เด็กน้อยหน้าตาน่ารัก นั่งอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอย่างขะมักเขม้น ใกล้กันเป็นเจ้าคุณพ่อที่กำลังจมดิ่งอยู่กับงานออกแบบลาย

สักพัก สายตาของเด็กน้อยก็สะดุดกับคำบางคำ ด้วยความอยากรู้ขนาดเลยลุกเดินไปหาเจ้าคุณพ่อ เรียกเบาๆ พ่อไม่ได้ยิน เรียกอีกพ่อก็ (ทำเหมือน) ไม่ได้ยิน ที่สุดเลยใช้มือสะกิดๆๆ

"พ่อๆ นี่อ่านว่าอะไร"  เด็กน้อยทำหน้าตาสงสัยสุดเดช แล้วก็เอานิ้วจิ้มไปตรงที่อ่านไม่ออก

เจ้าคุณพ่อเอี้ยวตัวมาดูคำที่ลูกสาวตัวน้อยชี้ บอกชัดๆ แล้วก็พุ่งสมาธิไปที่การทำงานต่อ ส่วนเด็กน้อยก็เดินกลับเข้าประจำที่ สนุกสนานกับการอ่านหนังสือต่อไป

เวลาผ่านไปเกือบ 20 ปี

เด็กน้อยโตเป็นสาว (ที่ก็ไม่ค่อย) น้อย เลือกที่นั่งเข้ามุม แล้วก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า...เป็นหนังสือหัวเดิมกับที่เธอเคยอ่านเมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว

บนแผงหนังสือที่นิตยสารนับร้อยนับพันเล่มหาที่ทางอยู่บนนั้น บ้างล้มหายไปอย่างน่าเสียดาย บ้างก็หายไป  ซึ่งก็ไม่รู้สึกว่าชีวิตจะขาดอะไร เพราะเนื้อหาสาระของบางเล่มช่างเบาโหวงเสียเหลือเกิน (ในความคิดเห็นของคนคนหนึ่ง)

บ้างก็อยู่ยั้งยืนยง

ต่วย'ตูน พิเศษ เป็นหนังสือในจำพวกหลังค่ะ เพราะถึงตอนนี้ ต่วย'ตูนพิเศษก็อายุปาเข้าไป 33 ปีแล้ว และเล่มล่าสุดก็เป็นฉบับที่ 395 แล้วด้วย...ของเค้านานจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ตามอ่านทุกฉบับนะคะ เหะๆ

ต่วย'ตูน มีด้วยกัน 2 แบบ อย่างแรกคือพ็อกเก็ตบุ๊กเล่มเล็กๆ เทียบขนาดแล้วก็ประมาณขายหัวเราะ มหาสนุก มีนักเขียนมากฝีมืออัดแน่นอยู่ในนั้น จำหน่ายเป็นรายยังไง...รายสองอาทิตย์หรือรายเดือนไม่แน่ใจ

ส่วนอีกแบบเป็นแบบที่ชอบค่ะ คือเป็นนิตยสารรายเดือน เรียกว่า ต่วย'ตูน พิเศษ รูปเล่มก็ขนาดเดียวกับนิตยสารที่มีวางจำหน่ายทั่วไป

ตั้งแต่เด็กแล้วจะชอบไปรื้อกองหนังสือพ่อ เพื่อหยิบต่วย'ตูน พิเศษ มาอ่าน รู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่งก็ว่ากันไป อาศัยดูรูปประกอบก็เพลินดี

ต่วย'ตูน พิเศษ ออกแนวสาระ น่าจะจัดอยู่ในพวกบันเทิงคดีได้นะคะ เพราะถึงจะดูเป็นวิชาการ แต่ด้วยการใช้ภาษาที่อ่านแล้วเข้าใจง่าย เรียกอารมณ์ขันได้เป็นระยะ ทำให้รู้สึกว่าเป็นหนังสือที่ย่อยง่าย เหมือนการกินขนมเจ้าอร่อย อ่านได้ตั้งแต่ต้นจนจบเลยทีเดียว

