หลายครั้งที่น้ำตาคลอขึ้นมาด้วยความสุข...

วันนี้ก็นับรวมเข้าไปด้วย

ประชุมงานเสร็จ 11 โมงครึ่ง รีบออกจากห้องประชุมเพราะหิวเหลือหลาย กะจะรีบพุ่งลงไปข้างล่างออฟฟิศหาอะไรใส่ท้องให้อาการหิวบรรเทา

ออกจากห้องประชุมได้ไม่กี่ก้าว สายตาก็มองไปที่ทีวี แล้วก็เห็น ในหลวง เสด็จพระราชดำเนินออกจากโรงพยาบาลศิริราช พระพักตร์ดูสดชื่น พระพลานามัยดูแข็งแรง ทรงยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปประชาชนที่มาเฝ้ารับเสด็จฯ

ไม่เอาแล้ว จะหิวเท่าไหร่ก็ไม่สนแล้ว...รีบเดินมาฐานที่มั่นของตัวเอง เกาะติดอยู่หน้าจอ เฝ้าชมพระบารมีในหลวง

เพื่อนร่วมงานหลายคนมายืนอยู่ข้างๆตอนไหนก็ไม่รู้ มารู้อีกทีก็ตอนสาวคนหนึ่งเธอเขย่าแขนอิฉัน แล้วพูดด้วยความดีใจ

"ในหลวงเสด็จฯกลับแล้ว เห็นมั้ยๆ"

หันไปยิ้มให้เธอ...เธอน้ำตาคลอด้วยความสุขไม่ต่างจากคนที่เธอเขย่าแขนเลยค่ะ

..

..

หายไปนานหลายวันมาก อ่อนล้า เงียบเหงา โอว...ชีวิตรันทด - พอเถอะ ยิ่งเขียนยิ่งไปกันใหญ่จะเกินความจริงไปแล้ว

เปิดบล็อกมาดูอีกที หญิงสาวแห่งบางโอเคอย่าง รักสนุก (นี่ล่ะค่ะบ้านเธอ http://www.oknation.net/blog/raksanok/2007/11/05/entry-1) ก็มาสะกิดด้วยรอยยิ้ม

แล้วก็ส่งข้อความมาแจ้งให้ทราบประมาณว่า "นี่ชั้นส่ง tag เรื่องทำดีเพื่อพ่อให้เธอนะ"

พ้นจากการสะสางงานที่คั่งค้าง วันนี้ได้ฤกษ์อัพบล็อกและตอบ tag แล้วล่ะค่ะ

..กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วสมัยยังเด็ก มีโอกาสไปวัดพระแก้วกับคุณชายและคุณนาย แล้วก็ได้เห็นในหลวงใกล้ๆ ห่างจากพระองค์ไม่ถึงเมตร

ความประทับใจครั้งนั้นกลายเป็นความทรงจำงดงามที่ยังนึกถึงอยู่เสมอค่ะ

และเมื่อเดือนมิถุนายนปีที่แล้ว มีโอกาสได้ไปยืนอยู่แถวเส้นทางที่พระประมุขของแต่ละประเทศเสด็จฯ จากราชนาวิกสภาไปยังหอประชุมกองทัพเรือ เพื่อทอดพระเนตรนิทรรศการ

ชื่นชมพระประมุขของแต่ละประเทศ และในที่สุดก็ได้เห็นในหลวงและสมเด็จพระราชินี

ช่วงนั้นกินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที เป็นเวลาที่คิดกับตัวเองตอนนั้นเลยว่าโชคดีขนาดไหนที่ได้เกิดเป็นคนไทย และได้เห็นทั้งสองพระองค์ชัดๆอย่างนี้

แล้วก็บอกกับตัวเองว่า...

 ถ้าจะทำอะไรสักอย่างเพื่อในหลวง ก็คงเป็นการพยายามทำตัวให้เป็นคนดี - ไม่เบียดเบียนใคร ไม่เอารัดเอาเปรียบใคร ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน แล้วก็มีสติกับทุกเรื่อง ไม่ฟุ้งเฟ้อไหลตามกระแส

จะพยายามค่ะ