ตึกตึก ตักตัก

ตึกตึก ตักตัก

ยินดีต้อนรับสู่เอ็นทรี่แรกของปี 2551 ของ delicoco ค่ะ วะฮิ่วววววว

แล้วฉันจะเขียนอะไรดีล่ะเนี่ย...

เอางี้...อันที่จริงก็เขียนมาหลายรอบแล้ว แต่ที่สุดก็ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องดีกว่า เพราะรู้สึกว่าเรื่องที่อยากเขียนเรื่องนั้น ควรจะได้เขียนในเวลาที่สมองปลอดโปร่งและอยากเขียนจริงๆ ไม่ใช่ว่าต้องเค้นตัวเองให้เขียน เพียงเพื่อจะได้มีเอ็นทรี่มาลง (โห...ติสต์อยู่เหมือนกันนะฉันเนี่ย ฮ่าฮ่า)

ก็เลยเป็นที่มาของเอ็นทรี่อันคุ้ยแล้วเขี่ยแล้วก็ยังหาสาระไม่ค่อยเจอเอ็นทรี่นี้ล่ะค่ะ

วันสุดท้ายของปีเก่าแอบสวนกระแสด้วยการทำงานนอกสถานที่ แรกๆก็สงสัย "ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย" แต่ด้วยความสำคัญของงาน ทำให้ความคิดที่ว่าค่อยจางลงๆ

ตกเย็น ใครต่อใครต่างทยอยกลับบ้าน แต่บางคนยังไม่กลับ นั่งส่งข้อความมั่ง นั่งโทรศัพท์มั่ง นั่งตบยุงมั่ง (แต่มือไม่ไวพอ ไม่กี่วันให้หลังจุดแดงเต็มแขนเต็มขาไปหมดเลยค่ะ ฮ่าฮ่า) แล้วก็ส่งงานเข้าออฟฟิศมั่ง

ใกล้จะถึงเที่ยงคืนนั่นล่ะค่ะถึงจะได้เวลากลับ...

พอเที่ยงคืนเป๊ะ เหมือนในหนังเลยแฮะ รถวิ่งอยู่บนทางด่วน แล้วสองข้างทางก็มีพลุจุดอลังการเหลือหลาย

"แฮปปี้ นิว เยียร์ นะน้า" หันไปบอกน้าที่เข้าเวรดึกที่ขับรถออฟฟิศมารับกลับบ้าน (ที่ออฟฟิศจะเป็นแบบนี้ค่ะ ถ้าพนักงานต้องทำงานแล้วกลับดึก สามารถแจ้งส่วนรถยนต์ให้รอรับกลับได้)

"มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง เฮงๆ รวยๆ นะคะ"

"ขอบใจๆ เนี่ย เพิ่งจะถูกเลขท้าย 3 ตัวไปเอ๊ง" แล้วน้าก็ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะ

"น้าๆ เอาคำอวยพรของยิ้มคืนมาเลยยยยย" แอบคิดในใจ แหม...รวยแล้วก็ไม่บอก

กลับบ้านแล้วก็นั่งๆนอนๆเขียนการ์ดให้เพื่อนๆพี่ๆถึงตีสอง ง่วง...แล้วก็หลับดีกว่า

ตื่นเช้ามาวันปีใหม่ โฮะๆ ก็ยังทำงานค่ะ แต่บรรยากาศของปีใหม่ทำให้การทำงานดูรื่มรมย์กว่าที่เป็นนะคะ