จริงๆ ก็ไม่คิดจะมีบล็อกเบล็อกอะไรกับเขาหรอก
รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนเขียนหนังสือเก่งเหมือนใครเขา
และก็ไม่มีอะไรให้เขียนมากมายขนาดต้องมีบล็อคส่วนตัว

แต่หันไปหันมาก็เห็นคนรอบข้างมีกันเกือบหมดแล้ว
ไอ้เราก็กลัวจะเชย กลัวตกยุค กลัวไม่ทันสมัย
หันรีหันขวางอยู่พักใหญ่ก็ตกลงใจว่า "เอามั่งก็ได้วะ"
จะได้ไม่ตกรถด่วนขบวนสุดท้าย
คิดได้อย่างนั้นก็กระมิดกระเมี้ยนไปทำบล็อคกับเขาบ้าง
ทั้งที่ยังไม่มีไอเดียว่าจะเอามาเขียนอะไร
แต่ไม่เป็นไร ทำไปก่อน เพราะของขึ้นแล้ว อิอิ

พอไป register เรียบร้อยจะปล่อยให้ว่างๆ ก็กระไรอยู่
ต้องหาอะไรเขียนใส่ไปสักหน่อย
ก็เลยเริ่มคิดว่าจะเขียนอะไรดี

เออ...เขียนอะไรดี?

ไม่คิดมาก่อนเหมือนกันว่า
ปัญหานี้จะทำให้เกิดคำถามตามมาอีกข้อ
นั่นคือ ถ้าอยากได้คำตอบว่าจะเขียนอะไร
เราก็ต้องรู้ก่อนสิว่าเราจะเขียนไปทำไม
พอรู้เหตุผลที่จะเขียนแล้วจะได้รู้ว่าจะเขียนอะไรดี

เออ...เขียนไปทำไม?

แต่ละคนคงมีเหตุผลที่จะเขียน (บล็อก) ต่างกันไปร้อยแปด
ในสถานการณ์อื่นหรือเวลาอื่น ผมอาจเขียนด้วยเหตุผลอย่างหนึ่ง
แต่ในที่นี้รู้สึกว่าแรงจูงใจในการเขียนกลับต่างออกไป
ผมได้คำตอบที่อาจฟังดูเห็นแก่ตัวไปสักหน่อย
นั่นคือ เขียนให้ตัวเองอ่านดีกว่า

เขียนให้ตัวเองอ่าน?

ผมคิดว่าคำว่า "เขียนให้ตัวเองอ่าน" มีความหมายหลายมิติ
แน่นอนละ เวลาเราเขียนอะไรสักอย่าง
เราก็คาดหวังว่า อย่างน้อยคงมีสักสองสามคนได้อ่าน
เป็นช่องทางให้เราสื่อสารความคิดและห้วงอารมณ์กับคนอื่นบ้าง
อันนี้คงเป็นแรงขับตามธรรมชาติของมนุษย์

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลักที่ทำให้อยากเขียนบล็อก
แต่เพราะ...ธรรมชาติอย่างหนึ่งของการเขียนนั้นก็คือ
ไม่มีทางที่เราจะเขียนอะไรออกไปโดยไม่ผ่านตัวเราก่อน
โป๊ะเช๊ะ ....มันต้องผ่านเราก่อนจะไปถึงคนอ่าน
แล้วเราอยากอ่านอะไร อยากให้อะไรผ่านตัวเรา
หรือพูดให้ตรงกว่านั้นก็คือ อยากให้พลังงานอะไรผ่านตัวเรา

ส่วนตัวเห็นว่า เราสามารถเขียนได้สองลักษณะคือ
เขียนเพื่อจรรโลงจิตใจ รับใช้สิ่งดีงาม
หรือไม่ก็เขียนแบบถ่มถุยสวะเน่าเสีย
ผมเลือกได้ว่าจะเขียนแบบไหน
แต่ไหนๆ จะเขียนให้ตัวเองอ่านทั้งทีแล้ว
ทำไมไม่เขียนสิ่งที่มันจะเกื้อหนุนตัวเองหน่อยเล่า
พอได้แนวทางอย่างนี้ก็เริ่มชัดเจนมากขึ้นว่า
ตัวเองจะเขียนไปเพื่ออะไร

ภายใต้โจทย์นี้ การเขียนช่วยผมได้หลายอย่าง
เท่าที่นึกออกตอนนี้ก็คือ มันช่วยให้ผม...

1. ได้แสดงออกหรือระบายสิ่งที่เอ่อท้นอยู่ข้างใน
2. ได้ทำความรู้จักหรือเข้าใจตัวเอง
3. ได้ประมวลและจัดระบบความคิดตัวเองให้ชัดขึ้น
4. ได้ขัดเกลาและเยียวยาตัวเอง
5. ได้ย้ำเตือนหรือตอกย้ำบางอย่างกับตัวเอง
6. ได้กลับสู่ภายใน ได้อยู่กับปัจจุบันขณะของตัวเอง
7. ได้แบ่งปันส่วนหนึ่งของตัวเราแก่ผู้อื่น ได้เชื่อมโยงกันและกัน
8. ได้ประกาศตัวเอง
9. ได้พัฒนาตัวเอง

ผมคิดว่าถ้าตัวเองใส่ใจให้ดี
ทั้งหมดนี้จะเป็นประโยชน์ต่อตัวผมมากๆ
แค่การเขียนง่ายๆ ก็มีศักยภาพที่จะเป็นกิจกรรมสำคัญของชีวิตได้
และในการนี้ผมเชื่อว่า คนที่จะได้รับอานิสงค์คงไม่ได้มีแต่ตัวผมคนเดียว

...แม้กระทั่งการเขียนตอนนี้ ผมก็ยังเขียนให้ตัวเองอ่านอยู่ดี...