เนื้อหาในต่วย'ตูน พิเศษ เรียกว่ามีความหลากหลายพอสมควร คุณสามารถขวัญผวานิดๆกับคอลัมน์เรื่องประหลาดไทย เรื่องประหลาดเทศ เรื่องน่ากลัว บันทึกอาถรรพ์

เมื่อคุณเปิดอ่านคอลัมน์พิสดารในวงการ ก็จะอดอมยิ้มไม่ได้ หรือบางทีก็หลุดหัวเราะกับการหยอก-หยิก ที่โยงเรื่องสมัยก่อนเข้ากับปัจจุบัน

พออ่านไปเกือบจบเล่ม ก็จะมีคอลัมน์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธศาสนา อย่างการแบ่งเวลาทางพุทธ วิทยาศาสตร์แบบพุทธ บลาบลาบลา ซึ่งออกจะยากเกินความเข้าใจของตัวเองไปเสียเยอะ เลยไม่ค่อยได้อ่านค่ะ หุหุ เคยคิดไว้เหมือนกันว่าถ้าขยันและใฝ่หาความรู้เข้าขั้นจะเปิดอ่านสักหน่อย แต่ก็ไม่เคยไปถึงขั้นนั้นสักที

ส่วนเรื่องที่ถ้าพูดขึ้นมาแล้วต้องนึกถึงต่วย'ตูน พิเศษ ขึ้นมาทันใด ต้องนี่เลย...

เรื่อง อียิปต์ ทั้งหลายแหล่ - พีระมิด-มัมมี่-สมบัตรฟาโรห์-ตัวอักษรเฮียโรกลิฟฟิค

เนสซี - สัตว์ประหลาดแห่งทะเลสาบล็อกเนสส์ ผลุบๆโผล่ๆ มานานหลายปี เรื่องจริงหรือไม่จริงยังคงรอการพิสูจน์

บิ๊กฟุต หรือ...ไอ้ตีนโต เดี๋ยวก็มีคนถ่ายรูปได้มั่งแหละ เดี๋ยวก็มีคนเจอรอยเท้าเข้ามั่งแหละ แต่ก็ดูเหมือนจะยังจับให้มั่นไม่ได้ว่ามีตัวตนอยู่จริงบนโลกมนุษย์บูดๆเบี้ยวๆใบนี้รึเปล่า

เรื่อง อารยธรรมโบราณ ที่นั่นที่นี่ มีให้อ่านแบบจุใจ บางชื่อก็เฮ่ย...มีแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย ขุด เอ้อ! สรรหามาให้อ่านดีจริงๆ

เรื่อง ยูเอฟโอ ที่จนถึงตอนนี้ก็เอ๊ะ! ยังไงกันแน่ จริงไม่จริงก็ยังพูดกันต่อไป
   
เวลาอ่านต่วย'ตูนทีไร นอกจากความบันเทิงแบบมีสาระ (ที่คนอ่านอย่างเดลิโกโก้จำได้มั่งไม่ได้มั่ง) ก็รู้สึกว่าเหมือนเป็นอะไรที่เชื่อมระหว่างตัวเองสมัยเป็นเด็กกับตัวเองสมัยนี้

เพราะถึงเวลาจะผ่านไปนับสิบปี แต่ต่วย'ตูนก็ยังนำเรื่องที่ว่ามาเล่าให้อ่านอยู่ตลอด คืบหน้าบ้าง เอาเนื้อหาบางส่วนที่เคยลงมาแล้วมาเพิ่มเติมข้อมูลใหม่เข้าไปบ้าง

อ่านแล้วก็นึกถึงตัวเองตอนเด็ก แบบเรื่องนี้ไง! ตอนเด็กชั้นเคยอ่านมาแล้วหนิ ตอนนี้เรื่องราวมันคืบแบบนี้แล้วเหรอ

ไม่สงสัยใช่มั้ยคะว่าจะหยิบต่วย'ตูนมาอ่านอีกรึเปล่า

ว่าแต่...รับต่วย'ตูนมั้ยคะ