ดูตัวเองออกจะเฉื่อยชากับงานหนังสือแห่งชาติประจำซัมเมอร์นี้พอควร

อาจเพราะอากาศร้อน อาจเพราะอากาศหม่นๆ อาจเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย

และอาจเพราะหนังสือที่ซื้อมาจากงานหนังสือหลายครั้งที่ผ่านมายังคงกองระเกะระกะอยู่บนโต๊ะ แถมยังไม่ได้เปิดอ่านอีกต่างหาก บางเล่มฝุ่นเริ่มเกาะ แสดงถึงความเอาใจใส่ของเจ้าของหนังสือได้เป็นอย่างดี

เมื่อการซื้อหนังสือมาเก็บไว้กลายเป็นการแช่แข็งความรู้ ซึ่งไม่ได้นำเข้าสู่หัวสมอง ทั้งที่รวมแล้วลงทุนไปเป็นพันๆ เลยตั้งใจไว้ว่างานหนังสือคราวนี้คงไม่ได้แอ้มเงิน (อันน้อยนิด) ในกระเป๋าซะล่ะ

เปิดงานวันแรก...ซึ่งก็คือวันนี้  เลยไปเดินดูเฉยๆ ทำนองว่าสร้างภูมิต้านทานให้ตัวเอง อดทนอดกลั้นเอาไว้ อย่าสนใจหนังสือราคาถูก (แต่ดี) อย่าสนใจโปรโมชั่นลดแลกแจกแถมทั้งหลายที่พร้อมกระตุ้นต่อมความอยากซื้อได้ทุกเมื่อ

เดินโซนพลาซ่าที่มติชนยึดหัวหาดไว้หลายปีดีดักก็แล้ว เดินโซนใกล้ๆก็แล้ว ก็ยังรักษาคติของตัวเองไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

มาตบะแตกก็ที่เพลนารี่ ฮอลล์ ซะงั้น

ไม่ใช่กับสำนักพิมพ์ใหญ่ๆที่มีหนังสือเด่นออกมาทุกครั้งที่มีงานหนังสือ แต่เป็นกับสำนักพิมพ์เล็กๆอบอุ่นๆ

...ชื่อว่า เกี้ยว-เกล้า พิมพการ

เล่มหนึ่งที่หยิบ - เพียงความเคลื่อนไหว หนังสือรางวัลซีไรต์ที่ได้ยินชื่อมานาน หยิบจับมาก็หลายครั้ง แต่ไม่เคยเป็นเจ้าของ คราวนี้ได้ฤกษ์ดี...ซื้อซะ

เล่มสองที่หยิบ - ไม่รู้เลยว่ารัก

หนังสือเล่มเล็ก บาง หน้าปกเป็นภาพสีน้ำสดใส ยังไม่ดึงดูดใจพอ

แต่เพราะชื่อเรื่องต่างหากที่ทำเอาสะดุด และจะมองข้ามหนังสือเล่มนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด

...ไม่รู้เลยว่ารัก...

เมื่อเขาหักอกเราต้องเศร้าโศก

จงแก้โรคอกหักด้วยรักใหม่

จะกี่ครั้งก็ไม่เห็นจะเป็นไร

เพราะความรักยิ่งใหญ่ในทุกครั้ง

แค่พลิกหน้าแรก ลุงเนาว์ (ขอเรียกตามที่เขาเรียกกันก็แล้วกัน) ก็ให้มุมมองความรักด้วยภาษาที่เรียบง่าย แฝงทัศนคติที่เชื่อมั่นในความรักอย่างเต็มเปี่ยม ราวกับจะปลุกคนที่ทดท้อกับความรักให้ลุกขึ้นมาใหม่

ถ้าจำไม่ผิด บทกวียุคแรกๆของลุงเนาว์ออกแนวรักหวาน ผ่านไปก็เป็นเรื่องของความคิดและมุมมองทางสถานการณ์บ้านเมือง อย่างที่เห็นใน "เพียงความเคลื่อนไหว" บอกมากไปกว่านี้ท่าจะไม่เหมาะ เพราะไม่ได้ติดตามงานลุงเนาว์อย่างที่เรียกว่าสามารถเล่าถึงจังหวะถึงความคิดของลุงเนาว์ได้

"ไม่รู้เลยว่ารัก" ต่อดีกว่า

แค่ชื่อเรื่องก็บอกแล้วว่าเนื้อหาต้องเกี่ยวกับความรัก มีทั้งรักของเราสองที่จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งไปจนถึงรักที่จบแบบชอกๆ รักแบบพอเพียง รักพ่อ รักชาติ รักสถาบัน รักเพื่อนร่วมโลก รักเจ้ากรรมนายเวร รักหมาก็ยังมี เรียกว่าความรักอบอวลไปทั้งเล่มเลยทีเดียว

ภาษาที่ใช้ไม่ได้อลังการหรูหรา แต่กลับเรียบและง่าย เล่นคำ เล่นพยัญชนะ เล่นเสียง เล่นกับความเป็นไปของสถานการณ์บ้านเมือง ทั้งเรื่องการเมือง เรื่องค่านิยมในสังคม กับประเด็นข่าวลุงเนาว์ก็หยิบยกมาเป็นเชื้อให้บทกวีวาบขึ้นได้อย่างน่าสนใจ มีภาพสีน้ำสวยๆให้ดูเพลินตา-สบายใจ

บางบทอ่านแล้วซึ้ง...น้ำตาซึม บางบทอ่านแล้วยั่วยิ้ม...ชวนหัวเราะ

แต่ทุกบท ไม่ว่าจะสมหวัง-ผิดหวัง ล้วนแต่อ่านแล้วทำให้มีความรู้สึกดีดีกับความรัก

อ่านดูแล้วอาจเกิดอาการแบบ..."เฮ๊ย เราก็เคยเป็นแบบนี้ด้วยนี่นา" ก็เป็นได้

หนึ่งจะต้องอกหักกับรักแรก

สองจะต้องไม่แปลกกับรักใหม่

สามจะต้องผิดหวังทุกครั้งไป

สี่จะต้องจำไว้รักคือทุกข์