หมายเหตุ : เรื่องต่อไปนี้มิได้เกิดจากการโดน tag หนังสือแต่อย่างใด หากเกิดจากความอิ่มใจของ delicoco ที่ได้จากการอ่านหนังสือเล่มนี้ เลยอยากเอามาเล่าสู่กันฟัง

ออสการ์กับหญิงเสื้อชมพู

หนังสือเล่มบางไม่ถึงร้อยหน้า ราคา 109 บาทเล่มนี้ เป็นผลงานการเขียนของ Eric Emmanuel Schmidt แปลโดย งามพรรณ เวชชาชีวะ - ค่ะ คนนี้แหละค่ะที่เป็นเจ้าของงานเขียน "ความสุขของกะทิ" ที่คว้าซีไรต์ไปได้เมื่อปีที่แล้ว

ออสการ์กับหญิงเสื้อชมพู เล่าเรื่องราวของเจ้าหนู "ออสการ์" วัย 10 ขวบที่สุดจะแก่นเซี้ยวเปรี้ยวซ่า เคยเผาบ้าน เผาแมว โอย...สารพัด

แต่วันหนึ่งออสการ์ก็ต้องเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาล เพราะเจ้าหนูป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว แถมอาการก็อยู่ในระยะสุดท้ายซะด้วย

ทีนี้ทำไงดีล่ะ

อาสาสมัครเสื้อชมพูก็โผล่มาน่ะสิ ไม่ได้เป็นสาวสวยหมวยอึ๋มหรอกนะ เพราะสำหรับออสการ์น่ะต้องมีบุคคลพิเศษมาดูแล

นั่นก็คือ "ยายโรส" นั่นเอง

ยายโรสเป็นสาว (เหลือน้อย) ที่มีอดีตเป็นถึงนักมวยปล้ำหญิง เวลาเธอมาดูแลออสการ์ก็มักจะเล่าวีรกรรมสมัยสาวๆให้เจ้าหนูฟังอยู่เสมอ ออสการ์ก็แบบ..."ฮู๊ว" "อย่างงั้นเลยเหรอฮะ"

อย่างที่บอกล่ะค่ะว่าออสการ์สุดจะเปรี้ยว มุมมองก็เลยไม่ค่อยเหมือนเด็กคนอื่น ออสการ์ไม่เชื่อว่าโลกนี้จะมีซานตาคลอสอยู่จริง ทำเอาพ่อกับแม่ของออสการ์เหวอไปเลย

"ถ้าผมมัวแต่เสียเวลาว่าคนโง่คิดอะไร ผมก็ไม่มีเวลาไปคิดว่าคนฉลาดคิดอะไรน่ะสิครับ"

นี่ล่ะค่ะ วาจาเจ้าหนูเขาล่ะ

ทายสิคะว่าประโยคนี้ที่ออสการ์พูดกับยายโรสหมายถึงใคร ก็หมายถึงพ่อแม่ของออสการ์เองยังไงล่ะคะ

เป็นไงล่ะ แสบมั๊ย

ทีแรกออสการ์ดูจะสงสัยในการมีอยู่ของพระเจ้า แต่แล้ววันหนึ่งยายโรสก็บอกให้ออสการ์ลอง "เขียนจดหมาย" ถึงพระเจ้า

ออกจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ออสการ์ก็ลองดู

เป็นที่มาของจดหมาย 11 ฉบับในชีวิตของออสการ์

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ สงสัยต้องไปหาอ่านกันเองแล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวหนังสือน่ารักๆอย่างงี้จะขายไม่ออกกันพอดี (เอ...หรือว่า delicoco เอามาเขียนแล้วเขาจะขายไม่ออกกันแน่หวา)

ไม่น่าเชื่อว่าหนังสือเล่มแค่นี้จะทำเอาน้ำตาไหลพรากๆเลยค่ะ

ออสการ์กับหญิงเสื้อชมพู เปิดมุมมองให้เห็นถึงความรู้สึกนึกคิดของเด็กที่ป่วยระยะสุดท้ายได้อย่างที่เรานึกไม่ถึงทีเดียว

ผู้ใหญ่รอบๆตัวออสการ์กลัวที่จะบอกว่าออสการ์ต้องตาย แต่ออสการ์เองกลับรู้ว่าตัวเองต้องตายแน่ ทำให้ออสการ์มองว่าทำไมทุกคนถึงขี้ขลาดไม่กล้าพูดกับเขาตรงๆ

ออสการ์มองว่าโรงพยาบาลไม่ใช่ที่ที่จะทำให้ทุกคนหายป่วยได้หมด เพราะฉะนั้นใครที่มาโรงพยาบาลก็ย่อมมีสิทธิตายได้เหมือนกัน แต่ทำไมคนรอบตัวเขาถึงได้ทำเหมือนกับว่ามาโรงพยาบาลแล้วจะหายป่วยกันทุกคน

นี่ล่ะค่ะมุมมองของออสการ์

ออสการ์ยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในชีวิตได้ ไม่ได้กลัวเหมือนที่พวกผู้ใหญ่กลัว

ดูเหมือนจะเป็นเรื่องขัดแย้งทางความคิดระหว่างออสการ์กับพ่อแม่แล้วก็หมอใช่มั๊ยคะ แต่ทุกอย่างก็คลี่คลายไปด้วยดีค่ะ

ผู้อ่านจะรับรู้มุมมองของออสการ์มากขึ้นเรื่อยๆเมื่ออ่านจดหมายของออสการ์ในแต่ละวันที่เริ่มเขียนสั้นลงทุกที

จนถึงฉบับสุดท้าย

delicoco อ่านเรื่องนี้มาสองรอบแล้วค่ะ เมื่อคืนหยิบมาอ่านเป็นรอบที่สาม ยังคงเรียกน้ำตาได้เหมือนเคย