว้ จริงแท้ต่อสิ่งที่ทำ
จริงแท้ต่อความรักในความรู้สึก

ทำให้ดีที่สุด คงศรัทธาไว้ อย่ายอมแพ้ง่ายๆ

เดี๋ยวหนทางจะเปิดให้เอง

พิมพ์เสร็จก็มานั่งคิดว่า "มาจากไหนวะ กูไม่ได้คิดนี่หว่า"
วินาทีนั้นรู้สึกได้เลยว่ามันทั้งมีพลัง ให้พลัง กระจ่าง และกระทบห้วงอารมณ์อย่างมาก

ตอนกำลังพิมพ์อยู่นี้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า
เมื่อวาน ก่อนเข้านอนตอนเช้า
ตัวเองมีอารมณ์หม่นๆ
สับสนแกมไม่แน่ใจในเส้นทางชีวิต
ไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไรต่อไป...ไม่รู้เลย
ไม่แน่ใจว่าที่ผ่านมาเราหลอกตัวเองหรือเปล่า
ฝันเฟื่องงมงายไปว่า "The Promised Land" มีอยู่จริง
ละเมอเพ้อพกไปเรื่อยๆ เหมือนคนที่ไม่ได้อยู่กับโลกของความเป็นจริง

รู้สึกเหมือนกำลังขับรถไปบนถนนในต่างจังหวัดตอนกลางคืน
บรรยากาศเงียบสงัดตัดเสียงหรีดหริ่งเรไรระงม
รถราร่วมทางก็ไม่ค่อยมี จุดหมายก็อีกยาวไกล
ขับๆ ไป ไฟทางไฟรถก็เสือกดับไปอีก
ทั้งๆ ที่มันไม่ควรจะดับ และไม่มีเหตุผลที่จะดับ
ขับไปทั้งมืดๆ อย่างนั้น
แถมขับไปเรื่อยๆ ถนนที่ทอดยาวก่อนหน้านี้ก็หายไปเฉยๆ

"Father, why have you forsaken me?
I'm serving you with all my heart and soul.
And why have you forsaken me?"

************