ไม่ว่าใครก็ใครอาจจะเคยกันบ้างกับการมีช่วงเวลามึนมึนงง-งงในชีวิต

กินระยะเวลาสั้นนิดเดียวหรือใช้เวลายาวนานนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หลายวันมานี้คิดถึงเพลง unwell ของ matchbox20 อยู่หลายครั้ง มือก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือ เปลี่ยนเสียงโทรศัพท์เพื่อที่ว่าเวลาใครโทรเข้ามาเราก็จะได้ยินเสียงพ่อหนุ่มร็อบ โธมัส ร้องเพลง unwell แง๊บแง๊บ

...วันทั้งวันเอาแต่นั่งมองเพดานอยู่นั่นแหละ หาเพื่อนที่ไหนไม่ได้ก็เอาล่ะวะ! เอาเงาตัวเองเป็นเพื่อนก็ได้

ตกกลางคืน ทำไมได้ยินเสียงใครก็ไม่รู้มากรอกรูหูว่า เอ็งน่ะควรจะนอนพักสักหน่อย เผื่ออะไรมันจะได้ดีขึ้นมาบ้าง

เอ่อ...ข้าไม่ได้บ้านะโว่ย แค่ไม่ค่อยปกติ เอ้ย...ไม่ค่อยสบายนิดหน่อยเท่านั้นแหละ อย่าเพิ่งมาตัดสินอะไรกันตอนนี้ ลองมองดูสิ เผื่อจะมองเห็นข้าในมุมมองใหม่ๆบ้าง

ขออยู่แบบปลีกวิเวกสักหน่อย ขอพูดคุยกับตัวเองสักนิด ไม่อยากจะสบตาใครทั้งนั้น แต่ก็รู้แหละว่ามีใครพูดถึงข้าอยู่ ก็เสียงมันลอยตามลมมาให้ได้ยินนี่นา

แล้วข้าก็จิตตก...นี่ข้าผิดปกติแปลกแยกจากคนอื่นมากมั้ยเนี่ย

แต่ข้าไม่ได้บ้านะ ข้าไม่ได้บ้า...

แปลผิดพลาดข้ามความตอนไหนไปก็ขออภัย ความสามารถเอื้อให้ได้เท่านี้ค่ะ แหะๆ

...เรื่องเริ่มตั้งแต่เมื่อเย็นวาน รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว

พอมาวันนี้ก็ไอ ไอ และไอ แล้วก็มีน้ำมูก (ทำไมต้องมาไม่ค่อยสบายเอาช่วงนี้ด้วย)

นี่ฉัน unwell ไม่ค่อยสบายหรือนี่