15.05 นาที

ฤกษ์งามยามดีมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่ร้านเน็ต

เรื่องของเรื่องไม่นานเท่าไหร่ เหตุเกิดเมื่อคืนนี้ เกิดอาการอยากจะอัพบล็อกเลยเปิดคอมพ์ที่บ้านค่ะ

ปกติอาการของมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เปิดหลายหน้าจอมากๆ คอมพ์จะพาลขี้เกียจเอาดื้อๆ มันจะงอแงกดปุ่มไหนก็ไม่ไป สักพักจะดับสนิท แต่เมื่อคืนมีเซอร์ไพรส์เข้าขั้น คอมพ์สุดรักออกลายตั้งแต่เริ่มเปิดเครื่อง ส่งเสียงวี๊ดๆ อยู่ประมาณ 10 วินาที แล้วก็หยุด ส่งเสียงแล้วก็หยุด

พอละ..พอละ

ฉันออกมาใช้บริการร้านเน็ตก็ได้!!

ปกติวันเสาร์จะเป็นวันที่ออกไปเร่ร่อนอยู่ข้างนอก ตกเย็นตกค่ำถึงจะกลับ แต่วันเสาร์วันนี้กลับเป็นวันที่ได้อยู่ติดบ้าน

แล้วก็ทำให้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า เสาร์สุดท้ายที่อยู่ติดบ้านคือเสาร์ไหน พอนึกคำตอบไม่ออก เลยอนุมานเอาว่ามันคงนานมากแล้ว...นานแล้วจริงๆ

ตื่นสายให้สมกับที่ได้อยู่บ้านเสียหน่อย พอสายกว่าไม่รู้จะทำอะไร เปิดเก๊ะออกมาสำรวจ เห็นว่าของรกรุงรังเหลือเกิน เห็นควรว่าถึงเวลาจัดเก็บใหม่เสียที

รื้อ รื้อ รื้อของออกมา

ความทรงจำก็ทะลักออกมา...

นี่ไดอารี่ที่คุณนายซื้อให้ตั้งแต่ประถม 6 ที่จนถึงตอนนี้ก็ยังใช้หน้ากระดาษไม่หมด อยากจะรื้อฟื้นเรื่องราวและความรู้สึกเก่าๆของตัวเองเมื่อไหร่ก็จะนึกถึงไดอารี่เล่มนี้ทุกทีไป

นี่สมุดบันทึกเล่มเล็ก 3-4 เล่มที่ใช้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขียนไว้ว่าวิชาไหนสอบกลางภาคเมื่อไหร่ คะแนนออกมาเป็นยังไง

นี่สมุดบันทึกที่ซื้อมานานหลายปีแล้ว สภาพเหมือนยังไม่เคยแกะถุงออกมาดู...ซื้อมายังไงก็เก็บไว้อย่างงั้น

นี่รูปสมัยรุ่นพี่ที่เป็นสายรหัสรับปริญญา คุ้ยๆดูรูปอีก ก็เจอรูปตอนตัวเองรับปริญญา หลายปีมากแล้ว

นี่จดหมาย-โปสต์การ์ดที่เพื่อนส่งข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้

นี่โปสต์การ์ดที่ส่งหาตัวเองจากต่างแดน

นี่พวงกุญแจที่เพื่อน-พี่ที่ทำงานซื้อมาเป็นของฝากให้เวลาเดินทางไปไหนต่อไหน

นี่รูปถ่ายเอาไว้ใช้สมัครงานนี่หว่า หน้าแจ่มเชียว ฮ่าฮ่า

นี่ นี่ นี่ - นั่น นั่น นั่น

จากที่กะจะเอาออกจากเก๊ะแล้วจัดเข้าไปใหม่ให้เป็นระเบียบ ก็กลายเป็นการนั่งระลึกความหลังไปซะอย่างงั้น

ส่งท้ายเอ็นทรี่ - สาบานได้ว่าตอนแรกที่ตั้งใจจะเขียน ไม่ได้จะเขียนเรื่องรื้อเก๊ะ แต่เป็นอย่างไรมาอย่างไรไม่รู้ กลายเป็นเรื่องนี้ไปซะได้! เข้าทำนองคนแก่เล่าความหลังรึเปล่าไม่แน่ใจ