เปล่านะ ไม่ได้รักรถไฟฟ้าบีทีเอสอะไรขนาดนั้น เพียงแต่ถ้าวันไหนไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้าแล้วเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

มานึกดู ตั้งแต่รถไฟฟ้าเปิดให้บริการในราวปี 2542 ก็ขึ้นรถไฟฟ้ามาโดยตลอด

จะไปสยามหรือก็สะดวกดี จะไปจตุจักรหรือก็ง่ายดาย เสียอย่างเดียวต้องกลับบ้านก่อนเที่ยงคืน กลายเป็นนางซินไปซะ เอ่อ...ซินเด๋อ(เรลล่า)นะคะ ไม่ใช่ sin เฉยเฉย

ผู้คนมากมายเบียดเสียดแออัดกันอยู่ในหนอนยักษ์ในชั่วโมงเร่งด่วน บางครั้งก็เกือบว่างเปล่าเสียจนแอบนึกว่าเราเป็นเจ้าของโบกี้นั้นคนเดียว

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า การเดินทางด้วยรถไฟฟ้า บางครั้งก็ทำให้เราได้เจอเพื่อนเจอพี่ที่ไม่ได้เจอมานานมากนับเวลาได้เป็นปีแบบพหูพจน์ ส่วนตัวคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ และความบังเอิญนั้นก็ถือว่ากลายเป็นโชคดีที่เราได้เจอกันอีกครั้ง

บทสนทนามากมายหลั่งไหลออกมาจากทั้งสองฝ่าย กระทั่งถึงสถานีที่ต้องการจะลง มือที่โบกให้ไม่ได้หมายความว่านั่นเป็นการจากลา เพราะหมายเลข 9 ตัวที่เพิ่งได้มาเป็นสิ่งที่ทำให้อุ่นใจได้ว่าอย่างน้อยเราก็ยังมีช่องทางในการติดต่อกัน

หลายครั้งที่น้ำตาพาลจะไหลออกมาระหว่างการเดินทางด้วยรถไฟฟ้า

ปีสองปีมาแล้ว กำลังอ่านนิยายเรื่อง The Notebook ของ Nicholas Sparks แบบติดพันจนต้องพกใส่กระเป๋าเอาไปอ่านบนรถไฟฟ้า แล้วก็ถึงตอนเรียกน้ำตาพอดี อ่านไปน้ำตาจะไหล ต้องก้มหน้ากลัวใครเห็นว่าตาแดงๆ ฮ่าๆ บางครั้งก็ฟังเพลงจากมือถือ เพลงเศร้ากระทบใจจนน้ำตาคลอ...เอาเข้าไปฉัน

บางอารมณ์ก็เหงาสุดจิตสุดใจ หันซ้ายหันขวา (ไม่รู้จะหันไปทำไม) เลยหยิบมือถือโทรหาเพื่อนซะ พอให้ความเหงาอยู่ในขั้นห้องปกติไม่ใช่ไอซียู

ส่วนอารมณ์เซ็งจะถือกำเนิดทันทีที่คนอื่นคุยโทรศัพท์แล้วชอบทำเป็นแบ่งปันให้คนอื่นฟังด้วยว่าตัวเองคุยอะไร ถ้ามีปัญหาทางการฟังจนต้องพูดเสียงดังก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าไม่มีปัญหานี่ก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ว่าทำไมต้องแบ่งด้วย เรื่องแบบนี้งกบ้างก็ได้

หรืออีกกรณีที่เวลาไม่สบายไอแค่กๆ ไอแค่กๆ อย่างต่อเนื่องแล้วไม่มีอะไรปิดปาก แม้แต่มือยังขี้เกียจจะยกขึ้นมาปิดกั้นเชื้อโรค จนตัวเราต้องย้ายที่นั่งหนี ...จะหาว่าอนามัยเว่อร์ก็ยอม เรื่องเชื้อโรคนี่นะ...ขอไว้หน่อย

มาเดากันดีกว่าว่า...ขึ้นรถไฟฟ้างวดหน้าจะมีความรู้สึกอะไรเกิดขึ้น