"ฝนตกอีกแล้ว อะไรกันวุ้ย!"

บ่นพึมพำอยู่บนสถานีรถไฟฟ้า...อีกนิดเดียวเท่านั้นที่จะนั่งรถต่อเข้าบ้าน แต่ฝนเจ้าปัญหาดันตกมานี่สิ แล้วจะเดินไปขึ้นรถได้ยังไงล่ะฮึ

ไม่ได้อยู่กรุงเทพสามวัน ตั้งแต่วันอาทิตย์ถึงอังคารที่ผ่านมา แต่ได้ยินว่าที่กรุงเทพฝนตก ก็เออ...ทีฉันอยู่ฝนก็ดันไม่ตก ทีฉันไม่อยู่ฝนก็ตก แต่จะเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางเรื่องฝนตกหรือไม่ตกก็เห็นทีจะไม่ไหว เอาเป็นว่าจะอยู่หรือไม่อยู่ฝนก็ตกอยู่ดี และตั้งแต่วันพุธที่เริ่มมานั่งหน้าจอคอมพ์ทำงาน ฝนก็ตกปรอยๆทั้งวัน และ...เป็นความจริงทีเดียวที่เขาว่ากันว่า วันไหนที่พกร่ม ฝนมักจะไม่ตก แต่วันไหนที่ลืมพกลม เอ้ย! พกร่ม ฝนจะตกวันนั้น

ค่ำค่อนไปทางมืดของคืนวันพุธ เอาละ ฝนปรอยละ คิดเอาว่าไม่เป็นไร ตกไม่หนักยังไหวอยู่ เดินเปียกนิดเปียกหน่อยจะเป็นไรไป ก็เดินๆ ไปขึ้นรถเมล์ จากป้ายรถเมล์ก็เดินไปขึ้นรถไฟฟ้า ถ้าเป็นเวลาปกติระยะทางมันก็ดูจะใกล้ๆ แต่ถ้าเป็นวันฝนตกระยะทางจะเพิ่มเป็นสองเท่าในความคิด

ถึงรถไฟฟ้า...หนาววววววว

ลงรถไฟฟ้า...หนาววววววว อีกแล้ว เพราะฝนยังตกไม่เลิก แถมยังอัพดีดรีจากระดับปรอยๆขึ้นสู่ระดับเม็ดเกือบเป้ง "แล้วฉันจะกลับบ้านยังไงล่ะนั่น"

ตัดสินใจ เอาล่ะ ขี้เกียจ ไม่รอฝนหยุดแล้ว เดินตากฝนไปเลยดีกว่า แล้วก็เดินดุ่มๆไปหารถขึ้น

เออเนอะ คนมีร่มเขาก็เดินเฉิดฉาย ไอ้เรามันคนไม่มีร่มก็ต้องรีบๆเดินแซงเขาไป

สรุปว่ากว่าจะถึงบ้านก็สะสมความชื้นไว้พอสมควร ยังดีที่ไม่เป็นหวัด ฮัดเช่ยๆ ไปซะก่อน

วันนี้มาทำงานฝนก็ตกอีกแล้ว แต่...พกร่มมาด้วย ฮี่ๆ

ป.ล.จะแอบหนีไปต่างจังหวัดอีกแล้ว กลับมาก็กลางอาทิตย์หน้านู่นแน่ะ ฝากปัดหยากไย่ด้วยนะคะ อิอิ